Το αιώνιο ερώτημα..

..δεν είναι άλλο από το γιατί οι γυναίκες πάνε και (σκατο)κολλάνε με τα λεγόμενα "κακά παιδιά". Την κουβέντα τους είχα τις προάλλες με έναν φίλο μου ο οποίος ανήκει στην εναλλακτική κατηγορία, αυτή του "πολύ καλού παιδιού" που όσο να πεις, δεν έχει τα πρωτεία στις καρδιές των θηλυκών (όχι ο φίλος μου, η κατηγορία εννοούσα).

Σήμερα έτσι όπως blogαρα στο tumblr βρήκα μία εξαίσια φράση που συνοψίζει και επεξηγεί άριστα το παγκόσμιο αυτό φαινόμενο: "Every girl wants a bad boy who will be good just for her". Αν δεν το'πιασες με την πρώτη, ξαναδιάβασέ το κι αν πάλι δεν το πετύχεις, συνέχισε με τούτη την ανάρτηση και ακολούθησε το συλλογισμό μου.

Οι γυναίκες που λες θέλουμε να νιώθουμε ξεχωριστές στη ζωή ενός άνδρα. Θέλουμε να είμαστε το άλφα και το ωμέγα του και κυρίως, ο λόγος που θα είναι ευτυχισμένος. Θέλουμε να είμαστε "η μικρή του", αυτή που θα κάνει την κάθε του μέρα να είναι ιδιαίτερη. Επενδύουμε λοιπόν στα κακά παιδιά ή αν θες, επιλέγουμε να σπάσουμε εκεί τα μούτρα μας, γιατί έχουμε την ελπίδα ή την ψευδαίσθηση, υποσυνείδητα κατά πάσα πιθανότητα, ότι θα είμαστε εμείς που θα τον αλλάξουμε και ξαφνικά όλοι γύρω του θα πουν πως η ζωή του γύρισε σε πορεία 180 μοίρες.

Αποφεύγουμε όμως κατά τη διάρκεια όλου αυτού να σκεφτούμε μία βασική αλήθεια, ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην είμαστε οι ιδανικές για το εκάστοτε bad boy. Χωρίς να το συνδέσω με ρομαντικά τύπου soul mates, το άλλο μισό και τα συναφή, καλώς ή κακώς, δεν κολλάμε με όλους τους ανθρώπους, δεν υπάρχει αυτό το εκ φυσικού δέσιμο, αυτό το ίδιο μήκος κύματος σκέψης. Έτσι, αυτή η αλλαγή στον άλλον δεν έρχεται, παρά τις όποιες ελπίδες ή προσπάθειές μας, τα κακά παιδιά παραμένουν έτσι, εμείς καταλήγουμε πονεμένες, να κλαίμε στα πατώματα και η κολλητή από πάνω μαλάκα να τον ανεβάζει, ηλίθιο να τον κατεβάζει και όλα τα υπόλοιπα σκηνικά απείρου κάλλους που είναι γνωστά σε όλους μας.

Η συνέχεια στο σενάριο? Με τον καιρό μεγαλώνουμε, σταματάμε να κοιτάμε τα bad boys και επιλέγουμε να είμαστε με έναν άνθρωπο που όλα θα βγαίνουν φυσικά. Η επικοινωνία, ο σεβασμός, ο έρωτας ενίοτε και η αγάπη. Έρχεται η στιγμή που επιλέγουμε τα καλά παιδιά για να φτιάξουμε τη ζωή μας, να είμαστε ήρεμες στο μυαλό και την καρδιά μας και όλα τα bad boys που αφήσαμε πίσω μας να βρουν κάποια άλλη που θα είναι η μοναδική στη ζωή τους, αυτή που θα τους κάνει να κόψουν όλες τις "κακές συνήθειες" και έτσι, χωρίς ίσως να το εκτιμάμε ή να το συνειδητοποιούμε αμέσως, φτάνουμε στο happy end για όλους μας, γιατί ένα είναι το σίγουρο.. Η ζωή συνεχίζεται πάντα!

Annoying internet!

Καλώς ή κακώς, ένα μεγάλο κομμάτι πλέον της ζωής και της καθημερινότητάς μας περιστρέφεται γύρω από το διαδίκτυο. E-mail, sites κοινωνικής δικτύωσης, blogging καλή ώρα και πολλά περισσότερα σαφώς. Είμαι εδώ όμως αυτή τη στιγμή για να βγάλω κάκιωμα, καθώς θα παρουσιάσω 5 στοιχεία που προσωρινά βρίσκω εξαιρετικά εκνευριστικά κατά τη διάρκεια του web surfing, για να το κάνω να ακουστεί και λίγο πιο απ'ότι αν έλεγα απλά κωλοβάρεμα.

Έχουμε και λέμε:

1. Οι διαφημίσεις στο youtube
Εντάξει, στην αρχή ήταν μόνο μικρά ορθογώνια στο κάτω μέρος του βίντεο που μπορούσες εύκολα, κάλλιστα και γρήγορα να πατήσεις το Χ στην πάνω δεξιά γωνία. Στη συνέχεια όμως ήρθαν οι διαφημίσεις πριν ξεκινήσει το κομμάτι, με την διακριτική ευχέρεια του να περιμένεις 5 sec για να κάνεις παράλειψη και τελικά παρατήρησα πως αν προχωρήσεις σε οποιαδήποτε αναζήτηση στο youtube, η πρώτη επιλογή πλέον δε θα είναι αυτό που καίγεσαι να βρεις, αλλά κάποια επιχείρηση που το site θα θελήσει να σου τρίψει στην μούρη! ΝΙΣΑΦΙ μωρέ, μουσική θέλω να ακούσω, τόσο δύσκολο τη σήμερον ημέρα?!


2. Η ανακατεύθυνση site
Είναι πολύ ωραίο που έχετε αυτή την αλληλεγγύη μεταξύ σας οι δημοσιογράφοι ή απλά το ίδιο αφεντικό, αλλά όταν πατάω σε ένα λινκ για να διαβάσω ένα άρθρο από πείσμα θα το κλείσω αν χρειαστεί να πάω πρώτα σε άλλα 5 sites για να καταλήξω εκεί όπου τελικά υπάρχει το άρθρο. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο κύριοι!


3. Οι Ελληνάρες του youtube
Ξαναγυρίζω στο αγαπημένο αυτό site που το χρησιμοποιούμε απείρως κάθε μέρα όλοι μας, για να κράξω αυτά τα ανοήτα και χωρίς ουσία σχόλια τύπου 'GREECE', 'Ελλαδάρα', 'Ελλάς' κτλ κτλ κτλ. Προσωπικά βρίσκω λογική στο να κάνεις σχόλιο σε ένα βίντεο αν έχεις να πεις κάτι για τον καλλιτέχνη, το τραγούδι ή αυτόν που έφτιαξε την εν λόγω ανάρτηση. Το να βάζεις απλά το όνομα της χώρας σου θα το έβρισκα δικαιολογημένο μόνο αν ήσουν μέλος κάποιας εκστρατείας τουρισμού και για κανέναν άλλον λόγο. Αν θες να αποδείξεις ότι ακούς "μουσικάρες", ότι είσαι προχώ και άλλα τέτοια συναφή, πες τα στον καθρέφτη σου κάθε πρωί που σηκώνεσαι να πας στην μουρόχαυλη δουλίτσα σου. Αν πάλι πας να αποδείξεις ότι στην Ελλάδα "έτσι το κάνουμε το καμός" είναι λίγο ειρωνικό αν σκεφτείς ότι μας ξέρουν όλοι για τα μπουζούκια μας!


4. Όλος ο κόσμος ένα hashtag
Έξυπνος αυτός που το σκέφτηκε το hashtag, γιατί ενώνει κόσμο από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, κάτω από τη σκεπή ενός κοινού θέματος συζήτησης. Χρειάζεται να πατήσεις μόνο μία μικρή λεξούλα για να δεις πως αυτή συνδέεται με τη ζωή κάποιου εντελώς άγνωστου σε σένα που ζει στην άλλη άκρη της υφηλίου και τον οποίο -λογικά- δεν πρόκειται να γνωρίσεις ποτέ. Μην το παρακάνουμε όμως κιόλας. Ανεβάζεις που ανεβάζεις μία όμορφη φωτογραφία στο instagram, αν τη φορτώσεις με 30 τουλάχιστον hashtags, δεν πρόκειται να δω καν το caption που υποτίθεται ότι αιχμαλωτίζεις εκείνη τη στιγμή και μοιράζεσαι.


5. Get a coffee with your smartphone
Το τελευταίο point το λες λίγο πιο γενικού επιπέδου. Βλέπεις, είμαστε παντού και πάντα με το smartphone μας αγκαλιά. Δε θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγα για καφέ ή ποτό και ο/η φίλος/η μου δεν κοίταξαν ούτε μία φορά το κινητό τους, απλά το άφησαν στην άκρη του τραπεζιού. Ξαφνικά οι στιγμές μας δεν αξίζουν αν δεν τις κάνουμε share, αν δεν μαζέψουμε ένα μάτσο like. Είτε καλό είτε κακό αυτό, τουλάχιστον ας απεξαρτηθούμε λίγο τη στιγμή που βγαίνουμε από την πόρτα του σπιτιού μας για να δούμε με βλέμμα περίεργο σα ζώα που τα ελευθερώνουν από το κλουβί, πως είναι η ζωή στον έξω κόσμο!

Us in 2013..

Θαρρώ πως είμαστε μία γενιά γεμάτη αντιθέσεις. Είμαστε αυτοί που επαναστατούν καθήμενοι μπροστά από έναν υπολογιστή, αυτοί που υποστηρίζουν ότι ακούνε μόνο alternative μουσική και τελικά γουστάρουμε το τσιφτετέλι κάθε φορά που ο dj πατάει το play, αυτοί που έχουν κινητά τελευταίας τεχνολογίας, αλλά κάρτα των 5€ μέσα και άλλα τέτοια σχετικά που έχουν πολλοί διατυπώσει πριν από εμένα σε διαφόρων ειδών άρθρα. Αυτή τη στιγμή εγώ προτιμώ να σταθώ σε μία άλλη πτυχή: στον έρωτα.

Ξέρεις, μ'αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους όταν είμαι ανάμεσά τους. Στο club, στην καφετέρια, στην παραλία. Παρατηρώ το ντύσιμό τους, τη συμπεριφορά τους, τις ματιές τους, την αύρα που εκπέμπουν.Αν το κάνεις και εσύ, θα παρατηρήσεις αυτό που βλέπουν και τα δικά μου μάτια. Θα δεις ανθρώπους να αποζητούν σαν πηγαία ανάγκη τον έρωτα, την αγάπη, την αποδοχή. Ανθρώπους που αισθάνονται στην ουσία τους μόνοι και δεν είναι απλά μοναχικοί. Το καλύπτουν καλά βέβαια. Τα χαμόγελα και οι ξένοιαστες στιγμές με φίλους, οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα όμορφο ρούχο είναι πάντα καλοδεχούμενοι αντιπερισπασμοί, κανείς νομίζω δε θα το αρνηθεί αυτό.

Η αντίθεση όμως ξέρεις που βρίσκεται? Στην αντίπερα όχθη. Σε εκείνους που ακολουθούν την τακτική του "φθηνού" αν μου επιτρέπεται η έκφραση φλερτ για να καταλήξουν σε "φθηνό" σεξ. Σε αυτούς που νιώθουν πληρότητα όταν απλά θα καταφέρουν να σκοράρουν ακόμα ένα θήραμα, ακόμα ένα νούμερο σε μία λίστα που έχουν νοητά στο μυαλό τους.

Δεν το κατακρίνω, σκοπός μου δεν είναι αυτός εξάλλου, ο καθείς όπως λέω συνέχεια κάνει τις επιλογές του και ζει με αυτές, απλά μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως αυτές οι προσωπικότητες δεν έχουν την ανάγκη για κάτι παραπάνω. Μπορεί να πεις ότι ζω σε ροζ συννεφάκι, μπορεί να πεις πως έχω δει πολλές ρομαντικές ταινίες, αλλά άφησέ με να ξεκαθαρίσω ότι αυτός δεν είναι ο λόγος.

Αντιμετωπίζω την αγάπη που βλέπω γύρω μου σαν ένα μικρό, καθημερινό και ανεκτίμητης αξίας θαύμα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας κι εμείς απλά προτιμάμε να στρέφουμε το βλέμμα αλλού. Δεν ανοίγουμε την καρδιά μας παρά καλωσορίζουμε κάποιον στο κρεβάτι μας. Γινόμαστε κυνικοί με τον έρωτα, χάνουμε την πίστη μας σε αυτή την μικρή ομορφιά της ζωής και απλά με το χρόνο, αποξενωνόμαστε. Καλώς ή κακώς, είναι σπάνιο να βλέπεις δύο ανθρώπους να εμπιστεύονται ο ένας στον άλλον την καρδιά τους και συνήθως, γίνονται αντικείμενο ζήλιας αντί θαυμασμού.

Δε ξέρω σε ποια από τις δύο πλευρές του παιχνιδιού μπορεί να βρίσκεσαι εσύ, αλλά θα πω μόνο αυτό: δε ξέρεις πόσο ευτυχισμένο μπορεί να σε κάνει ένας άνθρωπος μέχρι να του δώσεις την ευκαιρία ή τουλάχιστον, μέχρι να ανοίξεις τα μάτια σου και τους ορίζοντές σου για να δεις πως μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι απλά άσπρο/μαύρο. Όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις είναι αυτές που κρύβουν την μαγεία αυτής της ζωής.

Free will..

Κανείς ποτέ δε νοιάστηκε με το ζόρι. Ξεκινώ με αυτή την μεγάλη αλήθεια ζωής που αν μου την έλεγες πριν μερικά χρόνια δε θα την κατανοοούσα σε βάθος, αλλά τώρα πλέον μπορώ και γνωρίζω πως στη βάση της αυτή η αλήθεια έχει την αποδοχή των επιλογών που κάνουν οι άλλοι γύρω μας.

Ξέρεις, όσοι έρχονται, μένουν, φεύγουν από τη ζωή σου το κάνουν από δική τους επιλογή. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύεις ότι δένεις με κάποιον τρόπο τους ανθρώπους, πως έχεις τόσο μεγάλη δύναμη πάνω σε κάποιο άλλο νοήμον πρόσωπο. Το να μείνουν δίπλα σου, να σε αγαπήσουν, να σου θυμώσουν, να σε απομακρύνουν είναι καθαρά δική τους επιλογή, ενώ εσύ προσπαθείς απλά να κάνεις την πρόταση του εαυτού σου δελεαστική.

Ακόμα και το σενάριο ότι "είμαστε γεννημένοι για να είμαστε μαζί" ή η θεωρία της μοίρας που πολλές φορές χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι, εμπερικλείει την προσωπική επιθυμία να πιστέψεις σε κάτι τέτοιο και να μην το δεχτείς a priori. Σκέψου τις περιπτώσεις απόρριψης από κάποιο πρόσωπο που έδειξε ή  ήθελε ερωτικό ενδιαφέρον από εσένα, μα κάποιος από τους δύο συνειδητά απέρριψε αυτή την επιλογή όσες καρδούλες, λεξούλες, βελάκια κι αν προθυμοποιήθηκε να δημιουργήσει το άλλο μισό αυτού του άτυχου ζεύγους.

Είναι αλήθεια πως η αγάπη που μπορείς να κάνεις τον άλλον να νιώσει για σένα είναι ένα από τα πιο ισχυρά κίνητρα για να μείνει δίπλα σου και όχι μόνο αυτό, αλλά να υπομείνει καταστάσεις και ποιότητες του χαρακτήρα σου που είτε μπορεί να μην άντεχε από/σε κάποιον άλλον είτε που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ανεχόταν. Αυτό όμως ποτέ μην το πάρεις σα δεδομένο.

Ίσως δεδομένο να πρέπει να είναι ότι και οι δύο πλευρές σε μία οποιαδήποτε σχέση θα προσπαθήσουν πολύ για να τη σώσουν, αλλά κανείς δε σου εγγυάται ότι ο άνθρωπος απέναντί σου θα είναι για πάντα δίπλα σου και η μόνη εξαίρεση θαρρώ είναι η οικογένειά σου και κανείς, το τονίζω, ΚΑΝΕΙΣ άλλος και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως πολύ σοφά έθετε η Audrey Hepburn σαν Holly Golightly στο Breakfast at Tiffany's, "We belong to nobody, and nobody belongs to us. We don't even belong to each other ".

Songs of the week vol.4

Έφτασε Κυριακή κιόλας, η εβδομάδα στο τελείωμά της και η μέρα που απολαμβάνω περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες. Έχει μια ασυνήθιστη αίσθηση ελευθερίας και ξεγνοιασιάς που το μόνο που μπορεί να στη χαλάσει είναι η σκέψη για τη ρουτίνα της Δευτέρας. Να την εκμεταλλεύεστε καλά λοιπόν την Κυριακή για να έχετε αρκετές θετικές σκέψεις για την εβδομάδα που ξεκινάει αμέσως μετά και η μουσική βοηθά πάντα σε αυτό.


1. John Newman - Love Me Again

Είναι ίσως αυτό το alternative είδος ποπ όπως θέλω να το ονομάζω εγώ. Ξεφεύγει από τον κλασικό ήχο των υπολοίπων καλλιτεχνών του ίδιου μουσικού "είδους" και έχει μια ποιότητα που ξεχωρίζει ανάμεσα σε όλα τα μαζικά χιτάκια του ενός μήνα. Είναι ιδιαίτερο και είναι εθιστικό με έναν τρόπο ασυνείδητου replay!


2. Dizze Rascal feat. Robbie Williams - Goin' Crazy

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου και θα σου εξομολογηθώ πως πάτησα το play την πρώτη φορά για χάρη του ονόματος του Robbie Williams. Είναι ο ακόμα αυθεντικός, rock Βρετανός τυπάκος που κάνει την καύλα του τόσα χρόνια και παραμένει με την ποιότητα bad boy παρά το γεγονός ότι έχει μεγαλώσει και πλέον είναι οικογενειάρχης. Στα plus και το γεγονός ότι το βίντεο είναι αρκούντως funky και το έχω συμπεριλάβει στην youtube playlist μου με τίτλο 'Happy Tunes'.


3.Liquideep - Alone (Original Mix)

Είναι ένα ανάλαφρο deepάκι που θα συνοδεύσει πολύ ευχάριστα τις στιγμές σου εκτός σπιτιού ή και εντός. Θα σου δώσει το summer feeling είτε έχεις κολλήσει στην κίνηση είτε φοράς τα ακουστικά σου και ταξιδεύεις είτε απλά ρεμβάζεις. Είναι smooth sound, δε σε προβληματίζει, σε χαλαρώνει και προσωπικά, μου δίνει μια νότα αισιοδοξίας κι αυτό είναι πάντα στα υπέρ των μουσικών κομματιών που κυκλοφορούν εκεί έξω.


4. Ελεωνόρα Ζουγανέλη & Κώστας Λειβαδάς - Η Επιμονή σου

Όσοι με γνωρίζουν θα καταλάβουν πόσο μεγάλη έκπληξη είναι να ποστάρω ένα ελληνικό τραγούδι και μάλιστα, αυτού του είδους, καθότι σπανίως ακούω τέτοια μουσική αν και έχω βαθιά εκτίμηση της ποιότητας που πηγάζει από αυτή. Το συγκεκριμένο το άκουσα το σημερινό πρωινό, ενώ έκανα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και έπινα την πρώτη γουλιά καφέ. Πρόσεξα τους στίχους και παρατήρησα την ομορφιά τους. Στην ουσία τους.

"Αχ να'ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου.."


5. Believe It - Δέσποινα Βανδή

 

Αυτή η επιλογή θα σε παραξενέψει ακόμα περισσότερο από την προηγούμενη μιας και αυτό σίγουρα δεν είναι καινούριο κομμάτι που θα έμπαινε σε μία λίστα με φρέσκα υποτίθεται κομμάτια. Είναι όμως ένα από τα πιο classic αγαπημένα μου. Η ελληνική version είναι το "Όλο Λείπεις", επίσης λατρεμένο, αλλά η αγγλική εκτέλεση μου βγάζει μια διαφορετική γλύκα, μια ελαφρά νοσταλγία.

Complicated..

Κάθομαι μπροστά από έναν υπολογιστή, βλέποντας να απλώνεται απέναντί μου η Αθήνα. Σκέφτομαι τα περί σχέσεων για ακόμα μία φορά και ο λογισμός μου τρέχει σε καινούρια μονοπάτια, σε καινούριες συνειδητοποιήσεις.

Τι ζητάμε στη ζωή μας? Ξέρουμε? Έχουμε σκεφτεί? Έχουμε καταλήξει? Ίσως αυτό είναι που μας κάνει να μπερδευόμαστε τόσο επί καθημερινής βάσεως. Δε ξέρουμε αν γουστάρουμε αυτό που κάνουμε στη δουλειά μας, δε ξέρουμε τι περιμένουμε από τους ανθρώπους γύρω μας, δε ξέρουμε καλά καλά τα όρια του εαυτού μας.

Ίσως λοιπόν να πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας πρωτίστως σε αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή σε εμάς, σε αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα μας κι αν υπάρχουν εμπόδια, κι αν υπάρχουν επιπλοκές να τις μειώνουμε στο ελάχιστο και να βρίσκουμε τον τρόπο ή τη δύναμη αν προτιμάς, να τις παραμερίζουμε.

Έχω συναντήσει ανθρώπους που έχουν αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες, έχουν περάσει από σαράντα, μπορεί και παραπάνω κύματα, αλλά η γαλήνη στη ζωή τους ήρθε μόνο όταν κατάφεραν να τα βρουν με τον εαυτό τους, να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχτούν κάθε πτυχή, κάθε θέλω και επιθυμία που κρυβόταν κάτω από ένα ελαφρύ στρώμα επιπολαιότητας για χρόνια. Έχω συναντήσει όμως και ανθρώπους της ακριβώς αντίθετης "κατηγορίας", αυτούς που νιώθουν κάτι να τους λείπει, κάτι να τους δεσμεύει, κάτι να τους πνίγει διαρκώς χωρίς καν να μπορούν να του δώσουν ένα όνομα. Ανήσυχες ψυχές που ποτέ δε βρίσκουν απάγκιο.

Όλα ξεκινούν και καταλήγουν σε εμάς και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο το συνειδητοποιώ. Για να κάνω μάλιστα τον κύκλο μου και να γυρίσω στα περί σχέσεων από τα οποία ξεκίνησα, όταν βρίσκεσαι μόνος και σκέφτεσαι τη ζωή σου και ονειρεύεσαι αυτά που θες και τους ανθρώπους που επιθυμείς να είναι δίπλα σου, να είσαι ειλικρινής, να ξεγυμνώνεις τις σκέψεις σου από όσα μπορεί να σε επηρεάζουν, να κρατάς τη σκέψη σου καθαρή. Εσύ και μόνο εσύ γνωρίζεις τι σε καλύπτει και δε χρειάζεται να του βάλεις ένα πρόσωπο για να γίνει συγκεκριμένο, χρειάζεται να του βάλεις μόνο τις ποιότητες που αποζητάς.

Όταν καταφέρνεις να είσαι ειλικρινής με σένα, ξεκινάς το μαγικό ταξίδι πραγματικής ανακάλυψης του κόσμου και των ανθρώπων. Ξαφνικά τα μάτια σου ανοίγουν, η κριτική σου σκέψη ενεργοποιείται και ρίχνεις όλες τις προκαταλήψεις, ανοίγεις το μυαλό σου. Αυτό, την ακριβώς επόμενη στιγμή, αρχίζεις να το εκπέμπεις σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς σου. Στους φίλους, την οικογένειά σου, τον επαγγελματικό σου χώρο. Αρχίζεις να γίνεσαι αυτό που ονομάζουμε σταράτος, ξεκάθαρος. Όσο πιο πολύ καλυτερεύεις σε αυτόν τον τομέα τόσο πιο εύκολες γίνονται οι σχέσεις σου. Ξέρεις τι ζητάς από έναν σύντροφο, μειώνεις τις λάθος επιλογές, χαλιναγωγείς τα συναισθήματά σου, αποφασίζεις ποιος αξίζει και ποιος όχι. Νιώθεις αυτή τη δαιμονισμένη αίσθηση ότι πατάς στα πόδια σου και αυτή τη φορά δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι δίπλα σου, δεν έχει να κάνει με το τί άκουσες να λένε για σένα ή τι συζήτησες με κάποιον χθες το βράδυ, αλλά έχει να κάνει με τις ενδότερες, ολόδικές σου σκέψεις, με την πίστη στον εαυτό σου και τη βαθιά συνειδητοποίηση όλων των πλευρών του.

Δε χρειάζεται η εξάρτηση από κάποιον άλλον για να νιώθεις επαρκής, δε χρειάζεται η δέσμευση και το πνίξιμο μέσα σε μία σχέση, δε χρειάζεται η επιβεβαίωση στα μάτια κάποιου άλλου αν και θα είμαι ειλικρινής πως αυτό σου δίνει πάντα μία διαφορετικού είδους ικανοποίηση, αλλά ακόμα κι αυτή θα είναι μεγαλύτερη αν απλά είσαι ο εαυτός σου. Όπως είπα πρόσφατα σε κάποιον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, η ουσιαστική ποιότητα μίας σχέσης έγκειται στο πόσο ειλικρινής μπορείς να είσαι με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Πόσο εσύ μπορείς να είσαι, πόσο εύκολα μπορείς να εκφράσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου, πόσο ανώδυνο είναι να ρίχνεις τις άμυνες και τους τοίχους σου. Μέσα από αυτό βγαίνει και χτίζεται μία -οποιαδήποτε- σχέση ουσίας.

Η λύτρωσή μας βρίσκεται στο μυαλό μας και οι δαίμονες που μας παιδεύουν για χρόνια επίσης. Είναι δική μας απόφαση προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούμε.

+1 every year..

Όχι, δεν είναι τα γενέθλιά μου και όχι, δεν με έχει πιάσει κατάθλιψη για το που πάει η ζωή μου ή νοσταλγία να γυρίσω στα προηγούμενα χρόνια, αλλά με αφορμή κάποιες συζητήσεις που είχα μέσα στο περασμένο σκ, είδα ότι τελικά υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία φθίνουν όσο μεγαλώνουμε χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε. Κάποια από αυτά σταματάμε να τα γουστάρουμε, άλλα τα διαφοροποιούμε, άλλα τα διαγράφουμε από τις συνήθειές μας κι άλλα τα διατηρούμε σε ένα πιο περιορισμένο επίπεδο!

Ιδού το σύντομης διάρκειας top 5 μου:

1. Ξενύχτι, ποτά, καπνοί, ιστορίες

Δε ξέρω εάν εσένα σου έχει συμβεί ή αν έχεις νιώσει αυτή την μικρή αλλαγή να επέρχεται, αλλά εγώ πλέον κάθε φορά που βρίσκομαι στα τακούνια μου μέχρι τις 7 η ώρα σε ένα club, είμαι απολύτως σίγουρη ότι την επόμενη μέρα θα τριγυρνάω σαν κοτόπουλο από τη διαταραχή του προγράμματος ύπνου, θα κοντεύω να βγάλω κάλους από τα 12ποντα, θα πονάει η μέση μου! Όχι ότι δε θα διασκεδάσω ή δε θα χορέψω, αλλά θα έχω και τις επιπτώσεις της επόμενης μέρας που δεν περιορίζονται σε ένα απλό και τυπικό hangover. 

2.Clubbing

Μία μικρή ακόμα επέκταση του προηγούμενου point μου, καθότι πλέον διασκέδαση δεν ονομάζω μόνο την ορθοστασία στα club, αλλά και το φαγητό σε ένα ωραίο εστιατόριο, το cinema, τις βόλτες με το αυτοκίνητο, τις βραδιές με ταινία και pop corn στο σπίτι. Εν ολίγοις, και με αυτά καλά περνάω! Χαμούλης σου λέει στον καναπέ με τα πόδια στο τραπεζάκι!

3.Καυλάντισμα κι Άγιος ο Θεός

Κακά τα ψέματα, όταν ήμουν μικρότερη το καυλάντισμα σε πιο θεωρητικό και πλατωνικό επίπεδο μπορούσε να με καλύψει πιο εύκολα, γιατί μου τόνωνε την αυτοπεποίθηση και είχα κάτι να ασχοληθώ, χυλόπιτες να μετρήσω βρ'αδερφέ! Δε θα το παίξω εξάλλου παρθενόπη κλαίουσα, αλλά πλέον, πόσο να ασχοληθείς με σχέσεις που δε θα βγάλουν πουθενά? Δεν πάω για γάμο κιόλας, είπαμε, 24 είμαι, αλλά θες έναν άνθρωπο που να μην παιδιαρίζει και μία σχέση που να μην είναι παιδιάστικη, αλλά να έχει την ωριμότητα του αφήνειςτονάλλονναπάειμετουςφίλουςτουχωρίςνατουταπρήζειςστοτηλέφωνοκάθε2λεπτά. 

4.Σώμα φτιαγμένο από πηλό?!

Όπως και να το κάνεις, μεγαλώνοντας το σώμα μας αλλάζει, διαφοροποιείται, δεν έχει την ελαστικότητα ή την ανθεκτικότητα των 18 σου χρόνων. Πρέπει να πίνεις περισσότερο νερό για να καταπολεμήσεις την κυτταρίτιδά σου, πρέπει να πας γυμναστήριο για να διατηρήσεις τη φόρμα σου ως έχει, πρέπει να βάζεις ενυδατικές για να προλάβεις την μικρή ρυτιδούλα έκφρασης που σκάει μύτη και προς το παρόν θεωρείς στοιχείο γοητείας και όταν τεντώνεσαι το πρωί, υπάρχει μία πιθανότητα να ακούσεις κανά κρακ κρακ από τα χέρια και τα πόδια σου.

5.Αλλάξαν τα μυαλά και τα γούστα μου

Κόβεις τα πολλά πιτόγυρα, γιατί αποζητάς σπιτικό φαγητό, γράφεις πιο εύκολα στην ιδιαίτερη περιοχή σου άτομα που δε θες την μιζέρια τους να σε φάει, πονηρεύεσαι καλύτερα για το τι κυκλοφορεί εκεί έξω στον κόσμο, αποκτάς περισσότερη αυτοπεποίθηση, στέκεσαι πιο σταθερά στα πόδια σου, οι εμπειρίες και τα παθήματά σού γίνονται μαθήματα. Κακό δεν το λες, σε αυτό το επιχείρημα εξάλλου βασιζόμαστε για να μας φαίνεται λιγότερο αβάσταχτη η ελαφρότητα των χρόνων που περνάνε από πάνω μας.

Δε θα κλείσω την ανάρτηση με κανά "γεράσαμεεεεε", αλλά θα πω πως αυτές οι αλλαγές σε καλό να μας βγαίνουν πάντα. Να πήζει το μυαλό, να αλλάζουν οι ζωές μας, αλλά πάντα να βρίσκουμε το νόημα που χρειάζεται για να τις ζούμε.