Run Fast..

Δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι πρότινος ποια είναι η τακτική που συνηθίζω να ακολουθώ ορισμένες φορές. Ξέρεις, υπάρχουν αυτές οι στιγμές που νιώθεις ότι όλο το σύμπαν γκρεμίζεται, ότι όλα πάνε στραβά, ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου, ότι ποτέ δε θα συνέλθεις από κάτι που σε αναστάτωσε ή πλήγωσε και άλλα τέτοια πεσιμιστικά.

 Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, ο κάθε άνθρωπος αντιδρά όπως είναι φυσικό, με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι καταφεύγουν στη στοργική φροντίδα των ανθρώπων που τους αγαπάνε, άλλοι κλείνονται στον εαυτό τους, άλλοι πεισμώνουν και τα κάνουν όλα λίμπα και άλλοι ανεβάζουν απροσπέλαστους τοίχους. Α να γεια σου, εκεί βάλε με κι εμένα, σε μία ακρούλα.

Τελικά αυτοί οι τοίχοι όμως, πέρα από τα κλασικά του τύπου "να δεις ποιος ενδιαφέρεται αρκετά για να προσπαθήσει να τους ρίξει" είναι ουσιαστικά η πιο άμεση μορφή ίσως άρνησης. Αρνείσαι να αντιμετωπίσεις face to face αυτό που σε πληγώνει και αυτό που σε ενοχλεί. Θεωρείς ότι αν προστατευτείς πίσω από μία γυάλινη βιτρίνα που κανείς δεν έχει πρόσβαση, δε θα κλάψεις, δε θα νιώσεις ένα κομμάτι σου να σπάει, δε θα σε ακουμπήσει τίποτα και κανείς. Θα καταφέρεις να σηκωθείς ξανά στα πόδια σου, θα καταφέρεις να συνεχίσεις σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Και όντως, τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται, αλλά όταν όντως ξανά κάποια στιγμή βρίσκεις τον εαυτό σου, τότε αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή να αντιμετωπίσεις το ο,τιδήποτε μπορεί να σε έκανε να κλειστείς στο καβούκι σου.

Μηχανισμός του εαυτού σου και αυτός για να περιορίσει τις παράπλευρες απώλειες και να σε βοηθήσει να βγεις αλώβητη από κάτι που νιώθεις πως σε πνίγει. Όσο κι αν πάρεις τα κουβαδάκια σου για να πας στην πιο απόμακρη παραλία, αυτό δεν είναι η λύση, είναι απλά μία αναβολή, γιατί κακά τα ψέματα, από ό,τι κι αν θες να κρυφτείς, ό,τι κι αν θες να αποφύγεις, αργά ή γρήγορα αυτό θα εμφανιστεί μπροστά σου. Αποφασίζεις λοιπόν απλά αν θα το αντιπετωπίσεις με την τακτική του τσιρώτου, μία κι έξω δηλαδή, ή αν απλά θα κερδίσεις λίγο χρόνο παραπάνω μέχρι να κάνεις ανασύνταξη δυνάμεων.

Χαμένες Ευκαιρίες..

(ακολουθεί επαναδημοσίευση παλιού κειμένου)

Αν  δεν τολμάς, όντως χάνεις ή απλά προστατεύεις τον εαυτό σου από το να ανοιχτεί χωρίς να κερδίσει τίποτα? Αν είχες δράσει όταν είχες την ευκαιρία, αν μπορούσες να δείξεις κάτι, να κάνεις μία κίνηση, θα έπρεπε να την κάνεις ή απλά να αφήσεις τη στιγμή να φύγει, γιατί μέσα σου φοβάσαι?

Έχω ακούσει το seize the day και το carpe diem, αλλά στα ζητήματα καρδιάς είναι που το σκέφτεσαι πολλές  φορές πριν τα κάνεις πράξη. Κι αν δεχτείς απόρριψη, αν δεν έχει την εξέλιξη που θα ήθελες? Αν γυρίσει πίσω σε σένα με άσχημες συνέπειες? Τότε δε θα εύχεσαι να μην το είχες κάνει ποτέ?

Και ναι, καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες και αυτό τείνει να συμβαίνει συνέχεια στη δική μου ζωή, αλλά και πάλι...Δειλιάζω.
Ήθελα, αλήθεια ήθελα και σχεδίαζα μέσα στο κεφάλι μου τι θα πω και πως θα κυλήσει η σκηνή, αλλά δε βρήκα το θάρρος να ανοίξω το στόμα μου, να πω κάτι, να κάνω κάτι. Όταν η στιγμή έφυγε, έμεινα να κοιτάζω την εξώπορτα του σπιτιού μου και να κάθομαι σαν ηλίθια με τα κλειδιά στο χέρι, σα να μην ήξερα τι να τα κάνω, σα να μην ήξερα αν θέλω να ανέβω πάνω ή να κάνω rewind τη στιγμή που έχασα.

Είναι η έλλειψη ενδείξεων που σε κάνει να σκέφτεσαι, η έλλειψη του εμφανούς ενδιαφέροντος από τον άλλον. Δε βλέπεις κάτι να έρχεται από την απέναντι μεριά και σταματάς να δείχνεις κι εσύ ίσως, γιατί σκέφτεσαι ότι μπορεί να γίνεις φορτική ή ότι μπορεί να πιέσεις μία κατάσταση και δεν το θες αυτό, γιατί ποτέ δε βγαίνει σε καλό.

Και μετά νιώθεις ότι υπερ-περιπλέκεις τα πράγματα μέσα στο κεφάλι σου και γυρίζεις ξανά στο μηδέν. Μπορεί να νευριάζεις κιόλας, έστω λίγο, γιατί λες γαμώτο, γιατί είναι τόσο περίπλοκα όλα?!Γιατί?!Πιθανώς σε αυτό το σημείο, να μπαίνουν στο χορό και οι ανασφάλειές σου που πάντα βρίσκουν την μικρή χαραμάδα που χρειάζονται για να κάνουν μία κατάσταση χειρότερη.

Στο μυαλό μου, θα είχα βάλει το κλειδί στην εξώπορτα, έχοντας εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και κερδίζοντας ένα φιλί, γιατί αυτό και μόνο θα μου αρκούσε. Στην πραγματικότητα, δεν έβγαλα μιλιά και τώρα κάθομαι στην κρεβάτι, κοιτάζοντας το πάτωμα και νιώθοντας κάτι να μου λείπει...

“We are afraid to care too much, for fear that the other person does not care at all..”

Not available!

Και που λες, χθες το βράδυ που κλασικά με είχαν πιάσει οι αυπνίες μου και χτύπησα καινούριο ρεκόρ στριφογυρίσματος στο κρεβάτι, σκεφτόμουν τα περί σχέσεων. Ναι, εννοείται σκεφτόμουν τα δικά μου ντράβελα και το πως εξελίσσονται, αλλά αυτό ΔΕΝ είναι το θέμα μας, τουλάχιστον στην προκειμένη!

Ξέρεις πόσο εύκολα το μυαλό μεταπηδά από την μία διάσταση ενός θέματος σε μία τελείως διαφορετική και μετά σε φαινομενικά ασύνδετο θέμα από το αρχικό. Ε, κάπως έτσι έγινε και τελικά κατέληξα στο φαεινό συνδυασμό δύο στοιχείων: πολλές γυναίκες και γενικότερα άνθρωποι ας το θέσουμε καλύτερα, ανεξαρτήτως φύλου, ελκύονται από δεσμευμένους. Αυτό το ήξερες βέβαια, το θέμα μας είναι το γιατί. Επειδή η σχέση πολλούς τους ομορφαίνει, αυτό είναι το (απλό) συμπέρασμα που άξαφνα ήρθε στο νου μου πάνω στην 100η αλλαγή πλευρού.

Σκέψου το λίγο..

Πόσες φορές έχεις κοιτάξει γκομενάκι μέσα σε ένα μαγαζί και τελικά έχεις δει να έχει από δίπλα έτερον ήμισυ, παράφορα ερωτευμένο μαζί του? Πόσες φορές έχεις πει "Θεέ μου, τι μαναράκι είναι αυτό?" μέχρι που από κάπου ξεπετάχτηκε η βέρα στο δεξί (ε δε γίνεται μόνο εγώ να το'χω πάθει, υποστήριξέ με!!)?  Πόσες φορές έχεις αναφωνήσει ότι "Ρε σύμπαν, γα***σαι ανάποδα? Τόσο καιρό ξηρασία και τώρα ξαφνικά όλοι  μαζί"? Ειδικά η τελευταία περίπτωση, υπάρχει πιθανότητα να είναι και η πιο συχνή και ξέρεις γιατί συμβαίνει?

Γιατί αποκτάς αυτοπεποίθηση όταν ξέρεις πως υπάρχει κάποιος στη ζωή σου. Νιώθεις όμορφα με τον εαυτό σου όταν σε εκτιμάνε. Νιώθεις ασφάλεια πως θα γυρίσεις σπίτι και κάποιος θα σε περιμένει ή ότι θα σκάσει από στιγμή σε στιγμή μήνυμα ή κλήση στο τηλέφωνό σου και θα σου ζητήσει να περάσετε χρόνο μαζί. Γιατί (απολύτως πρακτικά) προσέχεις τον εαυτό σου περισσότερο όταν έχεις σχέση, γιατί προσπαθείς να του αρέσεις πάντα και να είσαι στα μάτια του κάτι το γοητευτικό, ακόμα κι αν είναι να σε δει με τις πυζάμες του Bugs Bunny. Γιατί η ευτυχία που είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπο αποτελεί το καλύτερο (unisex) αξεσουάρ που ταιριάζει σε όλους.

Όταν όλα αυτά συμβαίνουν λοιπόν, ξαφνικά στα μάτια των άλλων περνάς σε άλλη διάσταση. Περπατάς στο δρόμο και βλέπεις περισσότερα μάτια καρφωμένα πάνω σου. Κυκλοφορείς με τον ή την έτσι σου και σχεδόν χειροπιαστά συνειδητοποιείς πόσοι και πόσες άλλες εύχονται να ήταν στη θέση τους. Οι γυναίκες δε ενίοτε το τραβάνε ακόμα περισσότερο και προσπαθούν ακόμα και να σε δελεάσουν και να σε παρασύρουν από την ισορροπημένη σχέση που  μπορεί να έχεις, αλλά επειδή αυτό μπορεί να ανοίγει και άλλου είδους μεγάλη συζήτηση, το αφήνω σε δεύτερη μοίρα.

Βέβαια σε όσα είπα παραπάνω, υπάρχουν πάντοτε και οι εξαιρέσεις. Αυτοί και αυτές που επαναπαύονται σε μία σχέση κα όχι απλά δεν ομορφαίνουν και δε γίνονται πιο ελκυστικοί, αλλά απορείς πως στο διάολο στραβώθηκαν άλλοι και έκαναν σχέση μαζί τους.Υποθέτω σε αυτό πρέπει να απαντάς με ένα "όλοι έχουν δικαίωμα στον έρωτα" κι ας τυραννιέσαι από μέσα σου πως στο σύμπαν λειτουργούν όλα τόσο περίεργα που ενώ όλοι σου λένε ότι δε σου λείπει τίποτα, το βράδυ κοιμάσαι μόνος!

What keeps you goin' on?

Παρένθεση —> Για καλύτερη κατανόηση του κειμένου, μερικά βασικά στοιχεία: είμαι από την Ελλάδα, ζω προσωρινά στη Φινλανδία λόγω ενός προγράμματος της ΕΕ.

 Μέσα σε αυτούς τους 4 μήνες που βρίσκομαι εδώ, πολλές είναι οι φορές που έχω κληθεί τόσο να απαντήσω σε διάφορες ερωτήσεις περί της χώρας μου και της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει ο λαός αυτή τη στιγμή όσο και να κάνω διαφόρων ειδών παρουσιάσεις για την Ελλάδα. Είτε για τα φαγητά και τα όμορφα τοπία της είτε για την ιστορία της, για τους πολέμους, τις κακουχίες και όλα τα δεινά που την έχουν φέρει στο σήμερα. Ήμουν πάντα και παραμένω ανοιχτή και στα δύο ενδεχόμενα, γιατί πραγματικά χαίρομαι να μοιράζομαι με άλλους ανθρώπους από διαφορετικές κοινωνίες και κουλτούρες ό,τι έχει να κάνει με τον τόπο από τον οποίο προέρχομαι.

 Κατά τη διάρκεια μίας συζήτησης που είχα λοιπόν με κάποιο άλλο άτομο που βρίσκεται εδώ έχοντας φύγει από τη χώρα του, έτυχε να υπάρξει μία διάσταση απόψεων ας το θέσουμε, η οποία τελικά κατάλαβα πως υπάρχει ακόμα και μεταξύ των Ελλήνων. Όπως πάντα, έτσι και τώρα, έχουμε βρει ένα θέμα για να γκρινιάζουμε και να συγκρουόμαστε. Ο πρώην αυτός εθελοντής για να γυρίσω όμως στην περιγραφή μου, μου ανέφερε πως πραγματικά βρίσκει ανόητο εκ μέρους μου να λέω πόσο αγαπάω τη χώρα μου και όμως πάραυτα να την έχω εγκαταλείψει περνώντας τα σύνορά της. Το θέμα όπως καταλαβαίνεις, σηκώνει ανάλυση.

 Έχοντας φύγει από την Ελλάδα εδώ και μερικούς μήνες και χωρίς φυσικά να θέλω να το παίξω εμπειρογνώμων επί του θέματος “ξενιτιά”, έχω κατανοήσει ότι την πατρίδα σου την αγαπάς ακόμα περισσότερο όταν σου λείπει. Τουλάχιστον, αυτό συμβαίνει αν ποτέ ένιωσες αυτή τη βαθιά σύνδεση που δένει τους Έλληνες με το χώμα, τον αέρα, τη θάλασσα και τον ήλιο αυτού του τόπου. Την αγαπάς γιατί εκεί χτυπά η καρδιά σου, γιατί εκεί μεγάλωσες, γιατί εκεί είναι η ιστορία σου, γιατί εκεί έζησαν οι πρόγονοί σου. Ναι, βλέπεις τα πολλά στραβά που έχει, βλέπεις τους ανθρώπους που μένουν στην ιστορία του Λεωνίδα και του Κολοκοτρώνη χωρίς να γράφουν τη δική τους ιστορία, βλέπεις το εκπαιδευτικό σύστημα που αποτυγχάνει στους βασικούς ρόλους του, βλέπεις το δήθεν της κοινωνίας, βλέπεις την αποτυχία να ζήσουμε βάσει κάποιων ανώτερων ιδανικών, βλέπεις την πολιτική σκηνή που δεν ενδιαφέρεται εδώ και χρόνια για το ευ ζην του πολίτη.

 Τα βλέπεις όλ’αυτά, αλλά στο τέλος..σου λείπει ο τόπος σου.

 Να κάτσεις σε μία καφετέρια κάτω από τον ήλιο και δίπλα στη θάλασσα. Να εκφράσεις ό,τι βρίσκεται στο μυαλό σου χωρίς να χρειάζεται το μετραφραστικό κομμάτι του εγκεφάλου σου. Να πας μία εκδρομή κάπου όμορφα και να αναπνεύσεις ελπίδα με κάθε ανάσα καθαρού αέρα.

 Νιώθω πιο Ελληνίδα από ποτέ και όταν μιλάω για την πατρίδα μου δε σκύβω ποτέ το κεφάλι. Σέβομαι αυτό που ήμασταν κάποτε σαν έθνος, ζω αυτό που είμαστε τώρα με την ελπίδα ότι θα γίνουμε κάτι καλύτερο και πιο μεγάλο στο μέλλον και τα χρήματα δεν είναι αυτό που μας καθορίζει. Ποτέ δεν ήταν!

 Σήμερα στο πρόγραμμά μου ήταν μία παρουσίαση για την ιστορία της Ελλάδας και στην τελευταία διαφάνεια υπήρχαν οι πληροφορίες για την οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2010 και μία φωτογραφία των Αγανακτισμένων, όπως είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος σε μία από τις διαμαρτυρίες τους. Όταν τελείωσα και γύρισα το κεφάλι μου προς τα παιδιά, είδα ένα χέρι σηκωμένο και η ερώτηση που ακολούθησε ήτααν η πιο εύλογη που άκουσα σε όλο το 2ωρο. “What keeps you goin’ on if things are so difficult right now in Greece?”. Το πιστεύεις ότι με πήρε μερικά δευτερόλεπτα για να βρω την απάντηση? Δεν ήθελα να πω κάτι στα γρήγορα και δεν ήθελα να απαντήσω με κάτι που δε θα αντικατόπτριζε ούτε εμένα, αλλά ούτε και την κατάσταση ως έχει. “Two things keep Greeks together all these years: family and religion. I guess family and friends is what helps us to go through these difficult moments. That we can still love, laugh, go out and have a coffee”.

 Δε ξέρω εάν θα συμφωνήσεις με αυτό που είπα, αλλά για εμένα αυτή ήταν η σωστή απάντηση που ταίριαζε και ήταν το 14χρονο κορίτσι από τη Φινλανδία που με έκανε να το συνειδητοποιήσω, γιατί μέχρι στιγμής απλά σκεφτόμουν ότι μπορείς, δεν μπορείς, απλά σηκώνεσαι από το κρεβάτι και επιβιώνεις με κάποιον μαγικό τρόπο για ακόμα μία μέρα. Στην τελική όμως, δεν επιβιώνεις απλά, αλλά παλεύεις και όσο έχεις κάτι ή κάποιον για να αγωνιστείς υπέρ του, πάντα θα βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή της μάχης!

 Για να κλείσω κάπου εδώ το μακροσκελές αυτό κείμενο, τη χώρα μου δεν την έχω εγκαταλείψει. Αναγκάστηκα όμως να την αποχωριστώ. Για μικρό ή μεγάλο διάστημα, αυτό ακόμα δεν το γνωρίζω. Για μένα, πάντα αυτή θα είναι η Γη τη Επαγγελίας, γιατί πίστεψέ με, δεν υπάρχει πιο ευλογημένος τόπος από την Ελλάδα, πιο τυχερός λαός από τους Έλληνες και οι μόνοι που δεν το έχουμε καταλάβει αυτό είμαστε εμείς. Θεοποιούμε το εξωτερικό και νομίζουμε ότι εκεί είναι όλα καλύτερα και τελικά όσοι φεύγουν ή οι περισσότεροι, αποζητάνε να πατήσουν ξανά το πόδι τους στο Ελευθέριος Βενιζέλος μόνο και μόνο για να νιώσουν ότι ολοκληρωτικά ανήκουν σε ένα σύνολο.

Scared You Away..

Είναι αυτός ο ενθουσιασμός των πρώτων ημερών όταν ξεκινάς ένα καινούριο φλερτ που νιώθεις πως θα μπορούσε να γίνει μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας και της ζωής σου γενικότερα. Αν είσαι και από τους ανθρώπους και χαρακτήρες εκείνους που δίνουν λίγο παραπάνω από το feeling, τότε άκουσέ με και δέιξε κατανόηση.

 Ωραίο πρωινό Παρασκευής και έσκασε από το πουθενά. Αυτά λένε είναι και τα πιο ωραία. Μία εβδομάδα κύλησε να μιλάμε κάθε μέρα, να περνάμε ώρα στο skype, να χάνω τον ύπνο μου για να καταφέρουμε να συγχρονιστούμε στο πρόγραμμά μας. Αρχίσανε οι ατάκες τύπου “μπλέξαμε”, “να περάσει ο καιρός για να σε δω” και όλα τα συναφή που βρίσκονται κάπου εκεί ανάμεσα στο πάει το πράγμα από το είμαστε γνωστοί στο να γίνουμε κάτι περισσότερο.

 Το φέραμε απο’δω, το φέραμε απο’κει, στο τίποτα ακριβώς δε βρέθηκα, αλλά απ’ότι φαίνεται δεν ήθελε να πάει ούτε μέχρι το 5. Απόσταση βλέπεις, λίγο και η κατάσταση που είναι “που θα πάμε και πως θα μας βγει”, ξαφνικά απάντηση καμία στα μηνύματα μου. Γλυκιά, λίγο θυμωμένη, αντράκι μπας και τον κάνω να αντιδράσει με κάποιον από τους παραπάνω λόγους, όλα έπεφταν στο κενό. Read, αλλά ποτέ answered!

 Τελικά, πέρασε από το μυαλό μου η εξής ιδέα: μπορεί και να τον φόβισα. Συνηθίζω να ενθουσιάζομαι πολύ και γρήγορα, ένας συνδυασμός που όχι μόνο δεν είναι πάντα καλός για τη δική μου νευρολογική κατάσταση, αλλά και για τα μέτρα και σταθμά των άλλων επίσης. Μπορεί να είδε μπροστά του μία κοπέλα που άρχισε να προσκολλάται ή που άρχισε να ερωτεύεται ή που έδειχνε παραπάνω απ’ότι έπρεπε ότι ενδιαφέρεται. Στα δικά μου μάτια, δεν το έκανα αυτό, αλλά για να είμαι αντικειμενική, στα δικά του μπορεί αυτό να έπαιζε στην οθόνη του υπολογιστή του κάθε φορά που η φάτσα μου βρισκόταν σε ένα μικρό παραθυράκι.

 Όταν λοιπόν έφτασα σε αυτό το συλλογισμό, ήρθε και ο αμέσως επόμενος. Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, τότε μάλλον βρισκόμαστε σε διαφορετικές σελίδες και μάλλον, είναι καλύτερο και για τους δύο να μην συμβεί τίποτα ερωτικό μεταξύ μας. Είμαι στη φάση που θέλω να ερωτευτώ, αλλά να ερωτευτώ πολύ και έντονα. Να νιώσω αυτό τον έρωτα που θα σε έκανε να φτάσεις στην άλλη άκρη του πλανήτη για χάρη του. Που θα σε γέμιζε, θα σε έκανε χαρούμενη, θα άλλαζε όλο σου το είναι. Θέλω κάτι δυνατό, κάτι να με συνεπάρει και θέλω κάποιον να νιώσει πως θέλει ακριβώς το ίδιο από εμένα.

 Θα τα βρούμε, θα τα χάσουμε μεταξύ μας? Ούτε που ξέρω την απάντηση, δεν είμαι σίγουρη ότι πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο για να τη βρω. Θα δείξει, θα φανεί, θα υπάρξει?

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα?

Ιστορίες πολλές έχω να σου πω για ανθρώπους που βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο επιλογές. Από την αέναη αντίθεση καλού-κακού και τους αμέτρητους ήρωες που μπλέχτηκαν σε αυτή τη διαρκή πάλη, μέχρι και το «από την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω» που όσο να πεις, πολλούς άνδρες θα ταλαιπώρησε.

 Ο αρρενωπός Johnny Depp είχε δηλώσει κάποτε σε συνέντευξή του πως «If you love two people at the same time, choose the second; cause if you really loved the first, you wouldn't have fallen for the second». Το απόφθεγμα θα μπορούσε να οδηγήσει τη συζήτηση προς την μεριά της αφοσίωσης και της απιστίας μέσα σε μία σχέση, αλλά δε θα πάω προς τα εκεί. Ξέρω επίσης πως μπορεί να σε διχάσει, εφόσον εξαρτάται και από το ποια σειρά κατάταξης έχεις.

 Σε όποια θέση όμως και αν βρίσκεσαι, δεν είναι λίγο άδικο να είσαι σε μία τέτοια κατάσταση σε πρώτη φάση; Ναι μεν προφανώς και είναι επιλογή σου, γιατί πάντοτε υπάρχει έξοδος κινδύνου από κάτι που μοιάζει ριψοκίνδυνο για την ψυχοσυναισθηματική σου νηφαλιότητα, αλλά αν θες να παλέψεις για κάτι που επιθυμείς, αυτή είναι εν προκειμένω, η αρχή του νήματος παύλα μπερδέματος παύλα δώσεμουΘεέμουκουράγιο.

 Να, για παράδειγμα, όταν ξέρεις τι θέλεις από έναν άνθρωπο, αλλά αυτός δε γνωρίζει εάν θέλει εσένα ή την πρώην σχέση του. Στέκεσαι από την μία πλευρά του γηπέδου, με παραταγμένες όλες τις δυνάμεις σου και έτοιμους όλους τους άσους στο μανίκι σου, αλλά αναπόφευκτα, κάποια στιγμή αναρωτιέσαι «αξίζει να μπαίνω στη διαδικασία αυτού του άτυπου διαγωνισμού;».

 Ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να αποφύγουμε αυτού του είδους την ταμπέλα, ξέρουμε πολύ καλά πως έτσι έχουν τα πράγματα. Το –ας το θέσουμε- αντικείμενο του πόθου σου γίνεται αυτοβούλως ένα ωραιότατο μπαλάκι πινγκ πονγκ που πάει με ταχύτητα από σένα στο παρελθόν και πάλι πίσω. Όσο κι αν χαίρεσαι τις μικρές καθημερινές νίκες που έχεις, τις μικρές καθημερινές ατάκες που σου αποδεικνύουν πως κάτι υπάρχει στον αέρα και κάτι ερωτικό πλανάται στην ατμόσφαιρα, κακά τα ψέματα, περισσότερες ανασφάλειες έχεις να κερδίσεις παρά οποιαδήποτε επιβεβαίωση πως είσαι η μοναδική και πρώτιστη επιλογή κάποιου. Το είχε πει και η Νατασούλα, που ξέρεις σε ζητήματα καρδιάς ποτέ δεν κάνει λάθος: «δεύτερη αγάπη, δεύτερα φιλιά ήμουν στην καρδιά σου πάντα στα κλεφτά».

 Και κάπου εκεί που αρχίζει η λογική σου να δρα ή που μάλλον, την αφήνεις να δράσει, έρχεσαι εσύ σε δίλημμα. Από την μία σκέφτεσαι πως είναι πολύ λίγο για σένα να προσπαθείς τόσο πολύ για κάτι που θα μπορούσες να έχεις αποκλειστικά και από την άλλη, το πείσμα σού θυμίζει καθημερινά πως αυτό το κάτι το θέλεις και το σκέφτεσαι συνεχώς.

Ποια η λύση; Μακάρι να μπορούσα να στη δώσω, αλλά αυτό είναι στο χέρι και την κρίση του καθενός μας!