Κοιτούσα τις φωτογραφίες ενός γνωστού μου ζευγαριού στο facebook και πραγματικά ζήλευα τη χαρά που είχαν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Τόσο μικροί σε ηλικία, κατάφεραν όμως να βρουν ο ένας τον άλλον και να δημιουργήσουν έναν πανέμορφο δεσμό που κάνει την ευτυχία να ζωγραφίζεται στα πρόσωπά τους. Αναρωτήθηκα τι μπορεί να πηγαίνει στραβά που δεν βλέπεις κάτι τέτοιο τόσο συχνά. Περισσότερες είναι οι δημοσιεύσεις με πόνο ψυχής και με έρωτες που έφυγαν άδοξα από τη ζωή σου παρά δημοσιεύσεις για αγάπη, έρωτα, όμορφες στιγμές και παραβλέπω σε αυτό το σημείο το ότι όταν τις βλέπεις, ενίοτε θεωρούνται περισσότερο διαφήμιση παρά ουσιαστικός αντικατοπτρισμός συναισθημάτων.
Ένα μεγάλο ποσοστό ευθύνης που ακόμα δεν έχουμε βρει αυτό που θέλουμε είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Οι επιλογές μας, οι σκέψεις μας, ο χαρακτήρας μας. Μερικές φορές βιαζόμαστε να μπούμε σε μία σχέση για τους απολύτως λάθος λόγους. Για να μην είμαστε μόνοι, γιατί επιτέλους κάποιος μας έδειξε ενδιαφέρον, απλά για να έχουμε έναν άνθρωπο να βγαίνουμε μαζί του, για να αρχίσουμε κι εμείς τα γλυκανάλατα ποστ στα social media, για να καπαρώσουμε στάνταρ σεξάκι και ούτω καθεξής. Ανοησίες δηλαδή.
Κανείς δε σταματάει για μία στιγμή να ρωτήσει πραγματικά την καρδιά του εάν θέλει να είναι με έναν άνθρωπο. Εάν νιώθει αυτό το μικρό πετάρισμα, έαν μπορεί να δει μία κοινή πορεία και ένα κοινό μέλλον. Εάν υπάρχει κάτι να τους συνδέει πραγματικά. Τις περισσότερες φορές απλά υπάρχει η ελπίδα ότι ο άλλος θα αλλάξει άρδην και όλα ξαφνικά θα γίνουν καλύτερα μόλις περάσουν οι πρώτες μέρες και πάρετε ο ένας το κολάι του άλλου ή ότι ελαφρά τη καρδία δεν έχει τόση σημασία το να δέσετε σαν άνθρωποι ή ότι δε βαριέσαι, κάπως θα βρεθεί η λύση. Ανοησίες δηλαδή, το λέω ξανά.
Σκεφτείτε λίγο το γιατί. Γιατί θέλετε να είστε με έναν άνθρωπο και αφήστε στην άκρη τα προαναφερθέντα κριτήρια ή τα ακόμη χειρότερα τύπου γιατί έχει ωραίο σώμα, γιατί είναι πλούσιος, γιατί ντύνεται ακριβά, γιατί μπαίνει στα club χωρίς είσοδο και όλα τα συναφή επιφανειακά (ναι, ναι, αυτά θα σε τραβήξουν, αλλά δε θα σε κρατήσουν, μη λέω τα αυτονόητα).
Σε μία σχέση εν ολίγοις πρέπει να είσαι για τους σωστούς λόγους, το έχω ξαναγράψει σε παλαιότερο κείμενο και σε αυτό γυρίζω ξανά τώρα. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για να μην είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν υπάρχει όμως και βιασύνη, να σπρώχνουμε τον εαυτό μας να βρει κάτι που δεν υπάρχει. Δεν χρειαζόμαστε τον έρωτα να γίνει το Α και το Ω της ζωής μας, τον χρειαζόμαστε όμως για κινητήριο δύναμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου