Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά ποτέ οι λέξεις δεν έρχονταν έτσι ακριβώς όπως τις ήθελα, παρά μόνο οι σκέψεις ήταν μπερδεμένες μέσα στο μυαλό. Ακούω συνεχώς γύρω μου φίλους και γνωστούς να το βάζουν κάτω, να εγκαταλείπουν την ιδεά του να δεθούν συναισθηματικά με έναν άνθρωπο και βρίσκοντας ασφαλές καταφύγιο σε ανόητες γενικολογίες του τύπου "δεν αξίζει", να κρατάνε το λάβαρο κάποιας αόρατης εκστρατείας.
Λοιπόν, κάνετε λάθος όσοι σκέφτεστε έτσι και πιστέψτε με, έχω έρθει στη θέση σας. Έχω νιώσει πως είναι να πονάς για κάποιον χαμένο έρωτα, τόσο ώστε η καθημερινότητα να είναι αβάσταχτη και να νιώθεις πως χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, όχι απλά κάποιον που ήταν "η σχέση σου", ο ενθουσιασμός ή το σκάλωμά σου.
Το να κρυβόμαστε όμως πίσω από αυτές τις εμπειρίες και να χτίζουμε φρούρια επειδή έτυχε στη ζωή μας να έρθουν τα πράγματα αντίθετα απ'ότι περιμέναμε, είναι η λάθος προσέγγιση. Δε ξέρω, ίσως είναι απλά η δική μου αντιμετώπιση πιο επιθετική. Δε θα σου πω ότι τα πράγματα είναι μαύρο ή άσπρο ή πως όλα είναι ρόδινα και εύκολα. Ούτε καν. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι εσύ πρέπει να σταματάς να πολεμάς, γιατί κάθε μέρα είναι αυτό ακριβώς, διαρκής μάχη.
Όταν μία σχέση πεθαίνει, όπως κι αν γίνεται αυτό, όποιος κι αν φταίει, είναι η στιγμή για να στραφούμε λίγο στον εαυτό μας. Να σκεφτούμε, να κρίνουμε, να αναλογιστούμε εμάς, τον άλλον, εμάς σε σχέση με τον άλλον. Είναι η ιδανική ευκαιρία για ενσυναίσθηση, για αντικειμενικότητα. Σίγουρα η πρώτη αντίδραση είναι η υπερβολή, όλα αυτά τα ωραία τύπου "δε θέλω να τον ξαναδώ, δεν με νοιάζει, θα περνάω καλά, αυτός φταίει για όλα" και ούτω καθεξής. Πέρα απ'αυτά τα κοινότυπα όμως, υπάρχει το επόμενο στάδιο, γιατί αν δεν ανοίξεις τα μάτια σου να δεις τι ακριβώς συνέβη, τότε εσύ θα είσαι ο χαμένος.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μετά από μία ερωτική απογοήτευση όλοι τρέχουν να βρουν τον επόμενο στη σειρά, γιατί βιάζονται να αποδείξουν ότι το ξεπέρασαν, ότι όλα πάνε μέλι γάλα. Όχι. Χρειάζεται χρόνος να πονέσεις, να θρηνήσεις κάτι που έχασες και σήμαινε πολλά για σένα και στη συνέχεια, το πιο σημαντικό όλων, να τα βρεις με τον εαυτό σου, αλλιώς τα φαντάσματα του παρελθόντος πάντα θα σου χτυπάνε το κουδούνι και εσύ θα ανοίγεις την πόρτα, ακόμα κι αν είναι επιφυλακτικά. Ο έρωτας δεν περνάει με έρωτα αν εσύ δεν αποφασίσεις να σπρώξεις τον εαυτό σου μπροστά.
Το να κλειστείς και ξαφνικά να γίνεις υπέρμαχος της ιδεολογίας ότι είμαι καλύτερα μόνος κι ας μείνουν όλοι στην απέξω, είναι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Ο έρωτας είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, το να ανοίγεσαι στους ανθρώπους είναι το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής και ακόμα κι αν δε βγαίνει σε καλό, κάτι έχει να σου προσφέρει. Πάρε όποια θεωρία σε βολεύει. "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο", "ο χρόνος όλα τα γιατρεύει", "το πάθημα γίνεται μάθημα" και τα συναφή. Χωρίς ουσιαστική ανθρώπινη επαφή είμαστε χαμένοι από χέρι, γι'αυτό βάλε στο μυαλό σου ότι το αντίδοτο του πόνου σου δεν είναι το να μην αισθάνεσαι, αλλά το να έχεις το θάρρος να κοιτάς κατάματα τους ανθρώπους που φέρνει στο δρόμο σου η ζωή και τη σοφία να κάνεις καλύτερες επιλογές.
Θα το ξαναπώ για ακόμα μία φορά.. Η ζωή δε σταματά για κανέναν και τίποτα και όλα τα κενά του παζλ της κάποια στιγμή συμπληρώνονται με τον πιο συναρπαστικό τρόπο. Αν σταματήσουμε να ελπίζουμε σε ό,τι όμορφο μας έχει απομείνει, σταματάμε να υπάρχουμε.
Λοιπόν, κάνετε λάθος όσοι σκέφτεστε έτσι και πιστέψτε με, έχω έρθει στη θέση σας. Έχω νιώσει πως είναι να πονάς για κάποιον χαμένο έρωτα, τόσο ώστε η καθημερινότητα να είναι αβάσταχτη και να νιώθεις πως χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, όχι απλά κάποιον που ήταν "η σχέση σου", ο ενθουσιασμός ή το σκάλωμά σου.
Το να κρυβόμαστε όμως πίσω από αυτές τις εμπειρίες και να χτίζουμε φρούρια επειδή έτυχε στη ζωή μας να έρθουν τα πράγματα αντίθετα απ'ότι περιμέναμε, είναι η λάθος προσέγγιση. Δε ξέρω, ίσως είναι απλά η δική μου αντιμετώπιση πιο επιθετική. Δε θα σου πω ότι τα πράγματα είναι μαύρο ή άσπρο ή πως όλα είναι ρόδινα και εύκολα. Ούτε καν. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι εσύ πρέπει να σταματάς να πολεμάς, γιατί κάθε μέρα είναι αυτό ακριβώς, διαρκής μάχη.
Όταν μία σχέση πεθαίνει, όπως κι αν γίνεται αυτό, όποιος κι αν φταίει, είναι η στιγμή για να στραφούμε λίγο στον εαυτό μας. Να σκεφτούμε, να κρίνουμε, να αναλογιστούμε εμάς, τον άλλον, εμάς σε σχέση με τον άλλον. Είναι η ιδανική ευκαιρία για ενσυναίσθηση, για αντικειμενικότητα. Σίγουρα η πρώτη αντίδραση είναι η υπερβολή, όλα αυτά τα ωραία τύπου "δε θέλω να τον ξαναδώ, δεν με νοιάζει, θα περνάω καλά, αυτός φταίει για όλα" και ούτω καθεξής. Πέρα απ'αυτά τα κοινότυπα όμως, υπάρχει το επόμενο στάδιο, γιατί αν δεν ανοίξεις τα μάτια σου να δεις τι ακριβώς συνέβη, τότε εσύ θα είσαι ο χαμένος.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μετά από μία ερωτική απογοήτευση όλοι τρέχουν να βρουν τον επόμενο στη σειρά, γιατί βιάζονται να αποδείξουν ότι το ξεπέρασαν, ότι όλα πάνε μέλι γάλα. Όχι. Χρειάζεται χρόνος να πονέσεις, να θρηνήσεις κάτι που έχασες και σήμαινε πολλά για σένα και στη συνέχεια, το πιο σημαντικό όλων, να τα βρεις με τον εαυτό σου, αλλιώς τα φαντάσματα του παρελθόντος πάντα θα σου χτυπάνε το κουδούνι και εσύ θα ανοίγεις την πόρτα, ακόμα κι αν είναι επιφυλακτικά. Ο έρωτας δεν περνάει με έρωτα αν εσύ δεν αποφασίσεις να σπρώξεις τον εαυτό σου μπροστά.
Το να κλειστείς και ξαφνικά να γίνεις υπέρμαχος της ιδεολογίας ότι είμαι καλύτερα μόνος κι ας μείνουν όλοι στην απέξω, είναι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Ο έρωτας είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, το να ανοίγεσαι στους ανθρώπους είναι το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής και ακόμα κι αν δε βγαίνει σε καλό, κάτι έχει να σου προσφέρει. Πάρε όποια θεωρία σε βολεύει. "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο", "ο χρόνος όλα τα γιατρεύει", "το πάθημα γίνεται μάθημα" και τα συναφή. Χωρίς ουσιαστική ανθρώπινη επαφή είμαστε χαμένοι από χέρι, γι'αυτό βάλε στο μυαλό σου ότι το αντίδοτο του πόνου σου δεν είναι το να μην αισθάνεσαι, αλλά το να έχεις το θάρρος να κοιτάς κατάματα τους ανθρώπους που φέρνει στο δρόμο σου η ζωή και τη σοφία να κάνεις καλύτερες επιλογές.
Θα το ξαναπώ για ακόμα μία φορά.. Η ζωή δε σταματά για κανέναν και τίποτα και όλα τα κενά του παζλ της κάποια στιγμή συμπληρώνονται με τον πιο συναρπαστικό τρόπο. Αν σταματήσουμε να ελπίζουμε σε ό,τι όμορφο μας έχει απομείνει, σταματάμε να υπάρχουμε.
