Όλοι αν μη τι άλλο έχουμε ένα παρελθόν στους ώμους μας και μερικές αποσκευές να κουβαλάμε κάθε φορά που κάνουμε ένα βήμα μπροστά στη ζωή μας. Ενίοτε αυτές οι αποσκευές μειώνουν την ταχύτητά μας και μας αναγκάζουν να βαδίζουμε με ρυθμό πιο αργό, ενίοτε μη σταθερό. Κατέληξα πως υπάρχει ένας κύριος λόγος που αυτό συμβαίνει και μπορεί καν να μην το καταλαβαίνουμε τη σωστή στιγμή για να μπορέσουμε να το διορθώσουμε.
Θαρρώ λοιπόν πως το παρελθόν έρχεται να σε στοιχειώσει μόνο όταν δεν έχεις αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο τα φαντάσματά του. Τότε και μόνο τότε μπορεί να ασκήσει πάνω σου κάποιου είδους μαγική επιρροή που αν βάλεις τη λογική σου να μιλήσει, θα χαρακτηρίσεις εαυτόν ανόητο τουλάχιστον.
Τα απωθημένα είναι το πλέον κλασικό και χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτού, γιατί στην εν λόγω περίπτωση ήταν αυτό που ποτέ δεν κατάφερες να έχεις ολοκληρωτικά, αυτό που συνεχίζει να σε παιδεύει και να σου τριβελίζει το μυαλό. Σε άλλες περιπτώσεις είναι το πείσμα πως ποτέ δεν κατάφερες να πεις αυτά που ήθελες. Έχω ακούσει να ταλαιπωρεί ανθρώπους η σκέψη πως δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να χειριστούν μία κατάσταση έτσι όπως αυτοί θα ήθελαν. Τόσοι άνθρωποι, τόσα διαφορετικά σενάρια.
Όχι ότι είμαι σοφή και έχω πιάσει το νόημα της ζωής, αλλά εάν θες, άκουσε αυτό που έχω να σου πω. Το παρελθόν σου, εφόσον αυτό είναι παρελθόν που σημαίνει πίσω στο χρόνο που συνεπάγεται πως είχες δυνατότητα να το αντιμετωπίσεις από μία διαφορετική και πιο μακρινή οπτική γωνία, μην το ωραιοποιείς, μην το θεοποιείς, μην το ρίχνεις στα Τάρταρα. Αποδέξου το, κατανόησέ το, εκτίμησέ το ακόμα και αν σε κέρασε πίκρες. Από αυτό βγήκες πιο δυνατός, πιο ώριμος, διαφορετικός. Κάτι έμαθες, κάτι έχασες, κάτι έδωσες, κάτι εκτίμησες, πίστεψες, σε κάτι ήλπιζες, μα τώρα ζεις σε μία καινούρια εποχή, με καινούρια δεδομένα, ίσως καινούριους ανθρώπους.
Κάτι που πλέον δεν έχει να σου προσφέρει ή που ακόμα χειρότερα το μόνο που μπορεί να σου δώσει είναι αρνητική αύρα στη ζωή σου, δε χρειάζεται να το κρατάς με νύχια και με δόντια. Leave it in peace.
Είναι ειρωνικό να καταστρέφεις αυτό που μπορείς να έχεις για κάτι που πια δεν είναι στη ζωή σου. Είναι κρίμα να φοβάσαι, γιατί κάποτε πληγώθηκες. Είναι κρίμα να μη δίνεις, γιατί κάποτε στερήθηκες. Είναι κρίμα να απομακρύνεσαι, γιατί κάποτε σε εγκατέλειψαν. Είναι κρίμα να κρατάς αποστάσεις, γιατί κάποτε έδωσες πολύ χώρο στη ζωή σου.
Θαρρώ λοιπόν πως το παρελθόν έρχεται να σε στοιχειώσει μόνο όταν δεν έχεις αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο τα φαντάσματά του. Τότε και μόνο τότε μπορεί να ασκήσει πάνω σου κάποιου είδους μαγική επιρροή που αν βάλεις τη λογική σου να μιλήσει, θα χαρακτηρίσεις εαυτόν ανόητο τουλάχιστον.
Τα απωθημένα είναι το πλέον κλασικό και χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτού, γιατί στην εν λόγω περίπτωση ήταν αυτό που ποτέ δεν κατάφερες να έχεις ολοκληρωτικά, αυτό που συνεχίζει να σε παιδεύει και να σου τριβελίζει το μυαλό. Σε άλλες περιπτώσεις είναι το πείσμα πως ποτέ δεν κατάφερες να πεις αυτά που ήθελες. Έχω ακούσει να ταλαιπωρεί ανθρώπους η σκέψη πως δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να χειριστούν μία κατάσταση έτσι όπως αυτοί θα ήθελαν. Τόσοι άνθρωποι, τόσα διαφορετικά σενάρια.
Όχι ότι είμαι σοφή και έχω πιάσει το νόημα της ζωής, αλλά εάν θες, άκουσε αυτό που έχω να σου πω. Το παρελθόν σου, εφόσον αυτό είναι παρελθόν που σημαίνει πίσω στο χρόνο που συνεπάγεται πως είχες δυνατότητα να το αντιμετωπίσεις από μία διαφορετική και πιο μακρινή οπτική γωνία, μην το ωραιοποιείς, μην το θεοποιείς, μην το ρίχνεις στα Τάρταρα. Αποδέξου το, κατανόησέ το, εκτίμησέ το ακόμα και αν σε κέρασε πίκρες. Από αυτό βγήκες πιο δυνατός, πιο ώριμος, διαφορετικός. Κάτι έμαθες, κάτι έχασες, κάτι έδωσες, κάτι εκτίμησες, πίστεψες, σε κάτι ήλπιζες, μα τώρα ζεις σε μία καινούρια εποχή, με καινούρια δεδομένα, ίσως καινούριους ανθρώπους.
Κάτι που πλέον δεν έχει να σου προσφέρει ή που ακόμα χειρότερα το μόνο που μπορεί να σου δώσει είναι αρνητική αύρα στη ζωή σου, δε χρειάζεται να το κρατάς με νύχια και με δόντια. Leave it in peace.
Είναι ειρωνικό να καταστρέφεις αυτό που μπορείς να έχεις για κάτι που πια δεν είναι στη ζωή σου. Είναι κρίμα να φοβάσαι, γιατί κάποτε πληγώθηκες. Είναι κρίμα να μη δίνεις, γιατί κάποτε στερήθηκες. Είναι κρίμα να απομακρύνεσαι, γιατί κάποτε σε εγκατέλειψαν. Είναι κρίμα να κρατάς αποστάσεις, γιατί κάποτε έδωσες πολύ χώρο στη ζωή σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου