Χαμένες Ευκαιρίες..

(ακολουθεί επαναδημοσίευση παλιού κειμένου)

Αν  δεν τολμάς, όντως χάνεις ή απλά προστατεύεις τον εαυτό σου από το να ανοιχτεί χωρίς να κερδίσει τίποτα? Αν είχες δράσει όταν είχες την ευκαιρία, αν μπορούσες να δείξεις κάτι, να κάνεις μία κίνηση, θα έπρεπε να την κάνεις ή απλά να αφήσεις τη στιγμή να φύγει, γιατί μέσα σου φοβάσαι?

Έχω ακούσει το seize the day και το carpe diem, αλλά στα ζητήματα καρδιάς είναι που το σκέφτεσαι πολλές  φορές πριν τα κάνεις πράξη. Κι αν δεχτείς απόρριψη, αν δεν έχει την εξέλιξη που θα ήθελες? Αν γυρίσει πίσω σε σένα με άσχημες συνέπειες? Τότε δε θα εύχεσαι να μην το είχες κάνει ποτέ?

Και ναι, καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες και αυτό τείνει να συμβαίνει συνέχεια στη δική μου ζωή, αλλά και πάλι...Δειλιάζω.
Ήθελα, αλήθεια ήθελα και σχεδίαζα μέσα στο κεφάλι μου τι θα πω και πως θα κυλήσει η σκηνή, αλλά δε βρήκα το θάρρος να ανοίξω το στόμα μου, να πω κάτι, να κάνω κάτι. Όταν η στιγμή έφυγε, έμεινα να κοιτάζω την εξώπορτα του σπιτιού μου και να κάθομαι σαν ηλίθια με τα κλειδιά στο χέρι, σα να μην ήξερα τι να τα κάνω, σα να μην ήξερα αν θέλω να ανέβω πάνω ή να κάνω rewind τη στιγμή που έχασα.

Είναι η έλλειψη ενδείξεων που σε κάνει να σκέφτεσαι, η έλλειψη του εμφανούς ενδιαφέροντος από τον άλλον. Δε βλέπεις κάτι να έρχεται από την απέναντι μεριά και σταματάς να δείχνεις κι εσύ ίσως, γιατί σκέφτεσαι ότι μπορεί να γίνεις φορτική ή ότι μπορεί να πιέσεις μία κατάσταση και δεν το θες αυτό, γιατί ποτέ δε βγαίνει σε καλό.

Και μετά νιώθεις ότι υπερ-περιπλέκεις τα πράγματα μέσα στο κεφάλι σου και γυρίζεις ξανά στο μηδέν. Μπορεί να νευριάζεις κιόλας, έστω λίγο, γιατί λες γαμώτο, γιατί είναι τόσο περίπλοκα όλα?!Γιατί?!Πιθανώς σε αυτό το σημείο, να μπαίνουν στο χορό και οι ανασφάλειές σου που πάντα βρίσκουν την μικρή χαραμάδα που χρειάζονται για να κάνουν μία κατάσταση χειρότερη.

Στο μυαλό μου, θα είχα βάλει το κλειδί στην εξώπορτα, έχοντας εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και κερδίζοντας ένα φιλί, γιατί αυτό και μόνο θα μου αρκούσε. Στην πραγματικότητα, δεν έβγαλα μιλιά και τώρα κάθομαι στην κρεβάτι, κοιτάζοντας το πάτωμα και νιώθοντας κάτι να μου λείπει...

“We are afraid to care too much, for fear that the other person does not care at all..”