Complicated..

Κάθομαι μπροστά από έναν υπολογιστή, βλέποντας να απλώνεται απέναντί μου η Αθήνα. Σκέφτομαι τα περί σχέσεων για ακόμα μία φορά και ο λογισμός μου τρέχει σε καινούρια μονοπάτια, σε καινούριες συνειδητοποιήσεις.

Τι ζητάμε στη ζωή μας? Ξέρουμε? Έχουμε σκεφτεί? Έχουμε καταλήξει? Ίσως αυτό είναι που μας κάνει να μπερδευόμαστε τόσο επί καθημερινής βάσεως. Δε ξέρουμε αν γουστάρουμε αυτό που κάνουμε στη δουλειά μας, δε ξέρουμε τι περιμένουμε από τους ανθρώπους γύρω μας, δε ξέρουμε καλά καλά τα όρια του εαυτού μας.

Ίσως λοιπόν να πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας πρωτίστως σε αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή σε εμάς, σε αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα μας κι αν υπάρχουν εμπόδια, κι αν υπάρχουν επιπλοκές να τις μειώνουμε στο ελάχιστο και να βρίσκουμε τον τρόπο ή τη δύναμη αν προτιμάς, να τις παραμερίζουμε.

Έχω συναντήσει ανθρώπους που έχουν αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες, έχουν περάσει από σαράντα, μπορεί και παραπάνω κύματα, αλλά η γαλήνη στη ζωή τους ήρθε μόνο όταν κατάφεραν να τα βρουν με τον εαυτό τους, να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχτούν κάθε πτυχή, κάθε θέλω και επιθυμία που κρυβόταν κάτω από ένα ελαφρύ στρώμα επιπολαιότητας για χρόνια. Έχω συναντήσει όμως και ανθρώπους της ακριβώς αντίθετης "κατηγορίας", αυτούς που νιώθουν κάτι να τους λείπει, κάτι να τους δεσμεύει, κάτι να τους πνίγει διαρκώς χωρίς καν να μπορούν να του δώσουν ένα όνομα. Ανήσυχες ψυχές που ποτέ δε βρίσκουν απάγκιο.

Όλα ξεκινούν και καταλήγουν σε εμάς και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο το συνειδητοποιώ. Για να κάνω μάλιστα τον κύκλο μου και να γυρίσω στα περί σχέσεων από τα οποία ξεκίνησα, όταν βρίσκεσαι μόνος και σκέφτεσαι τη ζωή σου και ονειρεύεσαι αυτά που θες και τους ανθρώπους που επιθυμείς να είναι δίπλα σου, να είσαι ειλικρινής, να ξεγυμνώνεις τις σκέψεις σου από όσα μπορεί να σε επηρεάζουν, να κρατάς τη σκέψη σου καθαρή. Εσύ και μόνο εσύ γνωρίζεις τι σε καλύπτει και δε χρειάζεται να του βάλεις ένα πρόσωπο για να γίνει συγκεκριμένο, χρειάζεται να του βάλεις μόνο τις ποιότητες που αποζητάς.

Όταν καταφέρνεις να είσαι ειλικρινής με σένα, ξεκινάς το μαγικό ταξίδι πραγματικής ανακάλυψης του κόσμου και των ανθρώπων. Ξαφνικά τα μάτια σου ανοίγουν, η κριτική σου σκέψη ενεργοποιείται και ρίχνεις όλες τις προκαταλήψεις, ανοίγεις το μυαλό σου. Αυτό, την ακριβώς επόμενη στιγμή, αρχίζεις να το εκπέμπεις σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς σου. Στους φίλους, την οικογένειά σου, τον επαγγελματικό σου χώρο. Αρχίζεις να γίνεσαι αυτό που ονομάζουμε σταράτος, ξεκάθαρος. Όσο πιο πολύ καλυτερεύεις σε αυτόν τον τομέα τόσο πιο εύκολες γίνονται οι σχέσεις σου. Ξέρεις τι ζητάς από έναν σύντροφο, μειώνεις τις λάθος επιλογές, χαλιναγωγείς τα συναισθήματά σου, αποφασίζεις ποιος αξίζει και ποιος όχι. Νιώθεις αυτή τη δαιμονισμένη αίσθηση ότι πατάς στα πόδια σου και αυτή τη φορά δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι δίπλα σου, δεν έχει να κάνει με το τί άκουσες να λένε για σένα ή τι συζήτησες με κάποιον χθες το βράδυ, αλλά έχει να κάνει με τις ενδότερες, ολόδικές σου σκέψεις, με την πίστη στον εαυτό σου και τη βαθιά συνειδητοποίηση όλων των πλευρών του.

Δε χρειάζεται η εξάρτηση από κάποιον άλλον για να νιώθεις επαρκής, δε χρειάζεται η δέσμευση και το πνίξιμο μέσα σε μία σχέση, δε χρειάζεται η επιβεβαίωση στα μάτια κάποιου άλλου αν και θα είμαι ειλικρινής πως αυτό σου δίνει πάντα μία διαφορετικού είδους ικανοποίηση, αλλά ακόμα κι αυτή θα είναι μεγαλύτερη αν απλά είσαι ο εαυτός σου. Όπως είπα πρόσφατα σε κάποιον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, η ουσιαστική ποιότητα μίας σχέσης έγκειται στο πόσο ειλικρινής μπορείς να είσαι με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Πόσο εσύ μπορείς να είσαι, πόσο εύκολα μπορείς να εκφράσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου, πόσο ανώδυνο είναι να ρίχνεις τις άμυνες και τους τοίχους σου. Μέσα από αυτό βγαίνει και χτίζεται μία -οποιαδήποτε- σχέση ουσίας.

Η λύτρωσή μας βρίσκεται στο μυαλό μας και οι δαίμονες που μας παιδεύουν για χρόνια επίσης. Είναι δική μας απόφαση προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούμε.