Music review of my year..

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή είναι η απόλυτη απόλαυση για μένα αυτές οι δεκάδες συγκεντρωτικές λίστες που βγαίνουν και κρύβουν μέσα τους όλη τη χρονιά που πέρασε σε λίγες μόλις αράδες. Μου αρέσουν γιατί ανακεφαλαιώνουν τις περισσότερες φορές επιτυχημένα, γιατί μου θυμίζουν τι συνέβη τους προηγούμενες μήνες, ακόμα και  όσα το δικό μου μυαλό έχει κιόλας χώσει στο πίσω μέρος κι επειδή ενίοτε μου ξαναφέρνουν στη σκέψη αγαπημένες στιγμές.

Αυτές τις λίστες η αλήθεια είναι ότι τις φοβάμαι κιόλας. Βρίσκω πάντα απορίας άξιο πως γίνεται να χωθούν όλα σε ένα κείμενο χωρίς να φοβάσαι ότι κάτι αξιόλογο άφησες εκτός. Πάραυτα, μιας και το blog αυτό μου δίνει την ευκαιρία να βγάζω αυτό που σκέφτομαι στο ηλεκτρονικό χαρτί, νομίζω είναι ένα καλό βήμα για να δώσω ένα δικό μου μουσικό top10 του 2013.

Μπορεί τα τραγούδια που διάλεξα να μην ήταν απαραίτητα κουλτούρα, να μην αρέσουν εννοείται σε όλους, να μην εκφράζουν ούτε τους μισούς, αλλά όταν σκέφτομαι τους τελευταίους μήνες, αυτά έρχονται πρώτα στο μυαλό. Υπήρχαν και άλλα φυσικά, πολλά που άκουσα ξανά και ξανά, αλλά κατέληξα σε αυτά που θα δεις πιο κάτω!

P.S.1: Θα ήθελα πολύ κι ένα δικό σου top10 by the way ;)

P.S.2: Ξεκινάω από το Νο10 φυσικά για περισσότερη αγωνία, μη σκρολάρεις αμέσως στην κορυφή!


10. Reload - Sebastian Ingrosso, Tommy Trash feat, John Martin

Κάθε φορά που το ακούω παίρνω θετική ενέργεια και όπως έχω ξαναπεί άπειρες φορές, δώσε μου τον John Martin σε EDM παραγωγές και υπόσχομαι να πατάω like επ'άπειρον!

9. Blurred Lines - Robin Thicke feat. TI, Pharrell Williams

Πρώτα ερωτεύτηκα το βίντεο και μετά το τραγούδι σε αυτή την περίπτωση. Προκάλεσε ποικίλα σχόλια, πολλά από αυτά αρνητικά, αλλά είναι εκείνο που με έκανε να γυροφέρνω στο σπίτι χοροπηδώντας και έφερε στο άμεσο προσκήνιό μου τον Pharrell. Απλά δε γίνεται να ΜΗΝ τον αγαπήσεις!

8. If I Lose Myself - OneRepublic

Θυμάμαι σα χθες που περίμενα πως και πως την επίσημη, high quality κυκλοφορία του, γιατί είχα βαρεθεί να πατάω replay σε μία live εκτέλεση, παρότι δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα με τα φωνητικά του Ryan. Ξεχωρίζω τους στίχους, απολαμβάνω το πόσο υπέροχα έδεσαν με τη μουσική κι αν τώρα είμαι κολλημένη με το Counting Stars, το If I Lose Myself θα έχει πάντα ξεχωριστή θέση για μένα, είτε στην original version του είτε στο remix του Alesso.

7. Another Love - Tom Odell

Περηφανεύομαι την μουσική ανακάλυψη που βρήκα στο πρόσωπο και το album του Tom Odell και δε γίνεται να πατήσω skip σε κανένα του τραγούδι, δε γίνεται να μην ακούσω και 2 και 3 και 15 φορές back to back αυτή τη μπαλάντα. Χτυπάει ευαίσθητη χορδή αν προτιμάς.

6. Blood on The Leaves - Kanye West

Δε θα με ακούσεις ποτέ να δηλώνω fan της rap μουσικής ή πιο συγκεκριμένα του Kanye, αλλά αυτό δε με δεσμεύει από το να απολαμβάνω και τα δύο. Το Yeezus ήταν ένα από τα καλύτερα albums όλης της χρονιάς κι αν η persona του γνωστού rapper μερικές φορές ξινίζει, η μουσική του σε αποζημιώνει.


5. Royals - Lorde

Δε ξέρω εάν έχει λαμπρό μέλλον μπροστά της μιας και είναι μόλις 17, αλλά έσκασε σα βόμβα μεγατόνων στα charts και τα ραδιόφωνα. Έχω βρει τον εαυτό μου να ξενερώνει με τις διαφόρων ειδών δηλώσεις της και κάτι μου λείπει ακόμα από την μουσική της (μάλλον στίχοι που να με εκφράζουν λίγο παραπάνω), αλλά το Royals ήταν μουσικός εθισμός. Για όλους. Παντού. Και θα συνεχίσει να είναι ακόμα κι αν η Lorde χαθεί από προσώπου γης.


4. Young & Beautiful - Lana Del Rey

Έχω ορκιστεί αιώνια αγάπη κι αφοσίωση στη Lana. Το album της συνεχίζει να έχει τα περισσότερα replay στον υπολογιστή μου και η παρουσία της μού κάνει αδύνατο το να μη ξεχωρίσω το τραγούδι αυτό. Ακόμα κι αν το The Great Gatsby ήταν μια μικρή απογοήτευση για μένα που περίμενα να παρακολουθήσω κάτι πολύ πιο epic.


3. Get Lucky - Daft Punk

Δε θα το παίξω η υπερβολικά φανατική του duo που περίμενε μερόνυχτα ολόκληρα το release του Random Access Memories, αλλά το Get Lucky αποτέλεσε καθημερινό soundtrack πολλών ημερών μου. Ακόμα δεν το έχω βαρεθεί, δε ξέρω εάν ποτέ θα γίνει αυτό. Έχει αυτό τον catchy ρυθμό που είναι τόσο δύσκολο να του αντισταθείς και να μη σου μεταδώσει τα πιο θετικά vibes. Plus και πάλι ο Pharrell.


2. Do I Wanna Know - Arctic Monkeys

Είναι αυτό το τραγούδι που με έφερε κοντά στο βρετανικό συγκρότημα και δεν μετανιώνω ούτε για μία στιγμή τις άπειρες φορές που άκουσα το AM, γιατί ήταν το καλύτερο album της χρονιάς για μένα, παρά το ότι έχω αγάπη μεγάλη για τον κύριο Νο1 αυτής της λίστας. Στίχοι, μουσική, η φωνή του Alex Turner, είναι ακουστικός παράδεισος.


1. Mirrors - Justin Timberlake

Αν μπορούσα να δώσω και καλύτερο βίντεο του 2013, πάλι στον Justin θα πήγαινε. Το Mirrors είναι το μουσικό αριστούργημα στα τόσα χρόνια καριέρας του και το comeback του ήταν από τις πιο happy στιγμές όλου του χρόνου. Το 20/20 Experience είναι ό,τι καλύτερο μάς έχει δώσει και στην τελική, αυτή ήταν η χρονιά του!


Θα ήθελα να βάλω κι άλλα κι άλλα κι άλλα κομμάτια. Τα αφήνω εκτός δεκάδας, αλλά δίνω μερικά συμπληρωματικά:

On Your Name - Dino MFU feat Slick Beats
Let Go - Angel Stoxx feat Drew
Artpop - Lady Gaga
Locked Out of Heaven - Bruno Mars
Supersoaker - Kings of Leon
Ordinary Love - U2
Reflektor - Arcade Fire
Falling - Haim
Wrecking Ball - Miley Cyrus
Trouble - Natalia Kills
Holy Grail - Jay-Z feat Justin Timberlake
Sonnentanz - Klangkarusell feat. Will Heard
Reverse Skydiving - Hot Natured feat. Anabel Englund
Miss My Love - Three Cool Cats
Feed Me Diamonds (Oliver Nelson Remix) - MNDR
I Can See (Konstantin Sibold Remix) - Jazzanova feat. Ben Westbeech

Love comes again..

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά ποτέ οι λέξεις δεν έρχονταν έτσι ακριβώς όπως τις ήθελα, παρά μόνο οι σκέψεις ήταν μπερδεμένες μέσα στο μυαλό. Ακούω συνεχώς γύρω μου φίλους και γνωστούς να το βάζουν κάτω, να εγκαταλείπουν την ιδεά του να δεθούν συναισθηματικά με έναν άνθρωπο και βρίσκοντας ασφαλές καταφύγιο σε ανόητες γενικολογίες του τύπου "δεν αξίζει", να κρατάνε το λάβαρο κάποιας αόρατης εκστρατείας.

Λοιπόν, κάνετε λάθος όσοι σκέφτεστε έτσι και πιστέψτε με, έχω έρθει στη θέση σας. Έχω νιώσει πως είναι να πονάς για κάποιον χαμένο έρωτα, τόσο ώστε η καθημερινότητα να είναι αβάσταχτη και να νιώθεις πως χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, όχι απλά κάποιον που ήταν "η σχέση σου", ο ενθουσιασμός ή το σκάλωμά σου.

Το να κρυβόμαστε όμως πίσω από αυτές τις εμπειρίες και να χτίζουμε φρούρια επειδή έτυχε στη ζωή μας να έρθουν τα πράγματα αντίθετα απ'ότι περιμέναμε, είναι η λάθος προσέγγιση. Δε ξέρω, ίσως είναι απλά η δική μου αντιμετώπιση πιο επιθετική. Δε θα σου πω ότι τα πράγματα είναι μαύρο ή άσπρο ή πως όλα είναι ρόδινα και εύκολα. Ούτε καν. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι εσύ πρέπει να σταματάς να πολεμάς, γιατί κάθε μέρα είναι αυτό ακριβώς, διαρκής μάχη.

Όταν μία σχέση πεθαίνει, όπως κι αν γίνεται αυτό, όποιος κι αν φταίει, είναι η στιγμή για να στραφούμε λίγο στον εαυτό μας. Να σκεφτούμε, να κρίνουμε, να αναλογιστούμε εμάς, τον άλλον, εμάς σε σχέση με τον άλλον. Είναι η ιδανική ευκαιρία για ενσυναίσθηση, για αντικειμενικότητα. Σίγουρα η πρώτη αντίδραση είναι η υπερβολή, όλα αυτά τα ωραία τύπου "δε θέλω να τον ξαναδώ, δεν με νοιάζει, θα περνάω καλά, αυτός φταίει για όλα" και ούτω καθεξής. Πέρα απ'αυτά τα κοινότυπα όμως, υπάρχει το επόμενο στάδιο, γιατί αν δεν ανοίξεις τα μάτια σου να δεις τι ακριβώς συνέβη, τότε εσύ θα είσαι ο χαμένος.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μετά από μία ερωτική απογοήτευση όλοι τρέχουν να βρουν τον επόμενο στη σειρά, γιατί βιάζονται να αποδείξουν ότι το  ξεπέρασαν, ότι όλα πάνε μέλι γάλα. Όχι. Χρειάζεται χρόνος να πονέσεις, να θρηνήσεις κάτι που έχασες και σήμαινε πολλά για σένα και στη συνέχεια, το πιο σημαντικό όλων, να τα βρεις με τον εαυτό σου, αλλιώς τα φαντάσματα του παρελθόντος πάντα θα σου χτυπάνε το κουδούνι και εσύ θα ανοίγεις την πόρτα, ακόμα κι αν είναι επιφυλακτικά. Ο έρωτας δεν περνάει με έρωτα αν εσύ δεν αποφασίσεις να σπρώξεις τον εαυτό σου μπροστά.

Το να κλειστείς και ξαφνικά να γίνεις υπέρμαχος της ιδεολογίας ότι είμαι καλύτερα μόνος κι ας μείνουν όλοι στην απέξω, είναι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Ο έρωτας είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, το να ανοίγεσαι στους ανθρώπους είναι το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής και ακόμα κι αν δε βγαίνει σε καλό, κάτι έχει να σου προσφέρει. Πάρε όποια θεωρία σε βολεύει. "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο", "ο χρόνος όλα τα γιατρεύει", "το πάθημα γίνεται μάθημα" και τα συναφή. Χωρίς ουσιαστική ανθρώπινη επαφή είμαστε χαμένοι από χέρι, γι'αυτό βάλε στο μυαλό σου ότι το αντίδοτο του πόνου σου δεν είναι το να μην αισθάνεσαι, αλλά το να έχεις το θάρρος να κοιτάς κατάματα τους ανθρώπους που φέρνει στο δρόμο σου η ζωή και τη σοφία να κάνεις καλύτερες επιλογές.

Θα το ξαναπώ για ακόμα μία φορά.. Η ζωή δε σταματά για κανέναν και τίποτα και όλα τα κενά του παζλ της κάποια στιγμή συμπληρώνονται με τον πιο συναρπαστικό τρόπο. Αν σταματήσουμε να ελπίζουμε σε ό,τι όμορφο μας έχει απομείνει, σταματάμε να υπάρχουμε.

Blame Game..

Ήμουν σήμερα μέσα στο λεωφορείο και κοιτώντας έξω από το παράθυρο, είχα χαθεί στις σκέψεις μου, οι οποίες τις τελευταίες εβδομάδες έχουν ένα πέπλο λίγο πιο σκοτεινό απ'ότι συνήθως, αλλά είναι κάτι που θα περάσει όπως και όλα τα υπόλοιπα.

Σκεφτόμουν πρόσωπα και καταστάσεις, πως θα μπορούσα να τις διαχειριστώ, ποια θα έπρεπε να είναι η τακτική προσέγγισης και με τα πολλά και με τα λίγα, έφτιαξα στο μυαλό μου ένα είδος συμβουλής με αποδέκτη πρωτίστως εμένα.

Ξέρεις, πρέπει να μάθουμε να απενοχοποιούμε τον εαυτό μας σε ορισμένες περιπτώσεις. Έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε το βάρος της ευθύνης για υπερβολικά πολλά πράγματα στη ζωή μας. Βαρυγγομάμε από όλες τις συνέπεις που ρίχνουμε μόνοι μας στους εαυτούς μας, δίνουμε άφεση αμαρτιών στους άλλους και στήνουμε εμάς στον τοίχο, ζητώντας εξηγήσεις για ό,τι συνέβη.

Ας καθήσουμε όμως για μία στιγμή να το σκεφτούμε καθαρά. Στις διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι ποτέ μόνο ένας ο παίχτης και βάση του πλέον κοινότυπου κανόνα του Νεύτωνα, όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Σε αυτό το παιχνιδάκι αυτό που έχεις να σκεφτείς είναι η συνείδησή σου. Αν είναι καθαρή, αν έχεις κάνει ό,τι περνά από το χέρι σου για να διορθώσεις καταστάσεις, αν έχεις προσπαθήσει, αν έχεις δείξει συναισθήματα, αν έχεις δημιουργήσει ασφάλεια στον απέναντί σου ή αν απλά το σκέφτεσαι εγωιστικά και ίσως παιδιάστικα, χτυπώντας το πόδι στο πάτωμα και απαιτώντας όλοι να μπουν στα δικά σου παπούτσια.

Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου ενώ κάνεις αυτή την κριτική και αν τυχόν το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξεις είναι πως ναι, ανάμεσα σε όλα τα στραβά και αρνητικά που μπορεί να έχεις κάνει, έχεις καταθέσει ένα κομμάτι του εαυτού σου σε μία σχέση και έχεις βάλει το 100% του εύρους των δυνάμεών σου και πάραυτα βλέπεις να διαλύεται σαν ένα κάστρο από τραπουλόχαρτα, βεβαίωσε τον εαυτό σου ότι δεν είσαι ο βασικός φταίχτης. Δώσε σε σένα το περιθώριο της αμφιβολίας.

Άνθρωποι, συναισθήματα, καταστάσεις, αντιδράσεις, πολλές φορές ξεφεύγουν από τα χέρια μας και τον έλεγχό μας και στην ουσία, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε για αυτό. Ίσως η λύση να είναι η αποδοχή, η ανακούφιση ότι εσύ άνοιξες τα χαρτιά σου, αλλά ο άλλος δε θέλησε ποτέ να προχωρήσει την παρτίδα ή προτίμησε να κλέψει με χαρτιά κάτω από το τραπέζι.

Songs of the week vol.5

Καλώς τον δεχτήκαμε το Σεπτέμβριο παιδιά! Από χθες έχει κατακλυστεί η homepage μου με όλου του είδους τις φθινοπωρινές φωτογραφίες και τα μότο "welcome September", "September please be good to me" και όλα τα συναφή. Τίποτα πέρα από τα κλασικά δηλαδή, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Για να είμαι ειλικρινής, ο μήνας αυτός είναι ο αγαπημένος μου από όλους τους υπόλοιπους του έτους, γιατί νιώθω να μπαίνω ξανά σε λειτουργία. Οι στόχοι μου να ξαναγυρίζουν πιο καθαροί μέσα στο μυαλό μου, οι προσπάθειές μου να γίνονται πιο απτές και οι δυνάμεις μου να είναι πιο ανανεωμένες. Αυτό το παθαίνω άλλη μία στιγμή μέσα στο χρόνο, όταν αλλάζει το έτος υποθέτω, γιατί και εκεί θυμάσαι ξανά να "ξυπνήσεις" από το λήθαργο που σου προκαλεί η καθημερινότητα!

Μιας και έχουμε και το ξεκίνημα μίας ακόμα εβδομάδας και επειδή έχω βρει καινούριες μουσικές αδυναμίες μέσα σε αυτές τις μέρες που έχουν μεσολαβήσει από το τελευταίο, αντίστοιχου περιεχομένου ποστ, ήρθε η ώρα για songs of the week!


1. Lady Gaga - ARTPOP

Ντόρος για το πολυαναμενόμενο μουσικό comeback της απόλυτα ανατρεπτικής Lady Gaga. Τα απανταχού monsterάκια έχουν αρχίσει ξανά να υποστηρίζουν τη Βασίλισσά τους και η ίδια την προηγούμενη εβδομάδα εμφανίστηκε on stage στα μουσικά βραβεία MTV Video Music Awards, αν και θαρρώ πως δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Να σου πω την αλήθεια μου, δεν κρατούσα και την αναπνοή μου μέχρι την κυκλοφορία του καινούριου της album, ειδικά από τη στιγμή που το leading single Applause δεν με έχει ενθουσιάσει, αλλά η χθεσινή εμφάνισή της στο iTunes Festival με έκανε να ανυπομονώ για την 11η Νοεμβρίου, οπότε και το ARTPOP θα είναι άμεσα διαθέσιμο. Αυτό που με κέντρισε δεν ήταν η σκηνική της παρουσία ούτε οι αλλαγές στα outfits ούτε το κωλαράκι που έχει δείξει χάρη στα string που τελευταία προτιμά. Αυτό που με κέντρισε ήταν τα τραγούδια της. Είναι μία διαφορετική Gaga, ώριμη και φαίνεται να πειραματίζεται πολύ με τους ήχους αυτής της δισκογραφικής της δουλειάς. Μπορεί οι μέρες του Just Dance και του Alejandro να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ακόμα δεν έχει κάτι να μας δείξει καθαρά μουσικά! Το ομώνυμο τραγούδι του album ήταν αυτό που ξεχώρισα, γιατί ο ήχος του θαρρώ μιλάει στη σεξουαλικότητά σου την ίδια ακριβώς στιγμή που εκφράζεις τον έρωτά σου για έναν άνθρωπο. Δε συμβαίνει συχνά ο συνδυασμός!

2. Capital Cities - Safe and Sound

Πρώτο digital release είχε το 2011, κυκλοφόρησε επισήμως το 2013, άρχισε να κατακτά ραδιοφωνικά airplays τον ίδιο χρόνο και έφτασε το 1 εκατομμύριο πωλήσεις μέσα στον Αύγουστο που μας πέρασε! Όταν το πρωτοάκουσα πριν από μερικές μέρες στο ραδιόφωνο, ήμουν σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού, αλλά έτρεξα κυριολεκτικά στον υπολογιστή μου για να ψάξω τον τίτλο, τον καλλιτέχνη, να το βάλω on replay mode στο youtube! Στην αρχή νόμιζα πως ήταν οι Empire of the Sun, αλλά τελικά έπεσα έξω όπως όλοι καταλαβαίνουμε και αυτό που με κόλλησε στο συγκεκριμένο τραγούδι είναι ο ήχος της τρομπέτας που δένει τόσο αρμονικά με τον alternative pop χαρακτήρα. Είναι άκουσμα που εύκολα σου γίνεται εθιστικό χωρίς πολλή προσπάθεια. Στα plus είναι και το ιδιαίτερο video που το συνοδεύει!

3. Sonnentanz - Sun Don't Shine (ft.Will Heard)

Είναι κολλημένο στο No.3 του UK Singles Chart, αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος που το ανακάλυψα. Ήταν βασικά το cover που έκανε το διάσημο μοντέλο Cara Delevigne. Ήθελα να δω κατά πόσο το απόλυτο αυτή τη στιγμή model icon έχει ταλέντο και στα φωνητικά κι έτσι πάτησα play. Στη δίπλα στήλη των suggestion υπήρχε φυσικά η original version του που απλά..ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να μη σου αρέσει, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι το "είδος" της μουσικής που ακούς. Είναι απόλυτα summer chilling sound, είναι αγαπησιάρικο, σε κάνει να χαμογελάς, γιατί η μουσική στην τελική, αυτό είναι, συναισθήματα!

Through all the space and time, your love is mine, but the sun don't shine, the sun don't shine without you..

4. Armin Van Buuren ft. Trevor Gruthie - This is what it feels like

Ο Number 1 (ακόμα) DJ του πλανήτη ξεχωρίζει πάντα για την μελωδικότητα που βάζει σαν μυστικό υλικό στις μουσικές του δημιουργίες και αυτό το track δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εξαίρεση! Μπορεί να μην σου κάνει κλικ με το πρώτο άκουσμα, αλλά eventually it grows on you και κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ είναι όταν φωνές alternative/indie rock σαν του Trevor ή του John Martin συνδυάζονται με τους ήχους της trance ή house μουσικής.

5. Tom Odell - On Another Love

Λατρεύω να πηγαίνω από βίντεο σε βίντεο στο youtube, είναι σαν ένα μικρό ταξίδι στην μουσική που δε ξέρεις που θα σε βγάλει. Έτσι έπεσα πάνω στο Another Love που από τις πρώτες νότες έκανε την καρδιά μου να γεμίσει από συναισθήματα. Δε ξέρω αν υποσυνείδητα μίλησε σε κάποια παλιά μου ερωτική εμπειρία ή αν απλά και αντικειμενικά είναι τόσο μα τόσο όμορφο τραγούδι, αλλά με έκανε να ψάξω τον Βρετανό καλλιτέχνη, να ακούσω όλο του το album Long Way Down και να καταλήξω ότι θα συνεχίσω να ακολουθώ την μουσική του πορεία, γιατί είναι ένα μικρό διαμάντι που αξίζει προσοχής!

And I wanna kiss you, make you feel alright.. I'm just so tired to share my nights.. I wanna cry and I wanna love, but all my tears have been used up..on another love!

Το αιώνιο ερώτημα..

..δεν είναι άλλο από το γιατί οι γυναίκες πάνε και (σκατο)κολλάνε με τα λεγόμενα "κακά παιδιά". Την κουβέντα τους είχα τις προάλλες με έναν φίλο μου ο οποίος ανήκει στην εναλλακτική κατηγορία, αυτή του "πολύ καλού παιδιού" που όσο να πεις, δεν έχει τα πρωτεία στις καρδιές των θηλυκών (όχι ο φίλος μου, η κατηγορία εννοούσα).

Σήμερα έτσι όπως blogαρα στο tumblr βρήκα μία εξαίσια φράση που συνοψίζει και επεξηγεί άριστα το παγκόσμιο αυτό φαινόμενο: "Every girl wants a bad boy who will be good just for her". Αν δεν το'πιασες με την πρώτη, ξαναδιάβασέ το κι αν πάλι δεν το πετύχεις, συνέχισε με τούτη την ανάρτηση και ακολούθησε το συλλογισμό μου.

Οι γυναίκες που λες θέλουμε να νιώθουμε ξεχωριστές στη ζωή ενός άνδρα. Θέλουμε να είμαστε το άλφα και το ωμέγα του και κυρίως, ο λόγος που θα είναι ευτυχισμένος. Θέλουμε να είμαστε "η μικρή του", αυτή που θα κάνει την κάθε του μέρα να είναι ιδιαίτερη. Επενδύουμε λοιπόν στα κακά παιδιά ή αν θες, επιλέγουμε να σπάσουμε εκεί τα μούτρα μας, γιατί έχουμε την ελπίδα ή την ψευδαίσθηση, υποσυνείδητα κατά πάσα πιθανότητα, ότι θα είμαστε εμείς που θα τον αλλάξουμε και ξαφνικά όλοι γύρω του θα πουν πως η ζωή του γύρισε σε πορεία 180 μοίρες.

Αποφεύγουμε όμως κατά τη διάρκεια όλου αυτού να σκεφτούμε μία βασική αλήθεια, ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην είμαστε οι ιδανικές για το εκάστοτε bad boy. Χωρίς να το συνδέσω με ρομαντικά τύπου soul mates, το άλλο μισό και τα συναφή, καλώς ή κακώς, δεν κολλάμε με όλους τους ανθρώπους, δεν υπάρχει αυτό το εκ φυσικού δέσιμο, αυτό το ίδιο μήκος κύματος σκέψης. Έτσι, αυτή η αλλαγή στον άλλον δεν έρχεται, παρά τις όποιες ελπίδες ή προσπάθειές μας, τα κακά παιδιά παραμένουν έτσι, εμείς καταλήγουμε πονεμένες, να κλαίμε στα πατώματα και η κολλητή από πάνω μαλάκα να τον ανεβάζει, ηλίθιο να τον κατεβάζει και όλα τα υπόλοιπα σκηνικά απείρου κάλλους που είναι γνωστά σε όλους μας.

Η συνέχεια στο σενάριο? Με τον καιρό μεγαλώνουμε, σταματάμε να κοιτάμε τα bad boys και επιλέγουμε να είμαστε με έναν άνθρωπο που όλα θα βγαίνουν φυσικά. Η επικοινωνία, ο σεβασμός, ο έρωτας ενίοτε και η αγάπη. Έρχεται η στιγμή που επιλέγουμε τα καλά παιδιά για να φτιάξουμε τη ζωή μας, να είμαστε ήρεμες στο μυαλό και την καρδιά μας και όλα τα bad boys που αφήσαμε πίσω μας να βρουν κάποια άλλη που θα είναι η μοναδική στη ζωή τους, αυτή που θα τους κάνει να κόψουν όλες τις "κακές συνήθειες" και έτσι, χωρίς ίσως να το εκτιμάμε ή να το συνειδητοποιούμε αμέσως, φτάνουμε στο happy end για όλους μας, γιατί ένα είναι το σίγουρο.. Η ζωή συνεχίζεται πάντα!