Κανείς ποτέ δε νοιάστηκε με το ζόρι. Ξεκινώ με αυτή την μεγάλη αλήθεια ζωής που αν μου την έλεγες πριν μερικά χρόνια δε θα την κατανοοούσα σε βάθος, αλλά τώρα πλέον μπορώ και γνωρίζω πως στη βάση της αυτή η αλήθεια έχει την αποδοχή των επιλογών που κάνουν οι άλλοι γύρω μας.
Ξέρεις, όσοι έρχονται, μένουν, φεύγουν από τη ζωή σου το κάνουν από δική τους επιλογή. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύεις ότι δένεις με κάποιον τρόπο τους ανθρώπους, πως έχεις τόσο μεγάλη δύναμη πάνω σε κάποιο άλλο νοήμον πρόσωπο. Το να μείνουν δίπλα σου, να σε αγαπήσουν, να σου θυμώσουν, να σε απομακρύνουν είναι καθαρά δική τους επιλογή, ενώ εσύ προσπαθείς απλά να κάνεις την πρόταση του εαυτού σου δελεαστική.
Ακόμα και το σενάριο ότι "είμαστε γεννημένοι για να είμαστε μαζί" ή η θεωρία της μοίρας που πολλές φορές χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι, εμπερικλείει την προσωπική επιθυμία να πιστέψεις σε κάτι τέτοιο και να μην το δεχτείς a priori. Σκέψου τις περιπτώσεις απόρριψης από κάποιο πρόσωπο που έδειξε ή ήθελε ερωτικό ενδιαφέρον από εσένα, μα κάποιος από τους δύο συνειδητά απέρριψε αυτή την επιλογή όσες καρδούλες, λεξούλες, βελάκια κι αν προθυμοποιήθηκε να δημιουργήσει το άλλο μισό αυτού του άτυχου ζεύγους.
Είναι αλήθεια πως η αγάπη που μπορείς να κάνεις τον άλλον να νιώσει για σένα είναι ένα από τα πιο ισχυρά κίνητρα για να μείνει δίπλα σου και όχι μόνο αυτό, αλλά να υπομείνει καταστάσεις και ποιότητες του χαρακτήρα σου που είτε μπορεί να μην άντεχε από/σε κάποιον άλλον είτε που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ανεχόταν. Αυτό όμως ποτέ μην το πάρεις σα δεδομένο.
Ίσως δεδομένο να πρέπει να είναι ότι και οι δύο πλευρές σε μία οποιαδήποτε σχέση θα προσπαθήσουν πολύ για να τη σώσουν, αλλά κανείς δε σου εγγυάται ότι ο άνθρωπος απέναντί σου θα είναι για πάντα δίπλα σου και η μόνη εξαίρεση θαρρώ είναι η οικογένειά σου και κανείς, το τονίζω, ΚΑΝΕΙΣ άλλος και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως πολύ σοφά έθετε η Audrey Hepburn σαν Holly Golightly στο Breakfast at Tiffany's, "We belong to nobody, and nobody belongs to us. We don't even belong to each other ".
Ξέρεις, όσοι έρχονται, μένουν, φεύγουν από τη ζωή σου το κάνουν από δική τους επιλογή. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύεις ότι δένεις με κάποιον τρόπο τους ανθρώπους, πως έχεις τόσο μεγάλη δύναμη πάνω σε κάποιο άλλο νοήμον πρόσωπο. Το να μείνουν δίπλα σου, να σε αγαπήσουν, να σου θυμώσουν, να σε απομακρύνουν είναι καθαρά δική τους επιλογή, ενώ εσύ προσπαθείς απλά να κάνεις την πρόταση του εαυτού σου δελεαστική.
Ακόμα και το σενάριο ότι "είμαστε γεννημένοι για να είμαστε μαζί" ή η θεωρία της μοίρας που πολλές φορές χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι, εμπερικλείει την προσωπική επιθυμία να πιστέψεις σε κάτι τέτοιο και να μην το δεχτείς a priori. Σκέψου τις περιπτώσεις απόρριψης από κάποιο πρόσωπο που έδειξε ή ήθελε ερωτικό ενδιαφέρον από εσένα, μα κάποιος από τους δύο συνειδητά απέρριψε αυτή την επιλογή όσες καρδούλες, λεξούλες, βελάκια κι αν προθυμοποιήθηκε να δημιουργήσει το άλλο μισό αυτού του άτυχου ζεύγους.
Είναι αλήθεια πως η αγάπη που μπορείς να κάνεις τον άλλον να νιώσει για σένα είναι ένα από τα πιο ισχυρά κίνητρα για να μείνει δίπλα σου και όχι μόνο αυτό, αλλά να υπομείνει καταστάσεις και ποιότητες του χαρακτήρα σου που είτε μπορεί να μην άντεχε από/σε κάποιον άλλον είτε που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ανεχόταν. Αυτό όμως ποτέ μην το πάρεις σα δεδομένο.
Ίσως δεδομένο να πρέπει να είναι ότι και οι δύο πλευρές σε μία οποιαδήποτε σχέση θα προσπαθήσουν πολύ για να τη σώσουν, αλλά κανείς δε σου εγγυάται ότι ο άνθρωπος απέναντί σου θα είναι για πάντα δίπλα σου και η μόνη εξαίρεση θαρρώ είναι η οικογένειά σου και κανείς, το τονίζω, ΚΑΝΕΙΣ άλλος και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως πολύ σοφά έθετε η Audrey Hepburn σαν Holly Golightly στο Breakfast at Tiffany's, "We belong to nobody, and nobody belongs to us. We don't even belong to each other ".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου