Love we think we deserve..

Όταν για πρώτη φορά είχα ακούσει αυτό το quote του Stephen Chbosky, το περίφημο, ξακουστό, πολυχρησιμοποιημένο "we accept the love we think we deserve", για να είμαι ειλικρινής το είχα φανταστεί βαρυσήμαντο, αλλά ποτέ δεν είχα μπει στον κόπο να δω τι μπορεί να έκρυβε και να εννοούσε από πίσω, γιατί μου φαινόταν αρκούντως δυσκολονόητο. Πριν μερικούς μήνες βρέθηκε ξανά μπροστά μου όταν κάθησα να παρακολουθήσω την ταινία "The Perks of Being A Wallflower". Επηρεασμένη ίσως από την οπτική μεταφορά αυτού του λογοτεχνικού έργου, έσπαγα το κεφάλι μου να βρω έστω μία πιο βαθιά ουσία αυτής της έκφρασης, γιατί ήμουν απολύτως πεπεισμένη πως δεν ήταν κάτι που έπρεπε να το αντιμετωπίσω και να το εκλάβω ως λέξεις τυχαία δοσμένες σε μία πρόταση.

Αποδεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι αξίζουμε..

Και ξαφνικά, σαν μικρά κομμάτια παζλ, κατάφερα να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά για να βρω το νόημα που έχαψνα τόσο καιρό. Δεν μπορώ να το μεταφέρω στο ηλεκτρονικό χαρτί με μαθηματική ακρίβεια μίας εξίσωσης, αλλά για μένα η ουσία αυτής της φαινομενικά απλής έκφρασης έχει να κάνει με τις ανασφάλειες και τις επιλογές των ανθρώπων.

Θες επειδή έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που μας τις έχει κληρονομήσει, θες γιατί τις αποκτήσαμε αργότερα στη ζωή μας, όλοι μας κουβαλάμε στο άγραφο και άτυπο βιογραφικό μας ορισμένες ανασφάλειες. Οι πιο συνηθισμένες έχουν να κάνουν με την εμφανισή μας που ίσως να είναι και οι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμες. Υπάρχουν κι εκείνες όμως που έχουν να κάνουν με συναισθήματα. Φόβοι δέσμευσης, απόρριψης, δίψα για αποδοχή, κατανόηση, ανησυχία για την αυθεντικότητα των συναισθημάτων που βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα. Με αυτές τις ανασφάλειες προσπαθούμε να πορευτούμε και αντί να τις αντιμετωπίσουμε, προσπαθούμε να τις χώσουμε όλο και πιο βαθιά σε ένα κομμάτι του υποσυνειδήτου μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν μπορεί να έρθει στην επιφάνεια. Ίσα ίσα όμως που τα πιο κρυμμένα μυστικά είναι αυτά που έρχονται πρώτα στην επιφάνεια.

Και όταν έρθουν, προσπαθούμε να βάλουμε έναν προσωρινό επίδεσμο σε αυτές τις πληγές που ακόμα δε λένε να κλείσουν και ζώντας με τις ανασφάλειες μας, τρέχουμε σε έναν στίβο με την ανάσα μας να γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Εκείνη τη στιγμή αποζητούμε μία όαση και εάν τύχει ένας άνθρωπος να μας δώσει έστω το όραμα αυτής της όασης, τον πιστεύουμε, τον ακολουθούμε και με κλειστά μάτια τον αφήνουμε να πάρει τα ηνία.

Δε συλλογιζόμαστε όμως. Δεν σταματάμε μία στιγμή να αναλογιστούμε εάν αξίζουμε κάτι τέτοιο, εάν είναι νοήμον να αφήσουμε κάποιον άνθρωπο που μπορεί να μην είναι ο σωστός να καθορίσει τόσο την συμπεριφορά όσο και ολόκληρη τη ψυχοσύνθεσή μας. Απλά το δεχόμαστε, γιατί βαθιά μέσα μας, πολεμάμε επιφανειακά τον αιώνιο φόβο της μοναξιάς.

Βάλε όλα αυτά τα κομμάτια τώρα μαζί.. Το βλέπεις? Ανασφαλείς για το τι αξίζουμε, για το τί μπορούμε να προσφέρουμε, για το τι μπορούμε να έχουμε στη ζωή μας, καταλήγουμε να δεχόμαστε αυτό που μας πληγώνει και στη συνέχεια, να λέμε ευχαριστώ.

Έτσι είναι.. We accept the love we think we deserve, γιατί μέσα μας είμαστε τόσο σκληροί με τον εαυτό μας και τόσο μπερδεμένοι που αγκιστρωνόμαστε στην πρώτη νησίδα που βλέπουμε μπροστά μας.