Σκηνικό βγαλμένο από τη ζωή έχω να συζητήσω και αυτή τη φορά, έτσι επειδή μου'ρθε μία σκέψη στο μυαλό και πρέπει κάπως να την μοιραστώ.
Έχεις ακούσει το γνωστό σε όλους bad timing, ευθύνεται σύμφωνα με τον πληθυσμό για το 50% τουλάχιστον των αποτυχημένων σχέσεων ή προσπαθειών αν προτιμάς που κάναμε κάποια στιγμή. Μερικές φορές όμως το φαινόμενο έχει ριζομένα τα αίτιά του λίγο πιο βαθιά.
Ναι όντως μπορεί να μην πετύχεις κάποια στιγμή έναν άνθρωπο στη σωστή φάση της ζωής του για να καλλιάσει το πράγμα μεταξύ σας, αλλά πάλι υπάρχει το ενδεχόμενο απλά να μην ταιριάζετε, να μην είναι γραφτό αν θες να γίνει κάτι μεταξύ σας.
Ναι μεν υπάρχουμε εμείς που θέλουμε να σας φροντίσουμε σα να είστε ο έρωτας της ζωής μας, αλλά υπάρχετε και εσείς που δεν είστε διαθέσιμοι για τον χι, ψι, ωμέγα λόγο που δεν έχει να κάνει με μας, αλλά κατά πάσα πιθανότητα με το παρελθόν σας που σας οδήγησε να επιλέξετε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής και νοοτροπίας. Κάποιος από τους δύο όμως πρέπει να το πάρει πρέφα πρώτος!
Το μυστικό στην εν λόγω περίπτωση και ο λόγος βασικά που κάνω αυτή την ανάρτηση είναι για να μην πέσεις στην εξής συνηθισμένη παγίδα: αν κάτι στραβώσει, δεν είναι εκείνος μαλάκας, δεν είναι αυτή τσόλι. Είστε δύο άνθρωποι που ζητάτε διαφορετικά πράγματα από τη ζωή σας. Αυτό. Κατανοητό και λιτό, χωρίς πολλές επεξηγήσεις, χωρίς να βασανίζουμε άδικα το μυαλό μας και να σπάμε το στομάχι μας κάθε βράδυ.
Έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως ένα καλά κρυμμένο μυστικό ευτυχίας είναι να αποδέχεσαι κάποιες καταστάσεις που δεν είναι στο χέρι σου να αλλάξεις. Δεν είναι παράλογο να μην βρίσκεστε στην ίδια σελίδα με έναν άνθρωπο, δεν είναι περίεργο να σας συμπληρώνουν διαφορετικά πράγματα και δεν είναι απαραίτητο να πρέπει ντε και σόνι να δημιουργήσετε κάτι που ή θα είναι σαθρό εκ βάσεως ή που θα σας παιδέψει δίχως λόγο και στο τέλος θα σας φτάσει στο σημείο να είστε δύο άνθρωποι που κάποτε γνωρίζονταν, τώρα ούτε καν μιλάνε και αν τα βλέμματα τους συναντηθούν, την επόμενη στιγμή στρέφονται στο φίλο ή στη φίλη για να πουν τι μαλακία παίχτηκε στο παρελθόν.
Στη ζωή μας έχουμε ξεκινήσει για να βρούμε πράγματα, ασχολίες, ανθρώπους το βασικότερο που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, που μας γεμίζουν, που μας δίνουν ό,τι μπορεί να λείπει. Αν αυτό δε συμβαίνει, γιατί επιμένουμε να το βιάζουμε?
Έχεις ακούσει το γνωστό σε όλους bad timing, ευθύνεται σύμφωνα με τον πληθυσμό για το 50% τουλάχιστον των αποτυχημένων σχέσεων ή προσπαθειών αν προτιμάς που κάναμε κάποια στιγμή. Μερικές φορές όμως το φαινόμενο έχει ριζομένα τα αίτιά του λίγο πιο βαθιά.
Ναι όντως μπορεί να μην πετύχεις κάποια στιγμή έναν άνθρωπο στη σωστή φάση της ζωής του για να καλλιάσει το πράγμα μεταξύ σας, αλλά πάλι υπάρχει το ενδεχόμενο απλά να μην ταιριάζετε, να μην είναι γραφτό αν θες να γίνει κάτι μεταξύ σας.
Ναι μεν υπάρχουμε εμείς που θέλουμε να σας φροντίσουμε σα να είστε ο έρωτας της ζωής μας, αλλά υπάρχετε και εσείς που δεν είστε διαθέσιμοι για τον χι, ψι, ωμέγα λόγο που δεν έχει να κάνει με μας, αλλά κατά πάσα πιθανότητα με το παρελθόν σας που σας οδήγησε να επιλέξετε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής και νοοτροπίας. Κάποιος από τους δύο όμως πρέπει να το πάρει πρέφα πρώτος!
Το μυστικό στην εν λόγω περίπτωση και ο λόγος βασικά που κάνω αυτή την ανάρτηση είναι για να μην πέσεις στην εξής συνηθισμένη παγίδα: αν κάτι στραβώσει, δεν είναι εκείνος μαλάκας, δεν είναι αυτή τσόλι. Είστε δύο άνθρωποι που ζητάτε διαφορετικά πράγματα από τη ζωή σας. Αυτό. Κατανοητό και λιτό, χωρίς πολλές επεξηγήσεις, χωρίς να βασανίζουμε άδικα το μυαλό μας και να σπάμε το στομάχι μας κάθε βράδυ.
Έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως ένα καλά κρυμμένο μυστικό ευτυχίας είναι να αποδέχεσαι κάποιες καταστάσεις που δεν είναι στο χέρι σου να αλλάξεις. Δεν είναι παράλογο να μην βρίσκεστε στην ίδια σελίδα με έναν άνθρωπο, δεν είναι περίεργο να σας συμπληρώνουν διαφορετικά πράγματα και δεν είναι απαραίτητο να πρέπει ντε και σόνι να δημιουργήσετε κάτι που ή θα είναι σαθρό εκ βάσεως ή που θα σας παιδέψει δίχως λόγο και στο τέλος θα σας φτάσει στο σημείο να είστε δύο άνθρωποι που κάποτε γνωρίζονταν, τώρα ούτε καν μιλάνε και αν τα βλέμματα τους συναντηθούν, την επόμενη στιγμή στρέφονται στο φίλο ή στη φίλη για να πουν τι μαλακία παίχτηκε στο παρελθόν.
Στη ζωή μας έχουμε ξεκινήσει για να βρούμε πράγματα, ασχολίες, ανθρώπους το βασικότερο που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, που μας γεμίζουν, που μας δίνουν ό,τι μπορεί να λείπει. Αν αυτό δε συμβαίνει, γιατί επιμένουμε να το βιάζουμε?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου