Music review of my year..

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή είναι η απόλυτη απόλαυση για μένα αυτές οι δεκάδες συγκεντρωτικές λίστες που βγαίνουν και κρύβουν μέσα τους όλη τη χρονιά που πέρασε σε λίγες μόλις αράδες. Μου αρέσουν γιατί ανακεφαλαιώνουν τις περισσότερες φορές επιτυχημένα, γιατί μου θυμίζουν τι συνέβη τους προηγούμενες μήνες, ακόμα και  όσα το δικό μου μυαλό έχει κιόλας χώσει στο πίσω μέρος κι επειδή ενίοτε μου ξαναφέρνουν στη σκέψη αγαπημένες στιγμές.

Αυτές τις λίστες η αλήθεια είναι ότι τις φοβάμαι κιόλας. Βρίσκω πάντα απορίας άξιο πως γίνεται να χωθούν όλα σε ένα κείμενο χωρίς να φοβάσαι ότι κάτι αξιόλογο άφησες εκτός. Πάραυτα, μιας και το blog αυτό μου δίνει την ευκαιρία να βγάζω αυτό που σκέφτομαι στο ηλεκτρονικό χαρτί, νομίζω είναι ένα καλό βήμα για να δώσω ένα δικό μου μουσικό top10 του 2013.

Μπορεί τα τραγούδια που διάλεξα να μην ήταν απαραίτητα κουλτούρα, να μην αρέσουν εννοείται σε όλους, να μην εκφράζουν ούτε τους μισούς, αλλά όταν σκέφτομαι τους τελευταίους μήνες, αυτά έρχονται πρώτα στο μυαλό. Υπήρχαν και άλλα φυσικά, πολλά που άκουσα ξανά και ξανά, αλλά κατέληξα σε αυτά που θα δεις πιο κάτω!

P.S.1: Θα ήθελα πολύ κι ένα δικό σου top10 by the way ;)

P.S.2: Ξεκινάω από το Νο10 φυσικά για περισσότερη αγωνία, μη σκρολάρεις αμέσως στην κορυφή!


10. Reload - Sebastian Ingrosso, Tommy Trash feat, John Martin

Κάθε φορά που το ακούω παίρνω θετική ενέργεια και όπως έχω ξαναπεί άπειρες φορές, δώσε μου τον John Martin σε EDM παραγωγές και υπόσχομαι να πατάω like επ'άπειρον!

9. Blurred Lines - Robin Thicke feat. TI, Pharrell Williams

Πρώτα ερωτεύτηκα το βίντεο και μετά το τραγούδι σε αυτή την περίπτωση. Προκάλεσε ποικίλα σχόλια, πολλά από αυτά αρνητικά, αλλά είναι εκείνο που με έκανε να γυροφέρνω στο σπίτι χοροπηδώντας και έφερε στο άμεσο προσκήνιό μου τον Pharrell. Απλά δε γίνεται να ΜΗΝ τον αγαπήσεις!

8. If I Lose Myself - OneRepublic

Θυμάμαι σα χθες που περίμενα πως και πως την επίσημη, high quality κυκλοφορία του, γιατί είχα βαρεθεί να πατάω replay σε μία live εκτέλεση, παρότι δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα με τα φωνητικά του Ryan. Ξεχωρίζω τους στίχους, απολαμβάνω το πόσο υπέροχα έδεσαν με τη μουσική κι αν τώρα είμαι κολλημένη με το Counting Stars, το If I Lose Myself θα έχει πάντα ξεχωριστή θέση για μένα, είτε στην original version του είτε στο remix του Alesso.

7. Another Love - Tom Odell

Περηφανεύομαι την μουσική ανακάλυψη που βρήκα στο πρόσωπο και το album του Tom Odell και δε γίνεται να πατήσω skip σε κανένα του τραγούδι, δε γίνεται να μην ακούσω και 2 και 3 και 15 φορές back to back αυτή τη μπαλάντα. Χτυπάει ευαίσθητη χορδή αν προτιμάς.

6. Blood on The Leaves - Kanye West

Δε θα με ακούσεις ποτέ να δηλώνω fan της rap μουσικής ή πιο συγκεκριμένα του Kanye, αλλά αυτό δε με δεσμεύει από το να απολαμβάνω και τα δύο. Το Yeezus ήταν ένα από τα καλύτερα albums όλης της χρονιάς κι αν η persona του γνωστού rapper μερικές φορές ξινίζει, η μουσική του σε αποζημιώνει.


5. Royals - Lorde

Δε ξέρω εάν έχει λαμπρό μέλλον μπροστά της μιας και είναι μόλις 17, αλλά έσκασε σα βόμβα μεγατόνων στα charts και τα ραδιόφωνα. Έχω βρει τον εαυτό μου να ξενερώνει με τις διαφόρων ειδών δηλώσεις της και κάτι μου λείπει ακόμα από την μουσική της (μάλλον στίχοι που να με εκφράζουν λίγο παραπάνω), αλλά το Royals ήταν μουσικός εθισμός. Για όλους. Παντού. Και θα συνεχίσει να είναι ακόμα κι αν η Lorde χαθεί από προσώπου γης.


4. Young & Beautiful - Lana Del Rey

Έχω ορκιστεί αιώνια αγάπη κι αφοσίωση στη Lana. Το album της συνεχίζει να έχει τα περισσότερα replay στον υπολογιστή μου και η παρουσία της μού κάνει αδύνατο το να μη ξεχωρίσω το τραγούδι αυτό. Ακόμα κι αν το The Great Gatsby ήταν μια μικρή απογοήτευση για μένα που περίμενα να παρακολουθήσω κάτι πολύ πιο epic.


3. Get Lucky - Daft Punk

Δε θα το παίξω η υπερβολικά φανατική του duo που περίμενε μερόνυχτα ολόκληρα το release του Random Access Memories, αλλά το Get Lucky αποτέλεσε καθημερινό soundtrack πολλών ημερών μου. Ακόμα δεν το έχω βαρεθεί, δε ξέρω εάν ποτέ θα γίνει αυτό. Έχει αυτό τον catchy ρυθμό που είναι τόσο δύσκολο να του αντισταθείς και να μη σου μεταδώσει τα πιο θετικά vibes. Plus και πάλι ο Pharrell.


2. Do I Wanna Know - Arctic Monkeys

Είναι αυτό το τραγούδι που με έφερε κοντά στο βρετανικό συγκρότημα και δεν μετανιώνω ούτε για μία στιγμή τις άπειρες φορές που άκουσα το AM, γιατί ήταν το καλύτερο album της χρονιάς για μένα, παρά το ότι έχω αγάπη μεγάλη για τον κύριο Νο1 αυτής της λίστας. Στίχοι, μουσική, η φωνή του Alex Turner, είναι ακουστικός παράδεισος.


1. Mirrors - Justin Timberlake

Αν μπορούσα να δώσω και καλύτερο βίντεο του 2013, πάλι στον Justin θα πήγαινε. Το Mirrors είναι το μουσικό αριστούργημα στα τόσα χρόνια καριέρας του και το comeback του ήταν από τις πιο happy στιγμές όλου του χρόνου. Το 20/20 Experience είναι ό,τι καλύτερο μάς έχει δώσει και στην τελική, αυτή ήταν η χρονιά του!


Θα ήθελα να βάλω κι άλλα κι άλλα κι άλλα κομμάτια. Τα αφήνω εκτός δεκάδας, αλλά δίνω μερικά συμπληρωματικά:

On Your Name - Dino MFU feat Slick Beats
Let Go - Angel Stoxx feat Drew
Artpop - Lady Gaga
Locked Out of Heaven - Bruno Mars
Supersoaker - Kings of Leon
Ordinary Love - U2
Reflektor - Arcade Fire
Falling - Haim
Wrecking Ball - Miley Cyrus
Trouble - Natalia Kills
Holy Grail - Jay-Z feat Justin Timberlake
Sonnentanz - Klangkarusell feat. Will Heard
Reverse Skydiving - Hot Natured feat. Anabel Englund
Miss My Love - Three Cool Cats
Feed Me Diamonds (Oliver Nelson Remix) - MNDR
I Can See (Konstantin Sibold Remix) - Jazzanova feat. Ben Westbeech

Love comes again..

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά ποτέ οι λέξεις δεν έρχονταν έτσι ακριβώς όπως τις ήθελα, παρά μόνο οι σκέψεις ήταν μπερδεμένες μέσα στο μυαλό. Ακούω συνεχώς γύρω μου φίλους και γνωστούς να το βάζουν κάτω, να εγκαταλείπουν την ιδεά του να δεθούν συναισθηματικά με έναν άνθρωπο και βρίσκοντας ασφαλές καταφύγιο σε ανόητες γενικολογίες του τύπου "δεν αξίζει", να κρατάνε το λάβαρο κάποιας αόρατης εκστρατείας.

Λοιπόν, κάνετε λάθος όσοι σκέφτεστε έτσι και πιστέψτε με, έχω έρθει στη θέση σας. Έχω νιώσει πως είναι να πονάς για κάποιον χαμένο έρωτα, τόσο ώστε η καθημερινότητα να είναι αβάσταχτη και να νιώθεις πως χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, όχι απλά κάποιον που ήταν "η σχέση σου", ο ενθουσιασμός ή το σκάλωμά σου.

Το να κρυβόμαστε όμως πίσω από αυτές τις εμπειρίες και να χτίζουμε φρούρια επειδή έτυχε στη ζωή μας να έρθουν τα πράγματα αντίθετα απ'ότι περιμέναμε, είναι η λάθος προσέγγιση. Δε ξέρω, ίσως είναι απλά η δική μου αντιμετώπιση πιο επιθετική. Δε θα σου πω ότι τα πράγματα είναι μαύρο ή άσπρο ή πως όλα είναι ρόδινα και εύκολα. Ούτε καν. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι εσύ πρέπει να σταματάς να πολεμάς, γιατί κάθε μέρα είναι αυτό ακριβώς, διαρκής μάχη.

Όταν μία σχέση πεθαίνει, όπως κι αν γίνεται αυτό, όποιος κι αν φταίει, είναι η στιγμή για να στραφούμε λίγο στον εαυτό μας. Να σκεφτούμε, να κρίνουμε, να αναλογιστούμε εμάς, τον άλλον, εμάς σε σχέση με τον άλλον. Είναι η ιδανική ευκαιρία για ενσυναίσθηση, για αντικειμενικότητα. Σίγουρα η πρώτη αντίδραση είναι η υπερβολή, όλα αυτά τα ωραία τύπου "δε θέλω να τον ξαναδώ, δεν με νοιάζει, θα περνάω καλά, αυτός φταίει για όλα" και ούτω καθεξής. Πέρα απ'αυτά τα κοινότυπα όμως, υπάρχει το επόμενο στάδιο, γιατί αν δεν ανοίξεις τα μάτια σου να δεις τι ακριβώς συνέβη, τότε εσύ θα είσαι ο χαμένος.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μετά από μία ερωτική απογοήτευση όλοι τρέχουν να βρουν τον επόμενο στη σειρά, γιατί βιάζονται να αποδείξουν ότι το  ξεπέρασαν, ότι όλα πάνε μέλι γάλα. Όχι. Χρειάζεται χρόνος να πονέσεις, να θρηνήσεις κάτι που έχασες και σήμαινε πολλά για σένα και στη συνέχεια, το πιο σημαντικό όλων, να τα βρεις με τον εαυτό σου, αλλιώς τα φαντάσματα του παρελθόντος πάντα θα σου χτυπάνε το κουδούνι και εσύ θα ανοίγεις την πόρτα, ακόμα κι αν είναι επιφυλακτικά. Ο έρωτας δεν περνάει με έρωτα αν εσύ δεν αποφασίσεις να σπρώξεις τον εαυτό σου μπροστά.

Το να κλειστείς και ξαφνικά να γίνεις υπέρμαχος της ιδεολογίας ότι είμαι καλύτερα μόνος κι ας μείνουν όλοι στην απέξω, είναι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Ο έρωτας είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, το να ανοίγεσαι στους ανθρώπους είναι το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής και ακόμα κι αν δε βγαίνει σε καλό, κάτι έχει να σου προσφέρει. Πάρε όποια θεωρία σε βολεύει. "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο", "ο χρόνος όλα τα γιατρεύει", "το πάθημα γίνεται μάθημα" και τα συναφή. Χωρίς ουσιαστική ανθρώπινη επαφή είμαστε χαμένοι από χέρι, γι'αυτό βάλε στο μυαλό σου ότι το αντίδοτο του πόνου σου δεν είναι το να μην αισθάνεσαι, αλλά το να έχεις το θάρρος να κοιτάς κατάματα τους ανθρώπους που φέρνει στο δρόμο σου η ζωή και τη σοφία να κάνεις καλύτερες επιλογές.

Θα το ξαναπώ για ακόμα μία φορά.. Η ζωή δε σταματά για κανέναν και τίποτα και όλα τα κενά του παζλ της κάποια στιγμή συμπληρώνονται με τον πιο συναρπαστικό τρόπο. Αν σταματήσουμε να ελπίζουμε σε ό,τι όμορφο μας έχει απομείνει, σταματάμε να υπάρχουμε.

Blame Game..

Ήμουν σήμερα μέσα στο λεωφορείο και κοιτώντας έξω από το παράθυρο, είχα χαθεί στις σκέψεις μου, οι οποίες τις τελευταίες εβδομάδες έχουν ένα πέπλο λίγο πιο σκοτεινό απ'ότι συνήθως, αλλά είναι κάτι που θα περάσει όπως και όλα τα υπόλοιπα.

Σκεφτόμουν πρόσωπα και καταστάσεις, πως θα μπορούσα να τις διαχειριστώ, ποια θα έπρεπε να είναι η τακτική προσέγγισης και με τα πολλά και με τα λίγα, έφτιαξα στο μυαλό μου ένα είδος συμβουλής με αποδέκτη πρωτίστως εμένα.

Ξέρεις, πρέπει να μάθουμε να απενοχοποιούμε τον εαυτό μας σε ορισμένες περιπτώσεις. Έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε το βάρος της ευθύνης για υπερβολικά πολλά πράγματα στη ζωή μας. Βαρυγγομάμε από όλες τις συνέπεις που ρίχνουμε μόνοι μας στους εαυτούς μας, δίνουμε άφεση αμαρτιών στους άλλους και στήνουμε εμάς στον τοίχο, ζητώντας εξηγήσεις για ό,τι συνέβη.

Ας καθήσουμε όμως για μία στιγμή να το σκεφτούμε καθαρά. Στις διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι ποτέ μόνο ένας ο παίχτης και βάση του πλέον κοινότυπου κανόνα του Νεύτωνα, όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Σε αυτό το παιχνιδάκι αυτό που έχεις να σκεφτείς είναι η συνείδησή σου. Αν είναι καθαρή, αν έχεις κάνει ό,τι περνά από το χέρι σου για να διορθώσεις καταστάσεις, αν έχεις προσπαθήσει, αν έχεις δείξει συναισθήματα, αν έχεις δημιουργήσει ασφάλεια στον απέναντί σου ή αν απλά το σκέφτεσαι εγωιστικά και ίσως παιδιάστικα, χτυπώντας το πόδι στο πάτωμα και απαιτώντας όλοι να μπουν στα δικά σου παπούτσια.

Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου ενώ κάνεις αυτή την κριτική και αν τυχόν το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξεις είναι πως ναι, ανάμεσα σε όλα τα στραβά και αρνητικά που μπορεί να έχεις κάνει, έχεις καταθέσει ένα κομμάτι του εαυτού σου σε μία σχέση και έχεις βάλει το 100% του εύρους των δυνάμεών σου και πάραυτα βλέπεις να διαλύεται σαν ένα κάστρο από τραπουλόχαρτα, βεβαίωσε τον εαυτό σου ότι δεν είσαι ο βασικός φταίχτης. Δώσε σε σένα το περιθώριο της αμφιβολίας.

Άνθρωποι, συναισθήματα, καταστάσεις, αντιδράσεις, πολλές φορές ξεφεύγουν από τα χέρια μας και τον έλεγχό μας και στην ουσία, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε για αυτό. Ίσως η λύση να είναι η αποδοχή, η ανακούφιση ότι εσύ άνοιξες τα χαρτιά σου, αλλά ο άλλος δε θέλησε ποτέ να προχωρήσει την παρτίδα ή προτίμησε να κλέψει με χαρτιά κάτω από το τραπέζι.

Songs of the week vol.5

Καλώς τον δεχτήκαμε το Σεπτέμβριο παιδιά! Από χθες έχει κατακλυστεί η homepage μου με όλου του είδους τις φθινοπωρινές φωτογραφίες και τα μότο "welcome September", "September please be good to me" και όλα τα συναφή. Τίποτα πέρα από τα κλασικά δηλαδή, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Για να είμαι ειλικρινής, ο μήνας αυτός είναι ο αγαπημένος μου από όλους τους υπόλοιπους του έτους, γιατί νιώθω να μπαίνω ξανά σε λειτουργία. Οι στόχοι μου να ξαναγυρίζουν πιο καθαροί μέσα στο μυαλό μου, οι προσπάθειές μου να γίνονται πιο απτές και οι δυνάμεις μου να είναι πιο ανανεωμένες. Αυτό το παθαίνω άλλη μία στιγμή μέσα στο χρόνο, όταν αλλάζει το έτος υποθέτω, γιατί και εκεί θυμάσαι ξανά να "ξυπνήσεις" από το λήθαργο που σου προκαλεί η καθημερινότητα!

Μιας και έχουμε και το ξεκίνημα μίας ακόμα εβδομάδας και επειδή έχω βρει καινούριες μουσικές αδυναμίες μέσα σε αυτές τις μέρες που έχουν μεσολαβήσει από το τελευταίο, αντίστοιχου περιεχομένου ποστ, ήρθε η ώρα για songs of the week!


1. Lady Gaga - ARTPOP

Ντόρος για το πολυαναμενόμενο μουσικό comeback της απόλυτα ανατρεπτικής Lady Gaga. Τα απανταχού monsterάκια έχουν αρχίσει ξανά να υποστηρίζουν τη Βασίλισσά τους και η ίδια την προηγούμενη εβδομάδα εμφανίστηκε on stage στα μουσικά βραβεία MTV Video Music Awards, αν και θαρρώ πως δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Να σου πω την αλήθεια μου, δεν κρατούσα και την αναπνοή μου μέχρι την κυκλοφορία του καινούριου της album, ειδικά από τη στιγμή που το leading single Applause δεν με έχει ενθουσιάσει, αλλά η χθεσινή εμφάνισή της στο iTunes Festival με έκανε να ανυπομονώ για την 11η Νοεμβρίου, οπότε και το ARTPOP θα είναι άμεσα διαθέσιμο. Αυτό που με κέντρισε δεν ήταν η σκηνική της παρουσία ούτε οι αλλαγές στα outfits ούτε το κωλαράκι που έχει δείξει χάρη στα string που τελευταία προτιμά. Αυτό που με κέντρισε ήταν τα τραγούδια της. Είναι μία διαφορετική Gaga, ώριμη και φαίνεται να πειραματίζεται πολύ με τους ήχους αυτής της δισκογραφικής της δουλειάς. Μπορεί οι μέρες του Just Dance και του Alejandro να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ακόμα δεν έχει κάτι να μας δείξει καθαρά μουσικά! Το ομώνυμο τραγούδι του album ήταν αυτό που ξεχώρισα, γιατί ο ήχος του θαρρώ μιλάει στη σεξουαλικότητά σου την ίδια ακριβώς στιγμή που εκφράζεις τον έρωτά σου για έναν άνθρωπο. Δε συμβαίνει συχνά ο συνδυασμός!

2. Capital Cities - Safe and Sound

Πρώτο digital release είχε το 2011, κυκλοφόρησε επισήμως το 2013, άρχισε να κατακτά ραδιοφωνικά airplays τον ίδιο χρόνο και έφτασε το 1 εκατομμύριο πωλήσεις μέσα στον Αύγουστο που μας πέρασε! Όταν το πρωτοάκουσα πριν από μερικές μέρες στο ραδιόφωνο, ήμουν σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού, αλλά έτρεξα κυριολεκτικά στον υπολογιστή μου για να ψάξω τον τίτλο, τον καλλιτέχνη, να το βάλω on replay mode στο youtube! Στην αρχή νόμιζα πως ήταν οι Empire of the Sun, αλλά τελικά έπεσα έξω όπως όλοι καταλαβαίνουμε και αυτό που με κόλλησε στο συγκεκριμένο τραγούδι είναι ο ήχος της τρομπέτας που δένει τόσο αρμονικά με τον alternative pop χαρακτήρα. Είναι άκουσμα που εύκολα σου γίνεται εθιστικό χωρίς πολλή προσπάθεια. Στα plus είναι και το ιδιαίτερο video που το συνοδεύει!

3. Sonnentanz - Sun Don't Shine (ft.Will Heard)

Είναι κολλημένο στο No.3 του UK Singles Chart, αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος που το ανακάλυψα. Ήταν βασικά το cover που έκανε το διάσημο μοντέλο Cara Delevigne. Ήθελα να δω κατά πόσο το απόλυτο αυτή τη στιγμή model icon έχει ταλέντο και στα φωνητικά κι έτσι πάτησα play. Στη δίπλα στήλη των suggestion υπήρχε φυσικά η original version του που απλά..ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να μη σου αρέσει, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι το "είδος" της μουσικής που ακούς. Είναι απόλυτα summer chilling sound, είναι αγαπησιάρικο, σε κάνει να χαμογελάς, γιατί η μουσική στην τελική, αυτό είναι, συναισθήματα!

Through all the space and time, your love is mine, but the sun don't shine, the sun don't shine without you..

4. Armin Van Buuren ft. Trevor Gruthie - This is what it feels like

Ο Number 1 (ακόμα) DJ του πλανήτη ξεχωρίζει πάντα για την μελωδικότητα που βάζει σαν μυστικό υλικό στις μουσικές του δημιουργίες και αυτό το track δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εξαίρεση! Μπορεί να μην σου κάνει κλικ με το πρώτο άκουσμα, αλλά eventually it grows on you και κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ είναι όταν φωνές alternative/indie rock σαν του Trevor ή του John Martin συνδυάζονται με τους ήχους της trance ή house μουσικής.

5. Tom Odell - On Another Love

Λατρεύω να πηγαίνω από βίντεο σε βίντεο στο youtube, είναι σαν ένα μικρό ταξίδι στην μουσική που δε ξέρεις που θα σε βγάλει. Έτσι έπεσα πάνω στο Another Love που από τις πρώτες νότες έκανε την καρδιά μου να γεμίσει από συναισθήματα. Δε ξέρω αν υποσυνείδητα μίλησε σε κάποια παλιά μου ερωτική εμπειρία ή αν απλά και αντικειμενικά είναι τόσο μα τόσο όμορφο τραγούδι, αλλά με έκανε να ψάξω τον Βρετανό καλλιτέχνη, να ακούσω όλο του το album Long Way Down και να καταλήξω ότι θα συνεχίσω να ακολουθώ την μουσική του πορεία, γιατί είναι ένα μικρό διαμάντι που αξίζει προσοχής!

And I wanna kiss you, make you feel alright.. I'm just so tired to share my nights.. I wanna cry and I wanna love, but all my tears have been used up..on another love!

Το αιώνιο ερώτημα..

..δεν είναι άλλο από το γιατί οι γυναίκες πάνε και (σκατο)κολλάνε με τα λεγόμενα "κακά παιδιά". Την κουβέντα τους είχα τις προάλλες με έναν φίλο μου ο οποίος ανήκει στην εναλλακτική κατηγορία, αυτή του "πολύ καλού παιδιού" που όσο να πεις, δεν έχει τα πρωτεία στις καρδιές των θηλυκών (όχι ο φίλος μου, η κατηγορία εννοούσα).

Σήμερα έτσι όπως blogαρα στο tumblr βρήκα μία εξαίσια φράση που συνοψίζει και επεξηγεί άριστα το παγκόσμιο αυτό φαινόμενο: "Every girl wants a bad boy who will be good just for her". Αν δεν το'πιασες με την πρώτη, ξαναδιάβασέ το κι αν πάλι δεν το πετύχεις, συνέχισε με τούτη την ανάρτηση και ακολούθησε το συλλογισμό μου.

Οι γυναίκες που λες θέλουμε να νιώθουμε ξεχωριστές στη ζωή ενός άνδρα. Θέλουμε να είμαστε το άλφα και το ωμέγα του και κυρίως, ο λόγος που θα είναι ευτυχισμένος. Θέλουμε να είμαστε "η μικρή του", αυτή που θα κάνει την κάθε του μέρα να είναι ιδιαίτερη. Επενδύουμε λοιπόν στα κακά παιδιά ή αν θες, επιλέγουμε να σπάσουμε εκεί τα μούτρα μας, γιατί έχουμε την ελπίδα ή την ψευδαίσθηση, υποσυνείδητα κατά πάσα πιθανότητα, ότι θα είμαστε εμείς που θα τον αλλάξουμε και ξαφνικά όλοι γύρω του θα πουν πως η ζωή του γύρισε σε πορεία 180 μοίρες.

Αποφεύγουμε όμως κατά τη διάρκεια όλου αυτού να σκεφτούμε μία βασική αλήθεια, ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην είμαστε οι ιδανικές για το εκάστοτε bad boy. Χωρίς να το συνδέσω με ρομαντικά τύπου soul mates, το άλλο μισό και τα συναφή, καλώς ή κακώς, δεν κολλάμε με όλους τους ανθρώπους, δεν υπάρχει αυτό το εκ φυσικού δέσιμο, αυτό το ίδιο μήκος κύματος σκέψης. Έτσι, αυτή η αλλαγή στον άλλον δεν έρχεται, παρά τις όποιες ελπίδες ή προσπάθειές μας, τα κακά παιδιά παραμένουν έτσι, εμείς καταλήγουμε πονεμένες, να κλαίμε στα πατώματα και η κολλητή από πάνω μαλάκα να τον ανεβάζει, ηλίθιο να τον κατεβάζει και όλα τα υπόλοιπα σκηνικά απείρου κάλλους που είναι γνωστά σε όλους μας.

Η συνέχεια στο σενάριο? Με τον καιρό μεγαλώνουμε, σταματάμε να κοιτάμε τα bad boys και επιλέγουμε να είμαστε με έναν άνθρωπο που όλα θα βγαίνουν φυσικά. Η επικοινωνία, ο σεβασμός, ο έρωτας ενίοτε και η αγάπη. Έρχεται η στιγμή που επιλέγουμε τα καλά παιδιά για να φτιάξουμε τη ζωή μας, να είμαστε ήρεμες στο μυαλό και την καρδιά μας και όλα τα bad boys που αφήσαμε πίσω μας να βρουν κάποια άλλη που θα είναι η μοναδική στη ζωή τους, αυτή που θα τους κάνει να κόψουν όλες τις "κακές συνήθειες" και έτσι, χωρίς ίσως να το εκτιμάμε ή να το συνειδητοποιούμε αμέσως, φτάνουμε στο happy end για όλους μας, γιατί ένα είναι το σίγουρο.. Η ζωή συνεχίζεται πάντα!

Annoying internet!

Καλώς ή κακώς, ένα μεγάλο κομμάτι πλέον της ζωής και της καθημερινότητάς μας περιστρέφεται γύρω από το διαδίκτυο. E-mail, sites κοινωνικής δικτύωσης, blogging καλή ώρα και πολλά περισσότερα σαφώς. Είμαι εδώ όμως αυτή τη στιγμή για να βγάλω κάκιωμα, καθώς θα παρουσιάσω 5 στοιχεία που προσωρινά βρίσκω εξαιρετικά εκνευριστικά κατά τη διάρκεια του web surfing, για να το κάνω να ακουστεί και λίγο πιο απ'ότι αν έλεγα απλά κωλοβάρεμα.

Έχουμε και λέμε:

1. Οι διαφημίσεις στο youtube
Εντάξει, στην αρχή ήταν μόνο μικρά ορθογώνια στο κάτω μέρος του βίντεο που μπορούσες εύκολα, κάλλιστα και γρήγορα να πατήσεις το Χ στην πάνω δεξιά γωνία. Στη συνέχεια όμως ήρθαν οι διαφημίσεις πριν ξεκινήσει το κομμάτι, με την διακριτική ευχέρεια του να περιμένεις 5 sec για να κάνεις παράλειψη και τελικά παρατήρησα πως αν προχωρήσεις σε οποιαδήποτε αναζήτηση στο youtube, η πρώτη επιλογή πλέον δε θα είναι αυτό που καίγεσαι να βρεις, αλλά κάποια επιχείρηση που το site θα θελήσει να σου τρίψει στην μούρη! ΝΙΣΑΦΙ μωρέ, μουσική θέλω να ακούσω, τόσο δύσκολο τη σήμερον ημέρα?!


2. Η ανακατεύθυνση site
Είναι πολύ ωραίο που έχετε αυτή την αλληλεγγύη μεταξύ σας οι δημοσιογράφοι ή απλά το ίδιο αφεντικό, αλλά όταν πατάω σε ένα λινκ για να διαβάσω ένα άρθρο από πείσμα θα το κλείσω αν χρειαστεί να πάω πρώτα σε άλλα 5 sites για να καταλήξω εκεί όπου τελικά υπάρχει το άρθρο. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο κύριοι!


3. Οι Ελληνάρες του youtube
Ξαναγυρίζω στο αγαπημένο αυτό site που το χρησιμοποιούμε απείρως κάθε μέρα όλοι μας, για να κράξω αυτά τα ανοήτα και χωρίς ουσία σχόλια τύπου 'GREECE', 'Ελλαδάρα', 'Ελλάς' κτλ κτλ κτλ. Προσωπικά βρίσκω λογική στο να κάνεις σχόλιο σε ένα βίντεο αν έχεις να πεις κάτι για τον καλλιτέχνη, το τραγούδι ή αυτόν που έφτιαξε την εν λόγω ανάρτηση. Το να βάζεις απλά το όνομα της χώρας σου θα το έβρισκα δικαιολογημένο μόνο αν ήσουν μέλος κάποιας εκστρατείας τουρισμού και για κανέναν άλλον λόγο. Αν θες να αποδείξεις ότι ακούς "μουσικάρες", ότι είσαι προχώ και άλλα τέτοια συναφή, πες τα στον καθρέφτη σου κάθε πρωί που σηκώνεσαι να πας στην μουρόχαυλη δουλίτσα σου. Αν πάλι πας να αποδείξεις ότι στην Ελλάδα "έτσι το κάνουμε το καμός" είναι λίγο ειρωνικό αν σκεφτείς ότι μας ξέρουν όλοι για τα μπουζούκια μας!


4. Όλος ο κόσμος ένα hashtag
Έξυπνος αυτός που το σκέφτηκε το hashtag, γιατί ενώνει κόσμο από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, κάτω από τη σκεπή ενός κοινού θέματος συζήτησης. Χρειάζεται να πατήσεις μόνο μία μικρή λεξούλα για να δεις πως αυτή συνδέεται με τη ζωή κάποιου εντελώς άγνωστου σε σένα που ζει στην άλλη άκρη της υφηλίου και τον οποίο -λογικά- δεν πρόκειται να γνωρίσεις ποτέ. Μην το παρακάνουμε όμως κιόλας. Ανεβάζεις που ανεβάζεις μία όμορφη φωτογραφία στο instagram, αν τη φορτώσεις με 30 τουλάχιστον hashtags, δεν πρόκειται να δω καν το caption που υποτίθεται ότι αιχμαλωτίζεις εκείνη τη στιγμή και μοιράζεσαι.


5. Get a coffee with your smartphone
Το τελευταίο point το λες λίγο πιο γενικού επιπέδου. Βλέπεις, είμαστε παντού και πάντα με το smartphone μας αγκαλιά. Δε θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγα για καφέ ή ποτό και ο/η φίλος/η μου δεν κοίταξαν ούτε μία φορά το κινητό τους, απλά το άφησαν στην άκρη του τραπεζιού. Ξαφνικά οι στιγμές μας δεν αξίζουν αν δεν τις κάνουμε share, αν δεν μαζέψουμε ένα μάτσο like. Είτε καλό είτε κακό αυτό, τουλάχιστον ας απεξαρτηθούμε λίγο τη στιγμή που βγαίνουμε από την πόρτα του σπιτιού μας για να δούμε με βλέμμα περίεργο σα ζώα που τα ελευθερώνουν από το κλουβί, πως είναι η ζωή στον έξω κόσμο!

Us in 2013..

Θαρρώ πως είμαστε μία γενιά γεμάτη αντιθέσεις. Είμαστε αυτοί που επαναστατούν καθήμενοι μπροστά από έναν υπολογιστή, αυτοί που υποστηρίζουν ότι ακούνε μόνο alternative μουσική και τελικά γουστάρουμε το τσιφτετέλι κάθε φορά που ο dj πατάει το play, αυτοί που έχουν κινητά τελευταίας τεχνολογίας, αλλά κάρτα των 5€ μέσα και άλλα τέτοια σχετικά που έχουν πολλοί διατυπώσει πριν από εμένα σε διαφόρων ειδών άρθρα. Αυτή τη στιγμή εγώ προτιμώ να σταθώ σε μία άλλη πτυχή: στον έρωτα.

Ξέρεις, μ'αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους όταν είμαι ανάμεσά τους. Στο club, στην καφετέρια, στην παραλία. Παρατηρώ το ντύσιμό τους, τη συμπεριφορά τους, τις ματιές τους, την αύρα που εκπέμπουν.Αν το κάνεις και εσύ, θα παρατηρήσεις αυτό που βλέπουν και τα δικά μου μάτια. Θα δεις ανθρώπους να αποζητούν σαν πηγαία ανάγκη τον έρωτα, την αγάπη, την αποδοχή. Ανθρώπους που αισθάνονται στην ουσία τους μόνοι και δεν είναι απλά μοναχικοί. Το καλύπτουν καλά βέβαια. Τα χαμόγελα και οι ξένοιαστες στιγμές με φίλους, οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα όμορφο ρούχο είναι πάντα καλοδεχούμενοι αντιπερισπασμοί, κανείς νομίζω δε θα το αρνηθεί αυτό.

Η αντίθεση όμως ξέρεις που βρίσκεται? Στην αντίπερα όχθη. Σε εκείνους που ακολουθούν την τακτική του "φθηνού" αν μου επιτρέπεται η έκφραση φλερτ για να καταλήξουν σε "φθηνό" σεξ. Σε αυτούς που νιώθουν πληρότητα όταν απλά θα καταφέρουν να σκοράρουν ακόμα ένα θήραμα, ακόμα ένα νούμερο σε μία λίστα που έχουν νοητά στο μυαλό τους.

Δεν το κατακρίνω, σκοπός μου δεν είναι αυτός εξάλλου, ο καθείς όπως λέω συνέχεια κάνει τις επιλογές του και ζει με αυτές, απλά μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως αυτές οι προσωπικότητες δεν έχουν την ανάγκη για κάτι παραπάνω. Μπορεί να πεις ότι ζω σε ροζ συννεφάκι, μπορεί να πεις πως έχω δει πολλές ρομαντικές ταινίες, αλλά άφησέ με να ξεκαθαρίσω ότι αυτός δεν είναι ο λόγος.

Αντιμετωπίζω την αγάπη που βλέπω γύρω μου σαν ένα μικρό, καθημερινό και ανεκτίμητης αξίας θαύμα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας κι εμείς απλά προτιμάμε να στρέφουμε το βλέμμα αλλού. Δεν ανοίγουμε την καρδιά μας παρά καλωσορίζουμε κάποιον στο κρεβάτι μας. Γινόμαστε κυνικοί με τον έρωτα, χάνουμε την πίστη μας σε αυτή την μικρή ομορφιά της ζωής και απλά με το χρόνο, αποξενωνόμαστε. Καλώς ή κακώς, είναι σπάνιο να βλέπεις δύο ανθρώπους να εμπιστεύονται ο ένας στον άλλον την καρδιά τους και συνήθως, γίνονται αντικείμενο ζήλιας αντί θαυμασμού.

Δε ξέρω σε ποια από τις δύο πλευρές του παιχνιδιού μπορεί να βρίσκεσαι εσύ, αλλά θα πω μόνο αυτό: δε ξέρεις πόσο ευτυχισμένο μπορεί να σε κάνει ένας άνθρωπος μέχρι να του δώσεις την ευκαιρία ή τουλάχιστον, μέχρι να ανοίξεις τα μάτια σου και τους ορίζοντές σου για να δεις πως μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι απλά άσπρο/μαύρο. Όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις είναι αυτές που κρύβουν την μαγεία αυτής της ζωής.

Free will..

Κανείς ποτέ δε νοιάστηκε με το ζόρι. Ξεκινώ με αυτή την μεγάλη αλήθεια ζωής που αν μου την έλεγες πριν μερικά χρόνια δε θα την κατανοοούσα σε βάθος, αλλά τώρα πλέον μπορώ και γνωρίζω πως στη βάση της αυτή η αλήθεια έχει την αποδοχή των επιλογών που κάνουν οι άλλοι γύρω μας.

Ξέρεις, όσοι έρχονται, μένουν, φεύγουν από τη ζωή σου το κάνουν από δική τους επιλογή. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύεις ότι δένεις με κάποιον τρόπο τους ανθρώπους, πως έχεις τόσο μεγάλη δύναμη πάνω σε κάποιο άλλο νοήμον πρόσωπο. Το να μείνουν δίπλα σου, να σε αγαπήσουν, να σου θυμώσουν, να σε απομακρύνουν είναι καθαρά δική τους επιλογή, ενώ εσύ προσπαθείς απλά να κάνεις την πρόταση του εαυτού σου δελεαστική.

Ακόμα και το σενάριο ότι "είμαστε γεννημένοι για να είμαστε μαζί" ή η θεωρία της μοίρας που πολλές φορές χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι, εμπερικλείει την προσωπική επιθυμία να πιστέψεις σε κάτι τέτοιο και να μην το δεχτείς a priori. Σκέψου τις περιπτώσεις απόρριψης από κάποιο πρόσωπο που έδειξε ή  ήθελε ερωτικό ενδιαφέρον από εσένα, μα κάποιος από τους δύο συνειδητά απέρριψε αυτή την επιλογή όσες καρδούλες, λεξούλες, βελάκια κι αν προθυμοποιήθηκε να δημιουργήσει το άλλο μισό αυτού του άτυχου ζεύγους.

Είναι αλήθεια πως η αγάπη που μπορείς να κάνεις τον άλλον να νιώσει για σένα είναι ένα από τα πιο ισχυρά κίνητρα για να μείνει δίπλα σου και όχι μόνο αυτό, αλλά να υπομείνει καταστάσεις και ποιότητες του χαρακτήρα σου που είτε μπορεί να μην άντεχε από/σε κάποιον άλλον είτε που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ανεχόταν. Αυτό όμως ποτέ μην το πάρεις σα δεδομένο.

Ίσως δεδομένο να πρέπει να είναι ότι και οι δύο πλευρές σε μία οποιαδήποτε σχέση θα προσπαθήσουν πολύ για να τη σώσουν, αλλά κανείς δε σου εγγυάται ότι ο άνθρωπος απέναντί σου θα είναι για πάντα δίπλα σου και η μόνη εξαίρεση θαρρώ είναι η οικογένειά σου και κανείς, το τονίζω, ΚΑΝΕΙΣ άλλος και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως πολύ σοφά έθετε η Audrey Hepburn σαν Holly Golightly στο Breakfast at Tiffany's, "We belong to nobody, and nobody belongs to us. We don't even belong to each other ".

Songs of the week vol.4

Έφτασε Κυριακή κιόλας, η εβδομάδα στο τελείωμά της και η μέρα που απολαμβάνω περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες. Έχει μια ασυνήθιστη αίσθηση ελευθερίας και ξεγνοιασιάς που το μόνο που μπορεί να στη χαλάσει είναι η σκέψη για τη ρουτίνα της Δευτέρας. Να την εκμεταλλεύεστε καλά λοιπόν την Κυριακή για να έχετε αρκετές θετικές σκέψεις για την εβδομάδα που ξεκινάει αμέσως μετά και η μουσική βοηθά πάντα σε αυτό.


1. John Newman - Love Me Again

Είναι ίσως αυτό το alternative είδος ποπ όπως θέλω να το ονομάζω εγώ. Ξεφεύγει από τον κλασικό ήχο των υπολοίπων καλλιτεχνών του ίδιου μουσικού "είδους" και έχει μια ποιότητα που ξεχωρίζει ανάμεσα σε όλα τα μαζικά χιτάκια του ενός μήνα. Είναι ιδιαίτερο και είναι εθιστικό με έναν τρόπο ασυνείδητου replay!


2. Dizze Rascal feat. Robbie Williams - Goin' Crazy

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου και θα σου εξομολογηθώ πως πάτησα το play την πρώτη φορά για χάρη του ονόματος του Robbie Williams. Είναι ο ακόμα αυθεντικός, rock Βρετανός τυπάκος που κάνει την καύλα του τόσα χρόνια και παραμένει με την ποιότητα bad boy παρά το γεγονός ότι έχει μεγαλώσει και πλέον είναι οικογενειάρχης. Στα plus και το γεγονός ότι το βίντεο είναι αρκούντως funky και το έχω συμπεριλάβει στην youtube playlist μου με τίτλο 'Happy Tunes'.


3.Liquideep - Alone (Original Mix)

Είναι ένα ανάλαφρο deepάκι που θα συνοδεύσει πολύ ευχάριστα τις στιγμές σου εκτός σπιτιού ή και εντός. Θα σου δώσει το summer feeling είτε έχεις κολλήσει στην κίνηση είτε φοράς τα ακουστικά σου και ταξιδεύεις είτε απλά ρεμβάζεις. Είναι smooth sound, δε σε προβληματίζει, σε χαλαρώνει και προσωπικά, μου δίνει μια νότα αισιοδοξίας κι αυτό είναι πάντα στα υπέρ των μουσικών κομματιών που κυκλοφορούν εκεί έξω.


4. Ελεωνόρα Ζουγανέλη & Κώστας Λειβαδάς - Η Επιμονή σου

Όσοι με γνωρίζουν θα καταλάβουν πόσο μεγάλη έκπληξη είναι να ποστάρω ένα ελληνικό τραγούδι και μάλιστα, αυτού του είδους, καθότι σπανίως ακούω τέτοια μουσική αν και έχω βαθιά εκτίμηση της ποιότητας που πηγάζει από αυτή. Το συγκεκριμένο το άκουσα το σημερινό πρωινό, ενώ έκανα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και έπινα την πρώτη γουλιά καφέ. Πρόσεξα τους στίχους και παρατήρησα την ομορφιά τους. Στην ουσία τους.

"Αχ να'ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου.."


5. Believe It - Δέσποινα Βανδή

 

Αυτή η επιλογή θα σε παραξενέψει ακόμα περισσότερο από την προηγούμενη μιας και αυτό σίγουρα δεν είναι καινούριο κομμάτι που θα έμπαινε σε μία λίστα με φρέσκα υποτίθεται κομμάτια. Είναι όμως ένα από τα πιο classic αγαπημένα μου. Η ελληνική version είναι το "Όλο Λείπεις", επίσης λατρεμένο, αλλά η αγγλική εκτέλεση μου βγάζει μια διαφορετική γλύκα, μια ελαφρά νοσταλγία.

Complicated..

Κάθομαι μπροστά από έναν υπολογιστή, βλέποντας να απλώνεται απέναντί μου η Αθήνα. Σκέφτομαι τα περί σχέσεων για ακόμα μία φορά και ο λογισμός μου τρέχει σε καινούρια μονοπάτια, σε καινούριες συνειδητοποιήσεις.

Τι ζητάμε στη ζωή μας? Ξέρουμε? Έχουμε σκεφτεί? Έχουμε καταλήξει? Ίσως αυτό είναι που μας κάνει να μπερδευόμαστε τόσο επί καθημερινής βάσεως. Δε ξέρουμε αν γουστάρουμε αυτό που κάνουμε στη δουλειά μας, δε ξέρουμε τι περιμένουμε από τους ανθρώπους γύρω μας, δε ξέρουμε καλά καλά τα όρια του εαυτού μας.

Ίσως λοιπόν να πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας πρωτίστως σε αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή σε εμάς, σε αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα μας κι αν υπάρχουν εμπόδια, κι αν υπάρχουν επιπλοκές να τις μειώνουμε στο ελάχιστο και να βρίσκουμε τον τρόπο ή τη δύναμη αν προτιμάς, να τις παραμερίζουμε.

Έχω συναντήσει ανθρώπους που έχουν αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες, έχουν περάσει από σαράντα, μπορεί και παραπάνω κύματα, αλλά η γαλήνη στη ζωή τους ήρθε μόνο όταν κατάφεραν να τα βρουν με τον εαυτό τους, να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχτούν κάθε πτυχή, κάθε θέλω και επιθυμία που κρυβόταν κάτω από ένα ελαφρύ στρώμα επιπολαιότητας για χρόνια. Έχω συναντήσει όμως και ανθρώπους της ακριβώς αντίθετης "κατηγορίας", αυτούς που νιώθουν κάτι να τους λείπει, κάτι να τους δεσμεύει, κάτι να τους πνίγει διαρκώς χωρίς καν να μπορούν να του δώσουν ένα όνομα. Ανήσυχες ψυχές που ποτέ δε βρίσκουν απάγκιο.

Όλα ξεκινούν και καταλήγουν σε εμάς και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο το συνειδητοποιώ. Για να κάνω μάλιστα τον κύκλο μου και να γυρίσω στα περί σχέσεων από τα οποία ξεκίνησα, όταν βρίσκεσαι μόνος και σκέφτεσαι τη ζωή σου και ονειρεύεσαι αυτά που θες και τους ανθρώπους που επιθυμείς να είναι δίπλα σου, να είσαι ειλικρινής, να ξεγυμνώνεις τις σκέψεις σου από όσα μπορεί να σε επηρεάζουν, να κρατάς τη σκέψη σου καθαρή. Εσύ και μόνο εσύ γνωρίζεις τι σε καλύπτει και δε χρειάζεται να του βάλεις ένα πρόσωπο για να γίνει συγκεκριμένο, χρειάζεται να του βάλεις μόνο τις ποιότητες που αποζητάς.

Όταν καταφέρνεις να είσαι ειλικρινής με σένα, ξεκινάς το μαγικό ταξίδι πραγματικής ανακάλυψης του κόσμου και των ανθρώπων. Ξαφνικά τα μάτια σου ανοίγουν, η κριτική σου σκέψη ενεργοποιείται και ρίχνεις όλες τις προκαταλήψεις, ανοίγεις το μυαλό σου. Αυτό, την ακριβώς επόμενη στιγμή, αρχίζεις να το εκπέμπεις σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς σου. Στους φίλους, την οικογένειά σου, τον επαγγελματικό σου χώρο. Αρχίζεις να γίνεσαι αυτό που ονομάζουμε σταράτος, ξεκάθαρος. Όσο πιο πολύ καλυτερεύεις σε αυτόν τον τομέα τόσο πιο εύκολες γίνονται οι σχέσεις σου. Ξέρεις τι ζητάς από έναν σύντροφο, μειώνεις τις λάθος επιλογές, χαλιναγωγείς τα συναισθήματά σου, αποφασίζεις ποιος αξίζει και ποιος όχι. Νιώθεις αυτή τη δαιμονισμένη αίσθηση ότι πατάς στα πόδια σου και αυτή τη φορά δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι δίπλα σου, δεν έχει να κάνει με το τί άκουσες να λένε για σένα ή τι συζήτησες με κάποιον χθες το βράδυ, αλλά έχει να κάνει με τις ενδότερες, ολόδικές σου σκέψεις, με την πίστη στον εαυτό σου και τη βαθιά συνειδητοποίηση όλων των πλευρών του.

Δε χρειάζεται η εξάρτηση από κάποιον άλλον για να νιώθεις επαρκής, δε χρειάζεται η δέσμευση και το πνίξιμο μέσα σε μία σχέση, δε χρειάζεται η επιβεβαίωση στα μάτια κάποιου άλλου αν και θα είμαι ειλικρινής πως αυτό σου δίνει πάντα μία διαφορετικού είδους ικανοποίηση, αλλά ακόμα κι αυτή θα είναι μεγαλύτερη αν απλά είσαι ο εαυτός σου. Όπως είπα πρόσφατα σε κάποιον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, η ουσιαστική ποιότητα μίας σχέσης έγκειται στο πόσο ειλικρινής μπορείς να είσαι με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Πόσο εσύ μπορείς να είσαι, πόσο εύκολα μπορείς να εκφράσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου, πόσο ανώδυνο είναι να ρίχνεις τις άμυνες και τους τοίχους σου. Μέσα από αυτό βγαίνει και χτίζεται μία -οποιαδήποτε- σχέση ουσίας.

Η λύτρωσή μας βρίσκεται στο μυαλό μας και οι δαίμονες που μας παιδεύουν για χρόνια επίσης. Είναι δική μας απόφαση προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούμε.

+1 every year..

Όχι, δεν είναι τα γενέθλιά μου και όχι, δεν με έχει πιάσει κατάθλιψη για το που πάει η ζωή μου ή νοσταλγία να γυρίσω στα προηγούμενα χρόνια, αλλά με αφορμή κάποιες συζητήσεις που είχα μέσα στο περασμένο σκ, είδα ότι τελικά υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία φθίνουν όσο μεγαλώνουμε χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε. Κάποια από αυτά σταματάμε να τα γουστάρουμε, άλλα τα διαφοροποιούμε, άλλα τα διαγράφουμε από τις συνήθειές μας κι άλλα τα διατηρούμε σε ένα πιο περιορισμένο επίπεδο!

Ιδού το σύντομης διάρκειας top 5 μου:

1. Ξενύχτι, ποτά, καπνοί, ιστορίες

Δε ξέρω εάν εσένα σου έχει συμβεί ή αν έχεις νιώσει αυτή την μικρή αλλαγή να επέρχεται, αλλά εγώ πλέον κάθε φορά που βρίσκομαι στα τακούνια μου μέχρι τις 7 η ώρα σε ένα club, είμαι απολύτως σίγουρη ότι την επόμενη μέρα θα τριγυρνάω σαν κοτόπουλο από τη διαταραχή του προγράμματος ύπνου, θα κοντεύω να βγάλω κάλους από τα 12ποντα, θα πονάει η μέση μου! Όχι ότι δε θα διασκεδάσω ή δε θα χορέψω, αλλά θα έχω και τις επιπτώσεις της επόμενης μέρας που δεν περιορίζονται σε ένα απλό και τυπικό hangover. 

2.Clubbing

Μία μικρή ακόμα επέκταση του προηγούμενου point μου, καθότι πλέον διασκέδαση δεν ονομάζω μόνο την ορθοστασία στα club, αλλά και το φαγητό σε ένα ωραίο εστιατόριο, το cinema, τις βόλτες με το αυτοκίνητο, τις βραδιές με ταινία και pop corn στο σπίτι. Εν ολίγοις, και με αυτά καλά περνάω! Χαμούλης σου λέει στον καναπέ με τα πόδια στο τραπεζάκι!

3.Καυλάντισμα κι Άγιος ο Θεός

Κακά τα ψέματα, όταν ήμουν μικρότερη το καυλάντισμα σε πιο θεωρητικό και πλατωνικό επίπεδο μπορούσε να με καλύψει πιο εύκολα, γιατί μου τόνωνε την αυτοπεποίθηση και είχα κάτι να ασχοληθώ, χυλόπιτες να μετρήσω βρ'αδερφέ! Δε θα το παίξω εξάλλου παρθενόπη κλαίουσα, αλλά πλέον, πόσο να ασχοληθείς με σχέσεις που δε θα βγάλουν πουθενά? Δεν πάω για γάμο κιόλας, είπαμε, 24 είμαι, αλλά θες έναν άνθρωπο που να μην παιδιαρίζει και μία σχέση που να μην είναι παιδιάστικη, αλλά να έχει την ωριμότητα του αφήνειςτονάλλονναπάειμετουςφίλουςτουχωρίςνατουταπρήζειςστοτηλέφωνοκάθε2λεπτά. 

4.Σώμα φτιαγμένο από πηλό?!

Όπως και να το κάνεις, μεγαλώνοντας το σώμα μας αλλάζει, διαφοροποιείται, δεν έχει την ελαστικότητα ή την ανθεκτικότητα των 18 σου χρόνων. Πρέπει να πίνεις περισσότερο νερό για να καταπολεμήσεις την κυτταρίτιδά σου, πρέπει να πας γυμναστήριο για να διατηρήσεις τη φόρμα σου ως έχει, πρέπει να βάζεις ενυδατικές για να προλάβεις την μικρή ρυτιδούλα έκφρασης που σκάει μύτη και προς το παρόν θεωρείς στοιχείο γοητείας και όταν τεντώνεσαι το πρωί, υπάρχει μία πιθανότητα να ακούσεις κανά κρακ κρακ από τα χέρια και τα πόδια σου.

5.Αλλάξαν τα μυαλά και τα γούστα μου

Κόβεις τα πολλά πιτόγυρα, γιατί αποζητάς σπιτικό φαγητό, γράφεις πιο εύκολα στην ιδιαίτερη περιοχή σου άτομα που δε θες την μιζέρια τους να σε φάει, πονηρεύεσαι καλύτερα για το τι κυκλοφορεί εκεί έξω στον κόσμο, αποκτάς περισσότερη αυτοπεποίθηση, στέκεσαι πιο σταθερά στα πόδια σου, οι εμπειρίες και τα παθήματά σού γίνονται μαθήματα. Κακό δεν το λες, σε αυτό το επιχείρημα εξάλλου βασιζόμαστε για να μας φαίνεται λιγότερο αβάσταχτη η ελαφρότητα των χρόνων που περνάνε από πάνω μας.

Δε θα κλείσω την ανάρτηση με κανά "γεράσαμεεεεε", αλλά θα πω πως αυτές οι αλλαγές σε καλό να μας βγαίνουν πάντα. Να πήζει το μυαλό, να αλλάζουν οι ζωές μας, αλλά πάντα να βρίσκουμε το νόημα που χρειάζεται για να τις ζούμε.

Expectations..

Με έναν φίλο μου ήμασταν μέσα στο αμάξι οδηγώντας στην εθνική. Συζητούσαμε για το πως είχε κυλήσει η βραδιά. Ξεκινήσαμε από έναν απλό καφέ και καταλήξαμε να πηγαίνουμε σε νύχτα πόνου! Ήταν η κλασική ατάκα τύπου "τα αυθόρμητα είναι και τα καλύτερα". Κατάφερα όμως να κάνω μία μικρή ακόμα σύνδεση ή αν προτιμάς, κατάφερα να συνειδητοποιήσω γιατί αυτές οι αυθόρμητες και απρογραμμάτιστες βραδιές με τους φίλους σου είναι και αυτές που έχεις να αναπολείς αργότερα στη ζωή σου με τον πιο ευχάριστο τρόπο.

Είναι οι προσδοκίες μας. Όταν οργανώνεις μία βραδιά είναι πλέον σίγουρο ότι κάτι θα πάει στραβά. Ή δε θα δεις αυτόν που θες ή δε θα διασκεδάσεις τόσο πολύ ή κάποιος θα σου κάνει νερά με τα πλάνα που έχεις βάλει σε κίνηση. Το έχεις τόσο ξεκάθαρα οργανωμένο στο μυαλό σου, έχεις πλήρως προετοιμαστεί για τα ενδεχόμενα που εσύ επιλέγεις να προετοιμαστείς, ώστε αυτόματα ανεβάζεις τις προσδοκίες σου και εάν κάτι δεν πάει όπως το θες, στραβώνεις και ενίοτε κατεβάζεις μούρη. Όταν όμως χαλαρώνεις και αφήνεις τα πράγματα, τη βραδιά σου, τις σχέσεις σου μερικές φορές να κυλήσουν όπως αυθόρμητα βγαίνει από σένα και τους γύρω σου, τελικά απολαμβάνεις ακόμα περισσότερο τις στιγμές σου.

Το συνδύασα και σε ένα γενικότερο επίπεδο, σκεπτόμενη το quote του Shakespeare: "Expectation is the root of all heartache".

Το κάνουμε αυτό και στις σχέσεις μας λοιπόν. Περιμένουμε τους ανθρώπους να συμπεριφερθούν με τον τρόπο που θα άρμοζε στα δικά μας δεδομένα. Περιμένουμε να είναι αυτό που αποζητάμε και κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που πραγματικά είναι. Περιμένουμε μία σχέση να κυλήσει ακριβώς όπως την έχουμε ονειρευτεί και ξεχνάμε να συνειδητοποιήσουμε κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά το βασικότερο που συμβαίνει και αυτό είναι..η ζωή! Ανεβάζουμε τόσο τις απαιτήσεις μας που φυσικά και κάτι δε θα αποδειχθεί αυτό που θέλαμε. Έτσι ξενερώνουμε, θυμώνουμε, τσακωνόμαστε, χωρίζουμε.

"What will mess you up most in life is the picture in your head of how it is supposed to be".

Δεν υποστηρίζω φυσικά το να μην είσαι φολόδοξος ή να μην έχεις κανένα πλάνο ή στόχο ή να μη ξέρεις τι ζητάς από έναν άνθρωπο και απλά να αφήνεις το ρεύμα να σε πάει σε όποια κατεύθυνση είναι ο άνεμος. Αυτά όμως έχουν να κάνουν με σένα. Είναι δικές σου επιλογές, δική σου εσωτερική διεργασία. Το να τα προβάλλεις σε έναν άλλον άνθρωπο με τρόπο εκβιαστικό αν θες ή ψυχαναγκαστικό είναι κάτι που θα σε χαλάσει. Τώρα, αργότερα και μπορεί να έχει ήδη συμβεί, να ξέρεις απόλυτα για τι μιλάω.

Η ζωή συμβαίνει αυθόρμητα. Η ικανότητα που πρέπει να καλλιεργήσεις είναι η προσαρμογή σου, αλλιώς θα πέσεις στην παγίδα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: τα στραβά που νομίζεις ότι θα συμβούν, στο τέλος θα τα προκαλέσεις μόνος σου.

Not on the same page..

Σκηνικό βγαλμένο από τη ζωή έχω να συζητήσω και αυτή τη φορά, έτσι επειδή μου'ρθε μία σκέψη στο μυαλό και πρέπει κάπως να την μοιραστώ.

Έχεις ακούσει το γνωστό σε όλους bad timing, ευθύνεται σύμφωνα με τον πληθυσμό για το 50% τουλάχιστον των αποτυχημένων σχέσεων ή προσπαθειών αν προτιμάς που κάναμε κάποια στιγμή. Μερικές φορές όμως το φαινόμενο έχει ριζομένα τα αίτιά του λίγο πιο βαθιά.

Ναι όντως μπορεί να μην πετύχεις κάποια στιγμή έναν άνθρωπο στη σωστή φάση της ζωής του για να καλλιάσει το πράγμα μεταξύ σας, αλλά πάλι υπάρχει το ενδεχόμενο απλά να μην ταιριάζετε, να μην είναι γραφτό αν θες να γίνει κάτι μεταξύ σας.

Ναι μεν υπάρχουμε εμείς που θέλουμε να σας φροντίσουμε σα να είστε ο έρωτας της ζωής μας, αλλά υπάρχετε και εσείς που δεν είστε διαθέσιμοι για τον χι, ψι, ωμέγα λόγο που δεν έχει να κάνει με μας, αλλά κατά πάσα πιθανότητα με το παρελθόν σας που σας οδήγησε να επιλέξετε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής και νοοτροπίας. Κάποιος από τους δύο όμως πρέπει να το πάρει πρέφα πρώτος!

Το μυστικό στην εν λόγω περίπτωση και ο λόγος βασικά που κάνω αυτή την ανάρτηση είναι για να μην πέσεις στην εξής συνηθισμένη παγίδα: αν κάτι στραβώσει, δεν είναι εκείνος μαλάκας, δεν είναι αυτή τσόλι. Είστε δύο άνθρωποι που ζητάτε διαφορετικά πράγματα από τη ζωή σας. Αυτό. Κατανοητό και λιτό, χωρίς πολλές επεξηγήσεις, χωρίς να βασανίζουμε άδικα το μυαλό μας και να σπάμε το στομάχι μας κάθε βράδυ.

Έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως ένα καλά κρυμμένο μυστικό ευτυχίας είναι να αποδέχεσαι κάποιες καταστάσεις που δεν είναι στο χέρι σου να αλλάξεις. Δεν είναι παράλογο να μην βρίσκεστε στην ίδια σελίδα με έναν άνθρωπο, δεν είναι περίεργο να σας συμπληρώνουν διαφορετικά πράγματα και δεν είναι απαραίτητο να πρέπει ντε και σόνι να δημιουργήσετε κάτι που ή θα είναι σαθρό εκ βάσεως ή που θα σας παιδέψει δίχως λόγο και στο τέλος θα σας φτάσει στο σημείο να είστε δύο άνθρωποι που κάποτε γνωρίζονταν, τώρα ούτε καν μιλάνε και αν τα βλέμματα τους συναντηθούν, την επόμενη στιγμή στρέφονται στο φίλο ή στη φίλη για να πουν τι μαλακία παίχτηκε στο παρελθόν.

Στη ζωή μας έχουμε ξεκινήσει για να βρούμε πράγματα, ασχολίες, ανθρώπους το βασικότερο που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, που μας γεμίζουν, που μας δίνουν ό,τι μπορεί να λείπει. Αν αυτό δε συμβαίνει, γιατί επιμένουμε να το βιάζουμε?

Songs of the week vol.3

Δεν πρόλαβε να μπει καλά καλά η Δευτέρα κι εγώ έπρεπε όπως και δήποτε να κάνω αυτή την ανάρτηση, γιατί οι μουσικοί έρωτες ξεπετάγονται από παντού (για τους κανονικούς ας μην το συζητήσουμε καλύτερα, έχουμε και Πανσέληνο). Όπως πάντα, πάτα play αν θες να ακούσεις κάτι καινούριο, αλλιώς καν'δουλειά σου, δεν παρεξηγούμαστε εδώ!


1. Nu & Jo Ke - Who Loves The Sun (Original Mix)

Τον τελευταίο χρόνο προσπαθώ όλο και περισσότερο να μαθαίνω ό,τι μπορώ περί house μουσικής και συγκεκριμένα, deep house. Ας μην αναλύσουμε το αν το έκανα πριν, κατά τη διάρκεια ή αφού έγινε μόδα, αλλά δόξα τω Θεώ έχω βρει και άλλους που συμμερίζονται τις μουσικές μου αυτές αναζητήσεις και που ψάχνονται τόσο ώστε να με μαθαίνουν κι εμένα, αλλά το κυριότερο είναι ότι δε χάνω ευκαιρία να πατήσω play σε ένα μουσικό άκουσμα που μου ήταν μέχρι στιγμής ξένο. Έτσι έπεσα στον έρωτα αυτόν πριν από μερικές ώρες χάρη σε μία youtube playlist. Μπορεί και καθυστερημένα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ!

2. Junk Yard Rhythm Section - Falling (Kolombo Remix)

Υπόσχομαι ότι το όνομα του Kolombo δεν ήταν ο λόγος που πάτησα αναπαραγωγή στο εν λόγω κομμάτι σε πρώτη φάση, αλλά ήταν κυρίως ο τίτλος. Μετά ήρθαν τα φωνητικά, οι στίχοι και τέλος μέτρησε το remix του K.

~ You have broken into my heart

This time I feel I lose every part (of) it
And nothing can keep me away from this feeling
I know I am simply fallin' for you!

Show me love ..show me love ..
Show me everything my heart is capable of.. ~

3. Snow Patrol - Called Out in The Dark (Florian Rietze Edit)

Πρώτη φορά που είχα ακούσει την original version του Called Out In The Dark την είχα βάλει στο repeat για τουλάχιστον 50 φορές μέσα σε εκείνη την ημέρα. Το συγκεκριμένο ρεμίξ το είχα πετύχει μπροστά μου περιδιαβαίνοντας κάποια στιγμή το youtube, αλλά αποφάσισα να του δώσω τώρα μία ευκαιρία και τελικά, ήταν σωστή η επιλογή αυτή, ϊσως επειδή μου αρέσει υπερβολικά η φωνή του Gary! A bit summer-ish though!

4. Greg Pidcock - Blame Game (Original Mix)

Δεν είναι ολόκληρη η version σε αυτό το βιντεάκι δυστυχώς, αλλά μπορείς να πάρεις μία ιδέα και να αναζητήσεις το full κομμάτι στο Youtube, καθότι είναι διαθέσιμο. Αυτή η "κρυφή" μουσικούλα που ξεκινάει από το 0:50 είναι που με κέρδισε. Μπορεί να μην ακούγεται σε όλη τη διάρκεια, μπορεί μερικές φορές να είναι περίεργο ή υποτονικό το track, αλλά..αυτή η "κρυφή" και διακριτική μουσικούλα!

5. Thomai Apergi _ Summer Nights (Dino MFU Deeper Remix)

Το τραγούδι μπορεί να περνούσε απαρατήρητο (πράγμα που εύκολα μπορεί να έχει ήδη συμβεί, χωρίς σαφώς αυτό να σημαίνει ότι και η Thomai περνάει στο ντούκου, φωτιά να πέσει να με κάψει αν το υποστηρίξω αυτό), αλλά χάρη στο remix του Dino ανάγεται εύκολα σε more than pleasant summer sound!

Υ.Γ.: Συγνώμη εάν προσανατολίστηκα σε ένα είδος μουσικής αυτή τη φορά!

What the fuck woman?

"Ύφος πολλών καρδιναλίων και μεγάλο τουπέ, για ξεκαβάλα το, ψηλά έχεις πάρει τον αμανέ". Μπορεί εσύ να θεωρείς τον Φοίβο τον κάργα mainstream δημιουργό του ίδιου ήχου για το μισό ελληνικό μουσικό στερέωμα, αλλά ήταν πολύ μπροστά όταν έγραφε αυτούς τους στίχους, γιατί ήταν σα να περιγράφει τις γυναίκες ολόκληρης της δεκαετίας.

Τις βλέπεις παντού, όπου κι αν πας. Στις καφετέριες, στα clubs, είναι παντού. Άλλοτε ανήκουν στην κατηγορία εκείνων των ανυπόφορα όμορφων γυναικών, άλλοτε αναρωτιέσαι πως απέκτησαν αυτό το τουπέ από το πουθενά. Άλλοτε θες να τις χαστουκίσεις για το σνομπισμό τους και άλλοτε θαυμάζεις αυτή τη δυναμική που εκπέμπουν. Μερικές φορές βλέπεις το ψώνιο να πηγάζει από μέσα τους και άλλοτε αυτό θεωρείται σαν άμυνα που έχουν καλλιεργήσει οι ίδιες με το πέρασμα του χρόνου για να προστατευτούν από τις κακεντρέχειες του κόσμου.

Πολλές φορές με έχουν βάλει και μένα σε αυτή τη λίστα. Με έχουν αποκαλέσει σνομπ και απόμακρη, ότι δεν είναι εύκολο κάποιος να με προσεγγίσει. Τουλάχιστον ήταν ειλικρινείς στην κριτική τους και εκτιμώντας κάτι τέτοιο κάθησα και σκέφτηκα (και είδα οοοοοότι μ'αγαπααααάς, μοοοοοόνο εσυυυυύ, μόνο εσυυυυυύ.. Όπα έπιασα Antique, γυρίζω στο θέμα μου).

Που λες εκεί έξω στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα του 2013 που μας περιβάλλει έχουμε καταντήσει όλοι να ζούμε περισσότερο για το φαίνεσθαι και λιγότερο για το είναι. Μας ενδιαφέρει το πως θα δείχνουμε στους άλλους και όχι το πως πραγματικά αισθανόμαστε. Να δείχνουμε προς τα έξω τον εαυτό που οι άλλοι θεωρούν cool, πιέζοντάς μας να είμαστε κάτι που δεν μας ταιριάζει. Γινόμαστε fake προσπαθώντας να μείνουμε όσο πιο αυθεντικοί μπορούμε. Κάτι πάει στραβά όπως καταλαβαίνεις.

Θα πω λοιπόν μία απλή κουβέντα, σε άνδρες και γυναίκες, γιατί και στα δύο φύλα παρατηρείς αυτό το φαινόμενο. Χαλαρώστε. Μία απλή λεξούλα μόνο. Στη ζωή σας, μπροστά στο φωτογραφικό φακό στα νυχτερινά μαγαζιά, στην καφετέρια που υποτίθεται πήγατε να απολαύσετε την παρέα των φίλων σας. Αρκετά ανεχτήκαμε την ποζεριά, αρκετούς δήθεν ανθρώπους συναντήσαμε έκει έξω. Αφήστε τα προσωπεία σας, χαμογελάστε, κάντε γκριμάτσες, φάτε το πιτόγυρο κι ας μείνει το τζατζικάκι στη γωνία του στόματός σας. Βγείτε το βράδυ για να χορέψετε με τη δυνατή μουσική και τα φώτα να τρεμοπαίζουν και όχι για να πάρετε πόζα ώστε να σας κοιτάξει το γκομενάκι στην απέναντι γωνία (που κατά πάσα πιθανότητα δε θα σας μιλήσει κιόλας, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο).

Οι γυναίκες ιδιαίτερα είναι φτιαγμένες από τη φύση τους όμορφες, δελεαστικές, ξέγνοιαστες. Το ύφος λες και επί μονίμου βάσεως κάτι σε ενοχλεί δεν πρόκεται να σε βγάλει πουθενά. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να γίνεις αντιπαθητική, να χάσεις ευκαιρίες να γνωρίσεις ανθρώπους, να περάσεις καλά με τα πιο απλά της ζωής. Η γοητεία μίας γυναίκας δεν είναι ούτε στα ρούχα ούτε στο μακιγιάζ ούτε στα τακούνια (καλά, εκεί μπορεί να είναι λίγο, μην υπερβάλλω κιόλας).

Όλη η γοητεία της φύσης της γυναίκας συνοψίστηκε σε μία έκφραση της Audrey Hepburn : "I believe that happy girls are the prettiest girls".

Παρκάρετε τα καλάμια σας κάτω από το σπίτι σας και αφήστε τα εκεί. Χάνετε τον έρωτα, χάνετε χαμόγελα, χάνετε στιγμές!

Songs of the week vol.2

Καινούρια εβδομάδα ξεκίνησε, τι καλύτερο από αγαπημένη μουσική? Γι'αυτό μάζεψα τις μουσικές προτάσεις μου στη δεύτερη βερσιόν του Songs of the Week! Check them out ;)


1. Sebastian Ingrosso, Tommy Trash & John Martin - Reload

Δε θα χρειαστεί να πω πολλά για αυτή την περίπτωση. Ένας εκ των Swedish House Mafia, τα υπερτέλεια -για ακόμα μία φορά- φωνητικά του John Martin και ο στίχος "Take my hand and reload-This is free love- That's what we are made of".

2. Jay-Z feat. Justin Timberlake - Holy Grail

Ο Jay-Z επιστρέφει με καινούρια δισκογραφική δουλειά που του εξασφάλισε το πρώτο του No1 album στην Μεγάλη Βρετανία. Το 'Magna Carta - Holy Grail' είναι το 12ο album του, δεν έχει δεχτεί και τις καλύτερες των κριτικών για την ποιότητά του, ιδιαίτερα για τους στίχους του, ενώ για πολλούς εκεί έξω είναι ένας δίσκος που δεν έχει νόημα ύπαρξης. Ο διάσημος ράπερ έχει κάνει μοναδικές κινήσεις promotion, ενώ ο δίσκος περιέχει συνεργασίες με μεγάλα ονόματα μεταξύ των οποίων ο Frank Ocean, η Beyonce Knowles, αλλά και ο Justin Timberlake, ενώ κομμάτι της παραγωγής ανέλαβαν οι Daft Punk και ο Pharell Williams. Αγαπημένοι στίχοι και σε αυτό το κομμάτι που προσωπικά ξεχώρισα:

"And baby, it's amazing, I'm in this maze with you/ I just can't crack your code/ One day you screaming you love me loud/ The next day you're so cold/ One day you here, one day you there, one day you care/ You're so unfair, sipping from your cup"

3. Natalia Kills - Problem 

Δε ξέρω για να είμαι ειλικρινής τι μεσολάβησε μεταξύ του 'Mirrors' που έγινε επιτυχία ολίγον τι στον ελληνικό χώρο και του 'Problems' που ανακάλυψα πριν από εβδομάδες, αλλά η Natalia νομίζω κατοχυρώνει τον τίτλο της bad ass diva! Στο βίντεο είναι το απόλυτα wild girl, οι στίχοι το επιβεβαιώνουν, ο ήχος του τραγουδιού έχει κάτι dark and twisted και παράλληλα σέξι που βγάζει τα πιο κρυφά σου ένστικτα. 

4. Consoul Trainin feat. Joe Shardow - Be Happy

http://www.youtube.com/watch?v=VQRAYJZ1ge0  (τεχνικά προβλήματα γαρ)

Back to back νέες κυκλοφορίες για τον Consoul Trainin, η μία σαν Duomo μαζί με τον Alceen, τίτλος 'Your Smile' και η δεύτερη ένα remake του κλασικού hit των Lighthouse Family. Ανήκει για μένα στην κατηγορία less is more, που σημαίνει ότι χωρίς να σου παίρνει τα αυτιά και χωρίς να βαράει ανελέητα ή να είναι το απόλυτο club hit, έχει κάτι άκρως καλοκαιρινό, πιασάρικο, ευδιάθετο που σε κάνει να πατάς replay. 

5. Daughter - Get Lucky (Daft Punk cover) (Pretty Pink Edit)

Αδιαμφισβήτητα το 'Get Lucky' είναι το απόλυτο summer hit του φετινού καλοκαιριού, όσες άλλες δισκογραφικές κυκλοφορίες κι αν ακολουθήσουν μέχρι το τέλος του Αυγούστου. Συνήθως είμαι της άποψης ότι όταν ένα κομμάτι μου αρέσει πολύ στην original εκτέλεσή του, δύσκολα δέχομαι remix από τον οποιονδήποτε dj, ακόμα κι αν είναι ο Armin Van Buuren που λέει ο λόγος. Αυτή είναι η μοναδική όμως -μη ορίτζιναλ- βερσιόν του 'Get Lucky' που ακούω το ίδιο ευχάριστα με αυτή των Daft Punk.

Jealous enough?

Θέλω να πάρω ένα λεπτό για να γράψω τις σκέψεις μου επί του θέματος. Από ένα quote της Dita Von Teese ξεκίνησα βέβαια, αλλά μετά αναλογίστηκα πως μπορεί να αισθάνεται ο σύντροφός της (εάν έχει βέβαια) για όλο το προφίλ που έχει χτίσει η διάσημη αυτή και μοναδικού είδους περσόνα. Στη συνέχεια σκέφτηκα ότι κανονικά οι άνδρες πρέπει να είναι περήφανοι όταν έχουν στο πλευρό τους μία κοπέλα που καταφέρνει αυτό το turning heads που λένε και στα εγγλέζικα. Στην τελική, βρέθηκα να πατάω το κουμπάκι 'Νέα Ανάρτηση'.

Κακό πράγμα η ζήλια αγαπητοί μου. Όπως και καθετί άλλο, χρειάζεται και αυτό ένα μέτρο. Μπορεί να γίνει απόδειξη έρωτα, αγάπης και ενδιαφέροντος, αλλά ταυτόχρονα όλ'αυτά μαζί και σε χρόνο dt μπορεί να τα τινάξει στον αέρα. Το έχω κάνει, το έχω πάθει, ελπίζω ότι έχω μάθει. Υπήρξε σχέση στη ζωή μου που αφότου τελείωσε και περάσαμε στο επίπεδο του "γνωστοί που λένε και δυο κουβέντες που και που" ζήτησα συγνώμη για όλη την υστερία που είχε φάει κατάμουτρα. Εντάξει, εν μέρει ένα μικρό ποσοστό δίκιου το είχα, αν ήξερες θα επικροτούσες, αλλά το χειρίστηκα με τον πλέον λάθος τρόπο, γιατί στην τελική τι είναι αυτό που μετράει στο τέλος? Με ποιον τρόπο και με πόση ωριμότητα και σκέψη μπορείς να κοντρολάρεις τέτοιου είδους καταστάσεις.

Ξέρεις, το σκεφτόμουν και χθες.. Όλα έχουν να κάνουν με τον δικό μας τρόπο αντιμετώπισης. Το περιβάλλον μας είναι γεμάτο ερεθίσματα, πειρασμούς και εμπειρίες, αλλά είναι οι δικές μας αποφάσεις που καθορίζουν το αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, για να γυρίσω στο ζήτημα της ζήλιας, θα μπορούσες να νιώσεις περήφανος που έχεις μία κοπέλα να κάνει εντύπωση σε όλους, όπου σταθείτε και όπου βρεθείτε όπως προείπα (όχι βέβαια και σαν τρόπαιο να την περιφέρεις δεξιά και αριστερά). Αντί να της κάνεις σκηνή όμως όταν γυρίσετε σπίτι ή μέσα στο αυτοκίνητο γιατί δεν κρατιέσαι και θέλεις να τα βγάλεις από μέσα σου, απλά όταν μείνετε μόνοι, φρόντισε να την κερδίσεις, φρόντισε να είσαι εσύ ο ένας που θα έχει στο μυαλό της, εκεί είναι το κλειδί με τα θηλυκά αυτού του πλανήτη.  Το ίδιο φυσικά και για το αντίθετο φύλο, γιατί την υστερία της ζήλιας την έχουμε κυρίως οι γυναίκες και εμείς είμαστε που την κοντρολάρουμε πιο δύσκολα. Έχεις μάθει φαντάζομαι μέχρι τώρα πόσο εύκολα τέτοιου είδους συμπεριφορά κάνει τους άνδρες να τρέχουν μίλια μακριά (και με το δίκιο τους για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη). Μην πας λοιπόν να πολεμήσεις ένα τέρας που δεν υπάρχει, επικεντρώσου στο να γράψεις το δικό σου παραμύθι.

Νομίζεις εξάλλου πως εάν η σχέση σου θελήσει να στην κάνει, εσύ θα το πάρεις οπως και δήποτε χαμπάρι? Κάλλιστα κολλάει εδώ η έκφραση " τη γυναίκα και σε μπουκάλι να τη βάλεις, θα σε απατήσει με το φελλό'. Όχι πολύ κολακευτικό βέβαια, δεν με συμφέρει κιόλας όσο να πεις, αλλά να είμαστε και ειλικρινείς.

Το point μου είναι πως το σημαντικό της υπόθεσης είναι να ασχολούμαστε με εμάς και το ταίρι μας και όχι τον κόσμο, κακόβουλο ή μη που μας περιβάλλει. Το θέμα είναι να προσπαθούμε για να λειτουργήσει η συνύπαρξή μας με έναν άλλον άνθρωπο και όχι να τη σαμποτάρουμε από μόνοι μας. Ανόητο δεν είναι?

Μία συμβουλή όμως by the way.. Από σεβασμό και μόνο στην προσωπικότητα του άλλου, απόφυγε το κέρατο. Θα ήθελες να περνάς από τα στέκια σου και να λένε "καλώς τον τάρανδο"? Ε, κάπως έτσι πάει και για την αντίθετη πλευρά ;)

Mad Men..

Είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν που έχει καθηλώσει εκατομμύρια τηλεθεατών ανά τον κόσμο, έχει βάλει στο ενεργητικό του άπειρες υποψηφιότητες, αλλά και νίκες σε τηλεοπτικά βραβεία, έχει δει ερμηνείες του να αποθεώνονται και ηθοποιούς του να ανυψώνονται στην ιδεατή ρεαλιστικότητα των χαρακτήρων που υποδύονται.

Είναι μία σειρά που πήγε άπατη στην Ελλάδα, μία σειρά που ελάχιστους έχω ακούσει να παρακολουθούν. Για τους υπόλοιπους, είναι βαρετή προφανώς.

Έχοντας διαβάσει άπειρες κριτικές για το φινάλε της 6ης σεζόν που έριξε αυλαία πριν από μερικές εβδομάδες, θέλω να πάρω λίγο χρόνο για να πω 5 λόγους που για μένα το 'Mad Men' κατατάσσεται στις all time most favorite τηλεοπτικές σειρές από τις λίγες ίσως που έχω παρακολουθήσει.


1. Ο χαρακτήρας του Don Draper. Είναι ο δυναμικός, πλούσιος άνδρας που βγάζει μία απίστευτη δυναμική προς τα έξω, κλασικός γυναικοκατακτητής που ξέρεις πως είναι μαλάκας, αλλά πάραυτα αφήνεσαι με περίσσεια χαρά στη γοητεία του, στην ακαταμάχητη έλξη που σου προκαλεί ο ναρκισσισμός του. Επιπόλαιος στις επιλογές του όσον αφορά στο ωραίο φύλο, αλλάζει γυναίκες πολύ γρήγορα ή ακόμα κι αν τις κρατά σταθερές, τις απατά. Ξεχωριστός, ιδιαίτερος, μοναδικής αξίας στέλεχος της βιομηχανίας του marketing, μοιάζει ανίκητος με ό,τι καταπιαστεί. Εν συντομία πάντα, γιατί η δραματικότητα αυτού του χαρακτήρα χρειάζεται άπειρες σελίδες ανάλυσης.

2. Η πιστή θαρρώ αναπαράσταση της δεκαετίας των 60's. Η μόδα, η μουσική, τα γεγονότα που χάραξαν τη δική τους ιστορική στιγμή σε αυτούς τους χρόνους. Η νοοτροπία, το σκεπτικό, ο ρατσισμός, οι προκαταλήψεις. Τα ναρκωτικά, το ποτό, το τσιγάρο. Οι επικίνδυνες γειτονιές, τα πολιτικά σκηνικά, οι δυναμικές προσωπικότητες της εποχής.

3. Ο Jon Hamm. Δε θα αποφύγω να πω πως είναι γοητευτικός άνδρας, αλλά όταν έχεις παρακολουθήσει 6 σεζόν, όταν έχεις μισήσει, αγαπήσει, ερωτευτεί τον χαρακτήρα που υποδύεται, το ζήτημα ξεφεύγει απλά από την εμφάνισή του και είναι ουσιαστικά στην ερμηνεία του, στο πόσο καλά σου πουλάει τον Don Draper, στο πόσο δεν μπορείς να διαχωρίσεις τον χαρακτήρα από τον ηθοποιό, στο ότι τον βλέπεις σε φωτογραφίες από shopping therapy με τη σύντροφό του και δε σου κάνει αίσθηση γιατί του λείπουν τα κοστούμια του Don.

4. Η μόδα και η μουσική. Δε θα ξεχάσω ποτέ την εμφάνιση της January Jones ως Betty στο επεισόδιο που βρίσκονται σα ζεύγος ακόμα με τον Don στην Ιταλία. Ή την Jessica Paré σαν Megan στο επεισόδιο που ξαφνικά ανακοινώνεται ο θάνατος του Martin Louther King. Ή τέλος, την Peyton List ως Jane Siegel, σύζυγος του playboy  Roger Sterling. Και δε χρειάζεται καν να πω πόση γοητεία και σεξαπίλ προσδίδουν τα κοστούμια στους άνδρες και να ξέρετε, δεν μένω μόνο στην περίπτωση του Don Draper. Συν ότι είναι από τις ελάχιστες σειρές αυτή τη στιγμή στους απανταχού τηλεοπτικούς δέκτες με soundtrack να κλειδώνει σε κάθε σκηνή που παρακολουθείς, που σε μεταφέρει στην εποχή, σου δημιουργεί συναισθήματα, ολοκληρώνει τις σκέψεις που έχεις για τους χαρακτήρες. Στην πρεμιέρα του 5ου κύκλου, την αμέσως επόμενη μέρα το 'Zou Bisou Bisou' είχε σκαρφαλώσει στην κορυφή των downloads στην Αμερική. Needless to say something more.

5. Η ατόφια δραματικότητα κάθε επεισοδίου, κάθε σεζόν! Από επεισόδιο σε επεισόδιο η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς εύκολα να διακρίνεις τον ουσιαστικό χαρακτήρα του δράματος που διέπει αυτή την τηλεοπτική σειρά. Μερικές φορές, είναι εύκολο να παρακολουθείς, αλλά χρειάζεσαι μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έχεις παρακολουθήσει για 55 λεπτά. Στην τελευταία, σεζόν, χρειάστηκε να δω 13 επεισόδια για να καταλάβω στο τέλος πως όλα αυτά δένονταν μεταξύ τους και ποια ήταν τα κρυφά νοήματα των δημιουργών του που ενώθηκαν ξαφνικά σαν κομμάτια παζλ, δίνοντάς σου την ψυχοσύνθεση του κεντρικού ήρωα και την ειρωνεία της πραγματικότητάς του. Ίσως μαζί με το 'Californication' που είναι σε τελείως διαφορετική διάσταση, είναι οι δύο σειρές στις οποίες εφαρμόζονται οι βασικές αρχές της αρχαίας τραγωδίας. 

" Ο ήρωας παύει να λειτουργεί ως πρότυπο, γενόμενος τελικά ένα πρόβλημα για τον εαυτό του και για τους άλλους. Αυτή ίσως είναι η μοίρα που ακολουθεί τους ήρωες. Αν ο ήρωας επιλέξει τη στατικότητα και την αδράνεια επαναπαυμένος στις δάφνες του, τότε η ίδια η εξέλιξη τον καταργεί. Η συνήθης αντίδραση ενός τέτοιου ήρωα στις ανάγκες της εξέλιξης είναι η διαμόρφωση μιας τυραννικής συμπεριφοράς. "

QUOTES..

* "You don't know how to drink. Your whole generation, you drink for the wrong reasons. My generation, we drink because it's good, because it feels better than unbuttoning your collar, because we deserve it. We drink because it's what men do." - Roger Sterling

* "What you call 'love' was invented by guys like me. To sell Nylons." - Don Draper

* "Well, I hate to break it to you, but there is no big lie. There is no system. The universe is indifferent." - Don Draper

* "When God closes a door, he opens a dress." - Roger Sterling

* "You want to be taken seriously. Stop dressing like a little girl." - Joan Holloway

* Peggy: "I have a boyfriend." Joyce: "He doesn’t own your vagina." Peggy: "No, but he’s renting it."

* “ I'm not a solution to your problem. I'm another problem.” - Joan Holloway

* "It's a business of sadists and masochists, and you know which one you are." - Ida Blankenship

Songs of the week Vol.1

Σε ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα κείμενα περί σχέσεων, πόνων, οδυρμών και αναλύσεων, δίνω ένα Top 5 καθαρά προσωπικών μουσικών επιλογών για αυτή την εβδομάδα. Εάν θες, πατάς play, αλλιώς προχωράς σε ό,τι έκανες προηγουμένως!


1. Ellie Goulding - "Burn"

Για τη νεανική ξεγνοιασιά, το feeling ότι η ζωή σού ανήκει, για το positive energy, τη φωνή της Ellie και τους παρακάτω στίχους:

~ Strike the match, play it loud, giving love to the world. We'll be raising our hands, shining up to the sky 'cause we got the fire ~

2. Ivy Levan - "Money"

Για τον αέρα και την μοναδικότητα της Ivy, τη σεξουαλικότητα και την απόλυτα θηλυκή και παχνιδιάρα προσωπικότητα που βγάζει στο βίντεο, για τον χαρακτηρισμό της ως συνδυασμό των Amy Winehouse, Gwen Stefani και Johnny Rotten.

3. AlunaGeorge - "You Know You Like It"

Όχι γιατί είναι κάτι με το οποίο θα μείνεις άναυδος από το αναδυόμενο ταλέντο, αλλά γιατί το beat είναι άκρως πιασάρικο, σε κάνει να κουνιέσαι ακόμα και στη θέση σου και γιατί στην τελική, ανερχόμενο Βρετανικό duo είναι, πάτα να το ακούσεις μία φορά και μετά δεν ασχολείσαι ξανά!

4. Iggy Azalea - Bounce

Προκαλεί, το γνωρίζει και το γουστάρει. Είναι σέξι, έχει το απαιτούμενο swag, αλλά και τις απαιτούμενες κόντρες με τις υπόλοιπες του είδους. Προσωπικά, την προτιμώ από την Nicki Minaj (της οποίας κάθε φορά το όνομα γκουγκλάρω για να μην κάνω λάθος το Nicki #dammit)!

5. Blood On The Leaves - Kanye West

Ποτέ δεν ήμουν η τρελά φανατική είτε του Kanye είτε της ραπ μουσικής, αλλά αυτό είναι το masterpiece από το τελευταίο, αμφιλεγόμενο και κατά πολλούς απόλυτο, δισκογραφικό εγχείρημα του newly dad! 

Enjoy my recommendations ;)