Compromise..

Οι άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν από τη ζωή σου λένε πως κάτι έχουν να σου δώσουν και κάτι περιμένουν. Ενίοτε αυτό που περιμένουν είναι να σε δουν να αλλάζεις. Θα μπορούσα να ακολουθήσω την τακτική του "μην αλλάξεις για τίποτα και για κανέναν", αλλά αντ'αυτού, θέλω να δώσω ένα διαφορετικό σκεπτικό.

Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτό το "άλλαξε για μένα" είναι ένα μοτίβο συνηθισμένο περισσότερο στις σχέσεις ερωτικού περιεχομένου, εκεί που για να συνυπάρξεις ουσιαστικά με έναν άνθρωπο πρέπει αναπόφευκτα να οδηγηθείς σε κάποιου είδους συμβιβασμό. Από την άλλη, αυτό ισχύει κάλλιστα και σε όλους τους υπόλοιπους τύπους σχέσεων, θες ονομάζονται φιλίες, θες ονομάζονται επαγγελματικές σχέσεις. Άλλοτε οι απαιτήσεις από εσένα είναι μεγαλύτερες, άλλοτε σου αφήνουν το περιθώριο για baby steps.

Σε μία πιο βαθιά όμως εκδοχή αυτού του σκηνικού, συμβιβασμός δεν είναι το να αποχωρίζεσαι ένα κομμάτι του εαυτού σου για να σε αποδεχτεί κάποιος άλλος, αλλά να δέχεσαι πως εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να φέρεις έναν άνθρωπο στα προσωπικά σου μέτρα και σταθμά. Πολλές φορές χρειάζεται απλά να αποδεχτείς το αρχικό επίπεδο και να προσπαθήσεις να το κάνεις καλύτερο χωρίς να του αλλάξεις τις βάσεις του. Αυτό θαρρώ είναι το πιο tricky σημείο των περισσότερων σχέσεων.

Μη νομίσεις ότι υποστηρίζω την τακτική του ένας άνθρωπος να είναι τόσο αθεράπευτα εγωιστής που να μην μπορεί να δει τα πράγματα από τη δική σου οπτική γωνία και να προσπαθήσει όσο είναι στο χέρι του να σε ικανοποιήσει και να σε κάνει ευτυχισμένο, αλλά παραδέξου πως έχουμε την τάση να προσπαθούμε να αλλάξουμε ακόμα κι αυτά με τα οποία μπορούμε να συνυπάρξουμε και που στην τελική, δε θα καταστρέψουν και  όλη μας τη ζωή.

Δε ξέρω αν η θεωρία μου γίνεται πλήρως κατανοητή, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι πως αυτό που αγάπησες σε έναν άνθρωπο μην προσπαθείς να το αλλάξεις άρδην, γιατί μετά χάνεται η ουσία της σχέσης σου μαζί του. Δώσε περιθώρια, δείξε ανοχή και κατανόηση, δες τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου πριν καταλήξεις στο συμπέρασμα πως αυτό είναι λάθος και πρέπει να αλλάξει.

Two Faced..

Φαινόμενο της εποχής το λες και αυτό. Άνθρωποι που φαινομενικά τα πηγαίνουν καλύτερα και από το "κώλος και βρακί", αλλά ουσιαστικά μαχαιρώνονται πίσω από τις πλάτες ο ένας του αλλουνού. Δε θα το περιορίσω στη δική μου πόλη, δε θα το περιορίσω στον "κόσμο της νύχτας", δε θα το περιορίσω στους ανθρώπους που είναι εκ φύσεως "δήθεν", γιατί δυστυχώς το βλέπω να εξαπλώνεται όλο και περισσότερο.

Τους βλέπεις να βγαίνουν μαζί για ποτό, να περνάνε ώρες σε μία καφετέρια για να πουν τα νέα τους, να ανταλλάσσουν κάθε είδους αγαπησιάρικα σχόλια στο facebook εξυμνώντας τον υπέρτατο συναισθηματικό ή καφριλίκικο σύνδεσμο που έχουν μεταξύ τους και τελικά εάν τους ρωτήσεις, αυτά που τους χωρίζουν και αυτά που τους ενοχλούν είναι περισσότερα από όσα τους δένουν. Όλα έχουν καταλήξει να είναι μία βιτρίνα, πιο εύθραυστη και από το γοβάκι της Σταχτοπούτας. Μην πας να το καλύψεις, λέγοντας ίσως πως αυτή είναι η πλέον καθημερινή έκφραση του συμβιβασμού που πρέπει να κάνεις για να έχεις κάποιον άνθρωπο στη ζωή σου, γιατί έτσι χαντακώνεις σχέσεις που όντως αξίζουν.

Ξέρεις τι σκέφτομαι? Μακάρι να είχαμε το θάρρος της άποψής μας. Να το είχαμε για αυτή την περίπτωση, να το είχαμε και για πολλές περισσότερες. Να μπορούσαμε να πούμε ξεκάθαρα, χωρίς κοινωνικές νόρμες, χωρίς "έτσι πρέπει", χωρίς στεγανά και όρια αυτό που πραγματικά θέλουμε σε αυτή την κωλοζωή και αυτό που πραγματικά σκεφτόμαστε. Αν το κάναμε, θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι..

Δε θα είχαμε δήθεν φίλους στη ζωή μας.. Θα εμπιστευόμασταν περισσότερο.. Θα χαμογελούσαμε περισσότερο.. Δε θα κρύβαμε τη σεξουαλικότητά μας.. Θα ήμασταν περήφανοι για αυτό που είμαστε.. Δε θα κρυβόμασταν πίσω από ανόητες μόδες, δε θα θέλαμε να γίνουμε ανορεξικά μοντέλα.. Κι αυτές είναι μόνο μερικές από τις εκβάσεις και τις πιθανές τροπές.

Δεν υποστηρίζω να καταργηθεί ο κοινωνικός και ανθρώπινος σεβασμός που μας κάνει να υπομένουμε ο ένας τον άλλον και να είμαστε στοιχειωδώς ευγενικοί με την προσωπικότητα του δίπλα, αλλά να χαθεί από το χάρτη αυτός ο ωφελιμισμός και η σκέψη "τα πάντα μπροστά στο συμφέρον", τουλάχιστον στον τομέα που λέγεται διαπροσωπικές σχέσεις και που υποτίθεται, κρύβει μέσα όλους τους θησαυρούς που κάνουν τα 24ώρα μας πιο γεμάτα.

Όταν λες ότι αγαπάς κάποιον, να το εννοείς. Όταν βάζεις την ταμπελίτσα ότι είναι φίλος σου, να καταλαβαίνεις τι βάρος έχει αυτή η λέξη. Όταν λες λόγια αγάπης και υποστήριξης, να τα εννοείς στην πράξη με όλο σου το είναι και όχι μόνο για το θεαθήναι των social media.