Expectations..

Με έναν φίλο μου ήμασταν μέσα στο αμάξι οδηγώντας στην εθνική. Συζητούσαμε για το πως είχε κυλήσει η βραδιά. Ξεκινήσαμε από έναν απλό καφέ και καταλήξαμε να πηγαίνουμε σε νύχτα πόνου! Ήταν η κλασική ατάκα τύπου "τα αυθόρμητα είναι και τα καλύτερα". Κατάφερα όμως να κάνω μία μικρή ακόμα σύνδεση ή αν προτιμάς, κατάφερα να συνειδητοποιήσω γιατί αυτές οι αυθόρμητες και απρογραμμάτιστες βραδιές με τους φίλους σου είναι και αυτές που έχεις να αναπολείς αργότερα στη ζωή σου με τον πιο ευχάριστο τρόπο.

Είναι οι προσδοκίες μας. Όταν οργανώνεις μία βραδιά είναι πλέον σίγουρο ότι κάτι θα πάει στραβά. Ή δε θα δεις αυτόν που θες ή δε θα διασκεδάσεις τόσο πολύ ή κάποιος θα σου κάνει νερά με τα πλάνα που έχεις βάλει σε κίνηση. Το έχεις τόσο ξεκάθαρα οργανωμένο στο μυαλό σου, έχεις πλήρως προετοιμαστεί για τα ενδεχόμενα που εσύ επιλέγεις να προετοιμαστείς, ώστε αυτόματα ανεβάζεις τις προσδοκίες σου και εάν κάτι δεν πάει όπως το θες, στραβώνεις και ενίοτε κατεβάζεις μούρη. Όταν όμως χαλαρώνεις και αφήνεις τα πράγματα, τη βραδιά σου, τις σχέσεις σου μερικές φορές να κυλήσουν όπως αυθόρμητα βγαίνει από σένα και τους γύρω σου, τελικά απολαμβάνεις ακόμα περισσότερο τις στιγμές σου.

Το συνδύασα και σε ένα γενικότερο επίπεδο, σκεπτόμενη το quote του Shakespeare: "Expectation is the root of all heartache".

Το κάνουμε αυτό και στις σχέσεις μας λοιπόν. Περιμένουμε τους ανθρώπους να συμπεριφερθούν με τον τρόπο που θα άρμοζε στα δικά μας δεδομένα. Περιμένουμε να είναι αυτό που αποζητάμε και κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που πραγματικά είναι. Περιμένουμε μία σχέση να κυλήσει ακριβώς όπως την έχουμε ονειρευτεί και ξεχνάμε να συνειδητοποιήσουμε κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά το βασικότερο που συμβαίνει και αυτό είναι..η ζωή! Ανεβάζουμε τόσο τις απαιτήσεις μας που φυσικά και κάτι δε θα αποδειχθεί αυτό που θέλαμε. Έτσι ξενερώνουμε, θυμώνουμε, τσακωνόμαστε, χωρίζουμε.

"What will mess you up most in life is the picture in your head of how it is supposed to be".

Δεν υποστηρίζω φυσικά το να μην είσαι φολόδοξος ή να μην έχεις κανένα πλάνο ή στόχο ή να μη ξέρεις τι ζητάς από έναν άνθρωπο και απλά να αφήνεις το ρεύμα να σε πάει σε όποια κατεύθυνση είναι ο άνεμος. Αυτά όμως έχουν να κάνουν με σένα. Είναι δικές σου επιλογές, δική σου εσωτερική διεργασία. Το να τα προβάλλεις σε έναν άλλον άνθρωπο με τρόπο εκβιαστικό αν θες ή ψυχαναγκαστικό είναι κάτι που θα σε χαλάσει. Τώρα, αργότερα και μπορεί να έχει ήδη συμβεί, να ξέρεις απόλυτα για τι μιλάω.

Η ζωή συμβαίνει αυθόρμητα. Η ικανότητα που πρέπει να καλλιεργήσεις είναι η προσαρμογή σου, αλλιώς θα πέσεις στην παγίδα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: τα στραβά που νομίζεις ότι θα συμβούν, στο τέλος θα τα προκαλέσεις μόνος σου.

Not on the same page..

Σκηνικό βγαλμένο από τη ζωή έχω να συζητήσω και αυτή τη φορά, έτσι επειδή μου'ρθε μία σκέψη στο μυαλό και πρέπει κάπως να την μοιραστώ.

Έχεις ακούσει το γνωστό σε όλους bad timing, ευθύνεται σύμφωνα με τον πληθυσμό για το 50% τουλάχιστον των αποτυχημένων σχέσεων ή προσπαθειών αν προτιμάς που κάναμε κάποια στιγμή. Μερικές φορές όμως το φαινόμενο έχει ριζομένα τα αίτιά του λίγο πιο βαθιά.

Ναι όντως μπορεί να μην πετύχεις κάποια στιγμή έναν άνθρωπο στη σωστή φάση της ζωής του για να καλλιάσει το πράγμα μεταξύ σας, αλλά πάλι υπάρχει το ενδεχόμενο απλά να μην ταιριάζετε, να μην είναι γραφτό αν θες να γίνει κάτι μεταξύ σας.

Ναι μεν υπάρχουμε εμείς που θέλουμε να σας φροντίσουμε σα να είστε ο έρωτας της ζωής μας, αλλά υπάρχετε και εσείς που δεν είστε διαθέσιμοι για τον χι, ψι, ωμέγα λόγο που δεν έχει να κάνει με μας, αλλά κατά πάσα πιθανότητα με το παρελθόν σας που σας οδήγησε να επιλέξετε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής και νοοτροπίας. Κάποιος από τους δύο όμως πρέπει να το πάρει πρέφα πρώτος!

Το μυστικό στην εν λόγω περίπτωση και ο λόγος βασικά που κάνω αυτή την ανάρτηση είναι για να μην πέσεις στην εξής συνηθισμένη παγίδα: αν κάτι στραβώσει, δεν είναι εκείνος μαλάκας, δεν είναι αυτή τσόλι. Είστε δύο άνθρωποι που ζητάτε διαφορετικά πράγματα από τη ζωή σας. Αυτό. Κατανοητό και λιτό, χωρίς πολλές επεξηγήσεις, χωρίς να βασανίζουμε άδικα το μυαλό μας και να σπάμε το στομάχι μας κάθε βράδυ.

Έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως ένα καλά κρυμμένο μυστικό ευτυχίας είναι να αποδέχεσαι κάποιες καταστάσεις που δεν είναι στο χέρι σου να αλλάξεις. Δεν είναι παράλογο να μην βρίσκεστε στην ίδια σελίδα με έναν άνθρωπο, δεν είναι περίεργο να σας συμπληρώνουν διαφορετικά πράγματα και δεν είναι απαραίτητο να πρέπει ντε και σόνι να δημιουργήσετε κάτι που ή θα είναι σαθρό εκ βάσεως ή που θα σας παιδέψει δίχως λόγο και στο τέλος θα σας φτάσει στο σημείο να είστε δύο άνθρωποι που κάποτε γνωρίζονταν, τώρα ούτε καν μιλάνε και αν τα βλέμματα τους συναντηθούν, την επόμενη στιγμή στρέφονται στο φίλο ή στη φίλη για να πουν τι μαλακία παίχτηκε στο παρελθόν.

Στη ζωή μας έχουμε ξεκινήσει για να βρούμε πράγματα, ασχολίες, ανθρώπους το βασικότερο που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, που μας γεμίζουν, που μας δίνουν ό,τι μπορεί να λείπει. Αν αυτό δε συμβαίνει, γιατί επιμένουμε να το βιάζουμε?

Songs of the week vol.3

Δεν πρόλαβε να μπει καλά καλά η Δευτέρα κι εγώ έπρεπε όπως και δήποτε να κάνω αυτή την ανάρτηση, γιατί οι μουσικοί έρωτες ξεπετάγονται από παντού (για τους κανονικούς ας μην το συζητήσουμε καλύτερα, έχουμε και Πανσέληνο). Όπως πάντα, πάτα play αν θες να ακούσεις κάτι καινούριο, αλλιώς καν'δουλειά σου, δεν παρεξηγούμαστε εδώ!


1. Nu & Jo Ke - Who Loves The Sun (Original Mix)

Τον τελευταίο χρόνο προσπαθώ όλο και περισσότερο να μαθαίνω ό,τι μπορώ περί house μουσικής και συγκεκριμένα, deep house. Ας μην αναλύσουμε το αν το έκανα πριν, κατά τη διάρκεια ή αφού έγινε μόδα, αλλά δόξα τω Θεώ έχω βρει και άλλους που συμμερίζονται τις μουσικές μου αυτές αναζητήσεις και που ψάχνονται τόσο ώστε να με μαθαίνουν κι εμένα, αλλά το κυριότερο είναι ότι δε χάνω ευκαιρία να πατήσω play σε ένα μουσικό άκουσμα που μου ήταν μέχρι στιγμής ξένο. Έτσι έπεσα στον έρωτα αυτόν πριν από μερικές ώρες χάρη σε μία youtube playlist. Μπορεί και καθυστερημένα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ!

2. Junk Yard Rhythm Section - Falling (Kolombo Remix)

Υπόσχομαι ότι το όνομα του Kolombo δεν ήταν ο λόγος που πάτησα αναπαραγωγή στο εν λόγω κομμάτι σε πρώτη φάση, αλλά ήταν κυρίως ο τίτλος. Μετά ήρθαν τα φωνητικά, οι στίχοι και τέλος μέτρησε το remix του K.

~ You have broken into my heart

This time I feel I lose every part (of) it
And nothing can keep me away from this feeling
I know I am simply fallin' for you!

Show me love ..show me love ..
Show me everything my heart is capable of.. ~

3. Snow Patrol - Called Out in The Dark (Florian Rietze Edit)

Πρώτη φορά που είχα ακούσει την original version του Called Out In The Dark την είχα βάλει στο repeat για τουλάχιστον 50 φορές μέσα σε εκείνη την ημέρα. Το συγκεκριμένο ρεμίξ το είχα πετύχει μπροστά μου περιδιαβαίνοντας κάποια στιγμή το youtube, αλλά αποφάσισα να του δώσω τώρα μία ευκαιρία και τελικά, ήταν σωστή η επιλογή αυτή, ϊσως επειδή μου αρέσει υπερβολικά η φωνή του Gary! A bit summer-ish though!

4. Greg Pidcock - Blame Game (Original Mix)

Δεν είναι ολόκληρη η version σε αυτό το βιντεάκι δυστυχώς, αλλά μπορείς να πάρεις μία ιδέα και να αναζητήσεις το full κομμάτι στο Youtube, καθότι είναι διαθέσιμο. Αυτή η "κρυφή" μουσικούλα που ξεκινάει από το 0:50 είναι που με κέρδισε. Μπορεί να μην ακούγεται σε όλη τη διάρκεια, μπορεί μερικές φορές να είναι περίεργο ή υποτονικό το track, αλλά..αυτή η "κρυφή" και διακριτική μουσικούλα!

5. Thomai Apergi _ Summer Nights (Dino MFU Deeper Remix)

Το τραγούδι μπορεί να περνούσε απαρατήρητο (πράγμα που εύκολα μπορεί να έχει ήδη συμβεί, χωρίς σαφώς αυτό να σημαίνει ότι και η Thomai περνάει στο ντούκου, φωτιά να πέσει να με κάψει αν το υποστηρίξω αυτό), αλλά χάρη στο remix του Dino ανάγεται εύκολα σε more than pleasant summer sound!

Υ.Γ.: Συγνώμη εάν προσανατολίστηκα σε ένα είδος μουσικής αυτή τη φορά!

What the fuck woman?

"Ύφος πολλών καρδιναλίων και μεγάλο τουπέ, για ξεκαβάλα το, ψηλά έχεις πάρει τον αμανέ". Μπορεί εσύ να θεωρείς τον Φοίβο τον κάργα mainstream δημιουργό του ίδιου ήχου για το μισό ελληνικό μουσικό στερέωμα, αλλά ήταν πολύ μπροστά όταν έγραφε αυτούς τους στίχους, γιατί ήταν σα να περιγράφει τις γυναίκες ολόκληρης της δεκαετίας.

Τις βλέπεις παντού, όπου κι αν πας. Στις καφετέριες, στα clubs, είναι παντού. Άλλοτε ανήκουν στην κατηγορία εκείνων των ανυπόφορα όμορφων γυναικών, άλλοτε αναρωτιέσαι πως απέκτησαν αυτό το τουπέ από το πουθενά. Άλλοτε θες να τις χαστουκίσεις για το σνομπισμό τους και άλλοτε θαυμάζεις αυτή τη δυναμική που εκπέμπουν. Μερικές φορές βλέπεις το ψώνιο να πηγάζει από μέσα τους και άλλοτε αυτό θεωρείται σαν άμυνα που έχουν καλλιεργήσει οι ίδιες με το πέρασμα του χρόνου για να προστατευτούν από τις κακεντρέχειες του κόσμου.

Πολλές φορές με έχουν βάλει και μένα σε αυτή τη λίστα. Με έχουν αποκαλέσει σνομπ και απόμακρη, ότι δεν είναι εύκολο κάποιος να με προσεγγίσει. Τουλάχιστον ήταν ειλικρινείς στην κριτική τους και εκτιμώντας κάτι τέτοιο κάθησα και σκέφτηκα (και είδα οοοοοότι μ'αγαπααααάς, μοοοοοόνο εσυυυυύ, μόνο εσυυυυυύ.. Όπα έπιασα Antique, γυρίζω στο θέμα μου).

Που λες εκεί έξω στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα του 2013 που μας περιβάλλει έχουμε καταντήσει όλοι να ζούμε περισσότερο για το φαίνεσθαι και λιγότερο για το είναι. Μας ενδιαφέρει το πως θα δείχνουμε στους άλλους και όχι το πως πραγματικά αισθανόμαστε. Να δείχνουμε προς τα έξω τον εαυτό που οι άλλοι θεωρούν cool, πιέζοντάς μας να είμαστε κάτι που δεν μας ταιριάζει. Γινόμαστε fake προσπαθώντας να μείνουμε όσο πιο αυθεντικοί μπορούμε. Κάτι πάει στραβά όπως καταλαβαίνεις.

Θα πω λοιπόν μία απλή κουβέντα, σε άνδρες και γυναίκες, γιατί και στα δύο φύλα παρατηρείς αυτό το φαινόμενο. Χαλαρώστε. Μία απλή λεξούλα μόνο. Στη ζωή σας, μπροστά στο φωτογραφικό φακό στα νυχτερινά μαγαζιά, στην καφετέρια που υποτίθεται πήγατε να απολαύσετε την παρέα των φίλων σας. Αρκετά ανεχτήκαμε την ποζεριά, αρκετούς δήθεν ανθρώπους συναντήσαμε έκει έξω. Αφήστε τα προσωπεία σας, χαμογελάστε, κάντε γκριμάτσες, φάτε το πιτόγυρο κι ας μείνει το τζατζικάκι στη γωνία του στόματός σας. Βγείτε το βράδυ για να χορέψετε με τη δυνατή μουσική και τα φώτα να τρεμοπαίζουν και όχι για να πάρετε πόζα ώστε να σας κοιτάξει το γκομενάκι στην απέναντι γωνία (που κατά πάσα πιθανότητα δε θα σας μιλήσει κιόλας, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο).

Οι γυναίκες ιδιαίτερα είναι φτιαγμένες από τη φύση τους όμορφες, δελεαστικές, ξέγνοιαστες. Το ύφος λες και επί μονίμου βάσεως κάτι σε ενοχλεί δεν πρόκεται να σε βγάλει πουθενά. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να γίνεις αντιπαθητική, να χάσεις ευκαιρίες να γνωρίσεις ανθρώπους, να περάσεις καλά με τα πιο απλά της ζωής. Η γοητεία μίας γυναίκας δεν είναι ούτε στα ρούχα ούτε στο μακιγιάζ ούτε στα τακούνια (καλά, εκεί μπορεί να είναι λίγο, μην υπερβάλλω κιόλας).

Όλη η γοητεία της φύσης της γυναίκας συνοψίστηκε σε μία έκφραση της Audrey Hepburn : "I believe that happy girls are the prettiest girls".

Παρκάρετε τα καλάμια σας κάτω από το σπίτι σας και αφήστε τα εκεί. Χάνετε τον έρωτα, χάνετε χαμόγελα, χάνετε στιγμές!

Songs of the week vol.2

Καινούρια εβδομάδα ξεκίνησε, τι καλύτερο από αγαπημένη μουσική? Γι'αυτό μάζεψα τις μουσικές προτάσεις μου στη δεύτερη βερσιόν του Songs of the Week! Check them out ;)


1. Sebastian Ingrosso, Tommy Trash & John Martin - Reload

Δε θα χρειαστεί να πω πολλά για αυτή την περίπτωση. Ένας εκ των Swedish House Mafia, τα υπερτέλεια -για ακόμα μία φορά- φωνητικά του John Martin και ο στίχος "Take my hand and reload-This is free love- That's what we are made of".

2. Jay-Z feat. Justin Timberlake - Holy Grail

Ο Jay-Z επιστρέφει με καινούρια δισκογραφική δουλειά που του εξασφάλισε το πρώτο του No1 album στην Μεγάλη Βρετανία. Το 'Magna Carta - Holy Grail' είναι το 12ο album του, δεν έχει δεχτεί και τις καλύτερες των κριτικών για την ποιότητά του, ιδιαίτερα για τους στίχους του, ενώ για πολλούς εκεί έξω είναι ένας δίσκος που δεν έχει νόημα ύπαρξης. Ο διάσημος ράπερ έχει κάνει μοναδικές κινήσεις promotion, ενώ ο δίσκος περιέχει συνεργασίες με μεγάλα ονόματα μεταξύ των οποίων ο Frank Ocean, η Beyonce Knowles, αλλά και ο Justin Timberlake, ενώ κομμάτι της παραγωγής ανέλαβαν οι Daft Punk και ο Pharell Williams. Αγαπημένοι στίχοι και σε αυτό το κομμάτι που προσωπικά ξεχώρισα:

"And baby, it's amazing, I'm in this maze with you/ I just can't crack your code/ One day you screaming you love me loud/ The next day you're so cold/ One day you here, one day you there, one day you care/ You're so unfair, sipping from your cup"

3. Natalia Kills - Problem 

Δε ξέρω για να είμαι ειλικρινής τι μεσολάβησε μεταξύ του 'Mirrors' που έγινε επιτυχία ολίγον τι στον ελληνικό χώρο και του 'Problems' που ανακάλυψα πριν από εβδομάδες, αλλά η Natalia νομίζω κατοχυρώνει τον τίτλο της bad ass diva! Στο βίντεο είναι το απόλυτα wild girl, οι στίχοι το επιβεβαιώνουν, ο ήχος του τραγουδιού έχει κάτι dark and twisted και παράλληλα σέξι που βγάζει τα πιο κρυφά σου ένστικτα. 

4. Consoul Trainin feat. Joe Shardow - Be Happy

http://www.youtube.com/watch?v=VQRAYJZ1ge0  (τεχνικά προβλήματα γαρ)

Back to back νέες κυκλοφορίες για τον Consoul Trainin, η μία σαν Duomo μαζί με τον Alceen, τίτλος 'Your Smile' και η δεύτερη ένα remake του κλασικού hit των Lighthouse Family. Ανήκει για μένα στην κατηγορία less is more, που σημαίνει ότι χωρίς να σου παίρνει τα αυτιά και χωρίς να βαράει ανελέητα ή να είναι το απόλυτο club hit, έχει κάτι άκρως καλοκαιρινό, πιασάρικο, ευδιάθετο που σε κάνει να πατάς replay. 

5. Daughter - Get Lucky (Daft Punk cover) (Pretty Pink Edit)

Αδιαμφισβήτητα το 'Get Lucky' είναι το απόλυτο summer hit του φετινού καλοκαιριού, όσες άλλες δισκογραφικές κυκλοφορίες κι αν ακολουθήσουν μέχρι το τέλος του Αυγούστου. Συνήθως είμαι της άποψης ότι όταν ένα κομμάτι μου αρέσει πολύ στην original εκτέλεσή του, δύσκολα δέχομαι remix από τον οποιονδήποτε dj, ακόμα κι αν είναι ο Armin Van Buuren που λέει ο λόγος. Αυτή είναι η μοναδική όμως -μη ορίτζιναλ- βερσιόν του 'Get Lucky' που ακούω το ίδιο ευχάριστα με αυτή των Daft Punk.

Jealous enough?

Θέλω να πάρω ένα λεπτό για να γράψω τις σκέψεις μου επί του θέματος. Από ένα quote της Dita Von Teese ξεκίνησα βέβαια, αλλά μετά αναλογίστηκα πως μπορεί να αισθάνεται ο σύντροφός της (εάν έχει βέβαια) για όλο το προφίλ που έχει χτίσει η διάσημη αυτή και μοναδικού είδους περσόνα. Στη συνέχεια σκέφτηκα ότι κανονικά οι άνδρες πρέπει να είναι περήφανοι όταν έχουν στο πλευρό τους μία κοπέλα που καταφέρνει αυτό το turning heads που λένε και στα εγγλέζικα. Στην τελική, βρέθηκα να πατάω το κουμπάκι 'Νέα Ανάρτηση'.

Κακό πράγμα η ζήλια αγαπητοί μου. Όπως και καθετί άλλο, χρειάζεται και αυτό ένα μέτρο. Μπορεί να γίνει απόδειξη έρωτα, αγάπης και ενδιαφέροντος, αλλά ταυτόχρονα όλ'αυτά μαζί και σε χρόνο dt μπορεί να τα τινάξει στον αέρα. Το έχω κάνει, το έχω πάθει, ελπίζω ότι έχω μάθει. Υπήρξε σχέση στη ζωή μου που αφότου τελείωσε και περάσαμε στο επίπεδο του "γνωστοί που λένε και δυο κουβέντες που και που" ζήτησα συγνώμη για όλη την υστερία που είχε φάει κατάμουτρα. Εντάξει, εν μέρει ένα μικρό ποσοστό δίκιου το είχα, αν ήξερες θα επικροτούσες, αλλά το χειρίστηκα με τον πλέον λάθος τρόπο, γιατί στην τελική τι είναι αυτό που μετράει στο τέλος? Με ποιον τρόπο και με πόση ωριμότητα και σκέψη μπορείς να κοντρολάρεις τέτοιου είδους καταστάσεις.

Ξέρεις, το σκεφτόμουν και χθες.. Όλα έχουν να κάνουν με τον δικό μας τρόπο αντιμετώπισης. Το περιβάλλον μας είναι γεμάτο ερεθίσματα, πειρασμούς και εμπειρίες, αλλά είναι οι δικές μας αποφάσεις που καθορίζουν το αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, για να γυρίσω στο ζήτημα της ζήλιας, θα μπορούσες να νιώσεις περήφανος που έχεις μία κοπέλα να κάνει εντύπωση σε όλους, όπου σταθείτε και όπου βρεθείτε όπως προείπα (όχι βέβαια και σαν τρόπαιο να την περιφέρεις δεξιά και αριστερά). Αντί να της κάνεις σκηνή όμως όταν γυρίσετε σπίτι ή μέσα στο αυτοκίνητο γιατί δεν κρατιέσαι και θέλεις να τα βγάλεις από μέσα σου, απλά όταν μείνετε μόνοι, φρόντισε να την κερδίσεις, φρόντισε να είσαι εσύ ο ένας που θα έχει στο μυαλό της, εκεί είναι το κλειδί με τα θηλυκά αυτού του πλανήτη.  Το ίδιο φυσικά και για το αντίθετο φύλο, γιατί την υστερία της ζήλιας την έχουμε κυρίως οι γυναίκες και εμείς είμαστε που την κοντρολάρουμε πιο δύσκολα. Έχεις μάθει φαντάζομαι μέχρι τώρα πόσο εύκολα τέτοιου είδους συμπεριφορά κάνει τους άνδρες να τρέχουν μίλια μακριά (και με το δίκιο τους για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη). Μην πας λοιπόν να πολεμήσεις ένα τέρας που δεν υπάρχει, επικεντρώσου στο να γράψεις το δικό σου παραμύθι.

Νομίζεις εξάλλου πως εάν η σχέση σου θελήσει να στην κάνει, εσύ θα το πάρεις οπως και δήποτε χαμπάρι? Κάλλιστα κολλάει εδώ η έκφραση " τη γυναίκα και σε μπουκάλι να τη βάλεις, θα σε απατήσει με το φελλό'. Όχι πολύ κολακευτικό βέβαια, δεν με συμφέρει κιόλας όσο να πεις, αλλά να είμαστε και ειλικρινείς.

Το point μου είναι πως το σημαντικό της υπόθεσης είναι να ασχολούμαστε με εμάς και το ταίρι μας και όχι τον κόσμο, κακόβουλο ή μη που μας περιβάλλει. Το θέμα είναι να προσπαθούμε για να λειτουργήσει η συνύπαρξή μας με έναν άλλον άνθρωπο και όχι να τη σαμποτάρουμε από μόνοι μας. Ανόητο δεν είναι?

Μία συμβουλή όμως by the way.. Από σεβασμό και μόνο στην προσωπικότητα του άλλου, απόφυγε το κέρατο. Θα ήθελες να περνάς από τα στέκια σου και να λένε "καλώς τον τάρανδο"? Ε, κάπως έτσι πάει και για την αντίθετη πλευρά ;)

Mad Men..

Είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν που έχει καθηλώσει εκατομμύρια τηλεθεατών ανά τον κόσμο, έχει βάλει στο ενεργητικό του άπειρες υποψηφιότητες, αλλά και νίκες σε τηλεοπτικά βραβεία, έχει δει ερμηνείες του να αποθεώνονται και ηθοποιούς του να ανυψώνονται στην ιδεατή ρεαλιστικότητα των χαρακτήρων που υποδύονται.

Είναι μία σειρά που πήγε άπατη στην Ελλάδα, μία σειρά που ελάχιστους έχω ακούσει να παρακολουθούν. Για τους υπόλοιπους, είναι βαρετή προφανώς.

Έχοντας διαβάσει άπειρες κριτικές για το φινάλε της 6ης σεζόν που έριξε αυλαία πριν από μερικές εβδομάδες, θέλω να πάρω λίγο χρόνο για να πω 5 λόγους που για μένα το 'Mad Men' κατατάσσεται στις all time most favorite τηλεοπτικές σειρές από τις λίγες ίσως που έχω παρακολουθήσει.


1. Ο χαρακτήρας του Don Draper. Είναι ο δυναμικός, πλούσιος άνδρας που βγάζει μία απίστευτη δυναμική προς τα έξω, κλασικός γυναικοκατακτητής που ξέρεις πως είναι μαλάκας, αλλά πάραυτα αφήνεσαι με περίσσεια χαρά στη γοητεία του, στην ακαταμάχητη έλξη που σου προκαλεί ο ναρκισσισμός του. Επιπόλαιος στις επιλογές του όσον αφορά στο ωραίο φύλο, αλλάζει γυναίκες πολύ γρήγορα ή ακόμα κι αν τις κρατά σταθερές, τις απατά. Ξεχωριστός, ιδιαίτερος, μοναδικής αξίας στέλεχος της βιομηχανίας του marketing, μοιάζει ανίκητος με ό,τι καταπιαστεί. Εν συντομία πάντα, γιατί η δραματικότητα αυτού του χαρακτήρα χρειάζεται άπειρες σελίδες ανάλυσης.

2. Η πιστή θαρρώ αναπαράσταση της δεκαετίας των 60's. Η μόδα, η μουσική, τα γεγονότα που χάραξαν τη δική τους ιστορική στιγμή σε αυτούς τους χρόνους. Η νοοτροπία, το σκεπτικό, ο ρατσισμός, οι προκαταλήψεις. Τα ναρκωτικά, το ποτό, το τσιγάρο. Οι επικίνδυνες γειτονιές, τα πολιτικά σκηνικά, οι δυναμικές προσωπικότητες της εποχής.

3. Ο Jon Hamm. Δε θα αποφύγω να πω πως είναι γοητευτικός άνδρας, αλλά όταν έχεις παρακολουθήσει 6 σεζόν, όταν έχεις μισήσει, αγαπήσει, ερωτευτεί τον χαρακτήρα που υποδύεται, το ζήτημα ξεφεύγει απλά από την εμφάνισή του και είναι ουσιαστικά στην ερμηνεία του, στο πόσο καλά σου πουλάει τον Don Draper, στο πόσο δεν μπορείς να διαχωρίσεις τον χαρακτήρα από τον ηθοποιό, στο ότι τον βλέπεις σε φωτογραφίες από shopping therapy με τη σύντροφό του και δε σου κάνει αίσθηση γιατί του λείπουν τα κοστούμια του Don.

4. Η μόδα και η μουσική. Δε θα ξεχάσω ποτέ την εμφάνιση της January Jones ως Betty στο επεισόδιο που βρίσκονται σα ζεύγος ακόμα με τον Don στην Ιταλία. Ή την Jessica Paré σαν Megan στο επεισόδιο που ξαφνικά ανακοινώνεται ο θάνατος του Martin Louther King. Ή τέλος, την Peyton List ως Jane Siegel, σύζυγος του playboy  Roger Sterling. Και δε χρειάζεται καν να πω πόση γοητεία και σεξαπίλ προσδίδουν τα κοστούμια στους άνδρες και να ξέρετε, δεν μένω μόνο στην περίπτωση του Don Draper. Συν ότι είναι από τις ελάχιστες σειρές αυτή τη στιγμή στους απανταχού τηλεοπτικούς δέκτες με soundtrack να κλειδώνει σε κάθε σκηνή που παρακολουθείς, που σε μεταφέρει στην εποχή, σου δημιουργεί συναισθήματα, ολοκληρώνει τις σκέψεις που έχεις για τους χαρακτήρες. Στην πρεμιέρα του 5ου κύκλου, την αμέσως επόμενη μέρα το 'Zou Bisou Bisou' είχε σκαρφαλώσει στην κορυφή των downloads στην Αμερική. Needless to say something more.

5. Η ατόφια δραματικότητα κάθε επεισοδίου, κάθε σεζόν! Από επεισόδιο σε επεισόδιο η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς εύκολα να διακρίνεις τον ουσιαστικό χαρακτήρα του δράματος που διέπει αυτή την τηλεοπτική σειρά. Μερικές φορές, είναι εύκολο να παρακολουθείς, αλλά χρειάζεσαι μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έχεις παρακολουθήσει για 55 λεπτά. Στην τελευταία, σεζόν, χρειάστηκε να δω 13 επεισόδια για να καταλάβω στο τέλος πως όλα αυτά δένονταν μεταξύ τους και ποια ήταν τα κρυφά νοήματα των δημιουργών του που ενώθηκαν ξαφνικά σαν κομμάτια παζλ, δίνοντάς σου την ψυχοσύνθεση του κεντρικού ήρωα και την ειρωνεία της πραγματικότητάς του. Ίσως μαζί με το 'Californication' που είναι σε τελείως διαφορετική διάσταση, είναι οι δύο σειρές στις οποίες εφαρμόζονται οι βασικές αρχές της αρχαίας τραγωδίας. 

" Ο ήρωας παύει να λειτουργεί ως πρότυπο, γενόμενος τελικά ένα πρόβλημα για τον εαυτό του και για τους άλλους. Αυτή ίσως είναι η μοίρα που ακολουθεί τους ήρωες. Αν ο ήρωας επιλέξει τη στατικότητα και την αδράνεια επαναπαυμένος στις δάφνες του, τότε η ίδια η εξέλιξη τον καταργεί. Η συνήθης αντίδραση ενός τέτοιου ήρωα στις ανάγκες της εξέλιξης είναι η διαμόρφωση μιας τυραννικής συμπεριφοράς. "

QUOTES..

* "You don't know how to drink. Your whole generation, you drink for the wrong reasons. My generation, we drink because it's good, because it feels better than unbuttoning your collar, because we deserve it. We drink because it's what men do." - Roger Sterling

* "What you call 'love' was invented by guys like me. To sell Nylons." - Don Draper

* "Well, I hate to break it to you, but there is no big lie. There is no system. The universe is indifferent." - Don Draper

* "When God closes a door, he opens a dress." - Roger Sterling

* "You want to be taken seriously. Stop dressing like a little girl." - Joan Holloway

* Peggy: "I have a boyfriend." Joyce: "He doesn’t own your vagina." Peggy: "No, but he’s renting it."

* “ I'm not a solution to your problem. I'm another problem.” - Joan Holloway

* "It's a business of sadists and masochists, and you know which one you are." - Ida Blankenship

Songs of the week Vol.1

Σε ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα κείμενα περί σχέσεων, πόνων, οδυρμών και αναλύσεων, δίνω ένα Top 5 καθαρά προσωπικών μουσικών επιλογών για αυτή την εβδομάδα. Εάν θες, πατάς play, αλλιώς προχωράς σε ό,τι έκανες προηγουμένως!


1. Ellie Goulding - "Burn"

Για τη νεανική ξεγνοιασιά, το feeling ότι η ζωή σού ανήκει, για το positive energy, τη φωνή της Ellie και τους παρακάτω στίχους:

~ Strike the match, play it loud, giving love to the world. We'll be raising our hands, shining up to the sky 'cause we got the fire ~

2. Ivy Levan - "Money"

Για τον αέρα και την μοναδικότητα της Ivy, τη σεξουαλικότητα και την απόλυτα θηλυκή και παχνιδιάρα προσωπικότητα που βγάζει στο βίντεο, για τον χαρακτηρισμό της ως συνδυασμό των Amy Winehouse, Gwen Stefani και Johnny Rotten.

3. AlunaGeorge - "You Know You Like It"

Όχι γιατί είναι κάτι με το οποίο θα μείνεις άναυδος από το αναδυόμενο ταλέντο, αλλά γιατί το beat είναι άκρως πιασάρικο, σε κάνει να κουνιέσαι ακόμα και στη θέση σου και γιατί στην τελική, ανερχόμενο Βρετανικό duo είναι, πάτα να το ακούσεις μία φορά και μετά δεν ασχολείσαι ξανά!

4. Iggy Azalea - Bounce

Προκαλεί, το γνωρίζει και το γουστάρει. Είναι σέξι, έχει το απαιτούμενο swag, αλλά και τις απαιτούμενες κόντρες με τις υπόλοιπες του είδους. Προσωπικά, την προτιμώ από την Nicki Minaj (της οποίας κάθε φορά το όνομα γκουγκλάρω για να μην κάνω λάθος το Nicki #dammit)!

5. Blood On The Leaves - Kanye West

Ποτέ δεν ήμουν η τρελά φανατική είτε του Kanye είτε της ραπ μουσικής, αλλά αυτό είναι το masterpiece από το τελευταίο, αμφιλεγόμενο και κατά πολλούς απόλυτο, δισκογραφικό εγχείρημα του newly dad! 

Enjoy my recommendations ;)

Love we think we deserve..

Όταν για πρώτη φορά είχα ακούσει αυτό το quote του Stephen Chbosky, το περίφημο, ξακουστό, πολυχρησιμοποιημένο "we accept the love we think we deserve", για να είμαι ειλικρινής το είχα φανταστεί βαρυσήμαντο, αλλά ποτέ δεν είχα μπει στον κόπο να δω τι μπορεί να έκρυβε και να εννοούσε από πίσω, γιατί μου φαινόταν αρκούντως δυσκολονόητο. Πριν μερικούς μήνες βρέθηκε ξανά μπροστά μου όταν κάθησα να παρακολουθήσω την ταινία "The Perks of Being A Wallflower". Επηρεασμένη ίσως από την οπτική μεταφορά αυτού του λογοτεχνικού έργου, έσπαγα το κεφάλι μου να βρω έστω μία πιο βαθιά ουσία αυτής της έκφρασης, γιατί ήμουν απολύτως πεπεισμένη πως δεν ήταν κάτι που έπρεπε να το αντιμετωπίσω και να το εκλάβω ως λέξεις τυχαία δοσμένες σε μία πρόταση.

Αποδεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι αξίζουμε..

Και ξαφνικά, σαν μικρά κομμάτια παζλ, κατάφερα να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά για να βρω το νόημα που έχαψνα τόσο καιρό. Δεν μπορώ να το μεταφέρω στο ηλεκτρονικό χαρτί με μαθηματική ακρίβεια μίας εξίσωσης, αλλά για μένα η ουσία αυτής της φαινομενικά απλής έκφρασης έχει να κάνει με τις ανασφάλειες και τις επιλογές των ανθρώπων.

Θες επειδή έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που μας τις έχει κληρονομήσει, θες γιατί τις αποκτήσαμε αργότερα στη ζωή μας, όλοι μας κουβαλάμε στο άγραφο και άτυπο βιογραφικό μας ορισμένες ανασφάλειες. Οι πιο συνηθισμένες έχουν να κάνουν με την εμφανισή μας που ίσως να είναι και οι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμες. Υπάρχουν κι εκείνες όμως που έχουν να κάνουν με συναισθήματα. Φόβοι δέσμευσης, απόρριψης, δίψα για αποδοχή, κατανόηση, ανησυχία για την αυθεντικότητα των συναισθημάτων που βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα. Με αυτές τις ανασφάλειες προσπαθούμε να πορευτούμε και αντί να τις αντιμετωπίσουμε, προσπαθούμε να τις χώσουμε όλο και πιο βαθιά σε ένα κομμάτι του υποσυνειδήτου μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν μπορεί να έρθει στην επιφάνεια. Ίσα ίσα όμως που τα πιο κρυμμένα μυστικά είναι αυτά που έρχονται πρώτα στην επιφάνεια.

Και όταν έρθουν, προσπαθούμε να βάλουμε έναν προσωρινό επίδεσμο σε αυτές τις πληγές που ακόμα δε λένε να κλείσουν και ζώντας με τις ανασφάλειες μας, τρέχουμε σε έναν στίβο με την ανάσα μας να γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Εκείνη τη στιγμή αποζητούμε μία όαση και εάν τύχει ένας άνθρωπος να μας δώσει έστω το όραμα αυτής της όασης, τον πιστεύουμε, τον ακολουθούμε και με κλειστά μάτια τον αφήνουμε να πάρει τα ηνία.

Δε συλλογιζόμαστε όμως. Δεν σταματάμε μία στιγμή να αναλογιστούμε εάν αξίζουμε κάτι τέτοιο, εάν είναι νοήμον να αφήσουμε κάποιον άνθρωπο που μπορεί να μην είναι ο σωστός να καθορίσει τόσο την συμπεριφορά όσο και ολόκληρη τη ψυχοσύνθεσή μας. Απλά το δεχόμαστε, γιατί βαθιά μέσα μας, πολεμάμε επιφανειακά τον αιώνιο φόβο της μοναξιάς.

Βάλε όλα αυτά τα κομμάτια τώρα μαζί.. Το βλέπεις? Ανασφαλείς για το τι αξίζουμε, για το τί μπορούμε να προσφέρουμε, για το τι μπορούμε να έχουμε στη ζωή μας, καταλήγουμε να δεχόμαστε αυτό που μας πληγώνει και στη συνέχεια, να λέμε ευχαριστώ.

Έτσι είναι.. We accept the love we think we deserve, γιατί μέσα μας είμαστε τόσο σκληροί με τον εαυτό μας και τόσο μπερδεμένοι που αγκιστρωνόμαστε στην πρώτη νησίδα που βλέπουμε μπροστά μας.

Think about it..

Κοιτούσα τις φωτογραφίες ενός γνωστού μου ζευγαριού στο facebook και πραγματικά ζήλευα τη χαρά που είχαν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Τόσο μικροί σε ηλικία, κατάφεραν όμως να βρουν ο ένας τον άλλον και να δημιουργήσουν έναν πανέμορφο δεσμό που κάνει την ευτυχία να ζωγραφίζεται στα πρόσωπά τους. Αναρωτήθηκα τι μπορεί να πηγαίνει στραβά που δεν βλέπεις κάτι τέτοιο τόσο συχνά. Περισσότερες είναι οι δημοσιεύσεις με πόνο ψυχής και με έρωτες που έφυγαν άδοξα από τη ζωή σου παρά δημοσιεύσεις για αγάπη, έρωτα, όμορφες στιγμές και παραβλέπω σε αυτό το σημείο το ότι όταν τις βλέπεις, ενίοτε θεωρούνται περισσότερο διαφήμιση παρά ουσιαστικός αντικατοπτρισμός συναισθημάτων.

Ένα μεγάλο ποσοστό ευθύνης που ακόμα δεν έχουμε βρει αυτό που θέλουμε είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Οι επιλογές μας, οι σκέψεις μας, ο χαρακτήρας μας. Μερικές φορές βιαζόμαστε να μπούμε σε μία σχέση για τους απολύτως λάθος λόγους. Για να μην είμαστε μόνοι, γιατί επιτέλους κάποιος μας έδειξε ενδιαφέρον, απλά για να έχουμε έναν άνθρωπο να βγαίνουμε μαζί του, για να αρχίσουμε κι εμείς τα γλυκανάλατα ποστ στα social media, για να καπαρώσουμε στάνταρ σεξάκι και ούτω καθεξής. Ανοησίες δηλαδή.

Κανείς δε σταματάει για μία στιγμή να ρωτήσει πραγματικά την καρδιά του εάν θέλει να είναι με έναν άνθρωπο. Εάν νιώθει αυτό το μικρό πετάρισμα, έαν μπορεί να δει μία κοινή πορεία και ένα κοινό μέλλον. Εάν υπάρχει κάτι να τους συνδέει πραγματικά. Τις περισσότερες φορές απλά υπάρχει η ελπίδα ότι ο άλλος θα αλλάξει άρδην και όλα ξαφνικά θα γίνουν καλύτερα μόλις περάσουν οι πρώτες μέρες και πάρετε ο ένας το κολάι του άλλου ή ότι ελαφρά τη καρδία δεν έχει τόση σημασία το να δέσετε σαν άνθρωποι ή ότι δε βαριέσαι, κάπως θα βρεθεί η λύση. Ανοησίες δηλαδή, το λέω ξανά.

Σκεφτείτε λίγο το γιατί. Γιατί θέλετε να είστε με έναν άνθρωπο και αφήστε στην άκρη τα προαναφερθέντα κριτήρια ή τα ακόμη χειρότερα τύπου γιατί έχει ωραίο σώμα, γιατί είναι πλούσιος, γιατί ντύνεται ακριβά, γιατί μπαίνει στα club χωρίς είσοδο και όλα τα συναφή επιφανειακά (ναι, ναι, αυτά θα σε τραβήξουν, αλλά δε θα σε κρατήσουν, μη λέω τα αυτονόητα).

Σε μία σχέση εν ολίγοις πρέπει να είσαι για τους σωστούς λόγους, το έχω ξαναγράψει σε παλαιότερο κείμενο και σε αυτό γυρίζω ξανά τώρα. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για να μην είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν υπάρχει όμως και βιασύνη, να σπρώχνουμε τον εαυτό μας να βρει κάτι που δεν υπάρχει. Δεν χρειαζόμαστε τον έρωτα να γίνει το Α και το Ω της ζωής μας, τον χρειαζόμαστε όμως για κινητήριο δύναμη. 

Leave the past behind you..

Όλοι αν μη τι άλλο έχουμε ένα παρελθόν στους ώμους μας και μερικές αποσκευές να κουβαλάμε κάθε φορά που κάνουμε ένα βήμα μπροστά στη ζωή μας. Ενίοτε αυτές οι αποσκευές μειώνουν την ταχύτητά μας και μας αναγκάζουν να βαδίζουμε με ρυθμό πιο αργό, ενίοτε μη σταθερό. Κατέληξα πως υπάρχει ένας κύριος λόγος που αυτό συμβαίνει και μπορεί καν να μην το καταλαβαίνουμε τη σωστή στιγμή για να μπορέσουμε να το διορθώσουμε.

Θαρρώ λοιπόν πως το παρελθόν έρχεται να σε στοιχειώσει μόνο όταν δεν έχεις αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο τα φαντάσματά του. Τότε και μόνο τότε μπορεί να ασκήσει πάνω σου κάποιου είδους μαγική επιρροή που αν βάλεις τη λογική σου να μιλήσει, θα χαρακτηρίσεις εαυτόν ανόητο τουλάχιστον.

Τα απωθημένα είναι το πλέον κλασικό και χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτού, γιατί στην εν λόγω περίπτωση ήταν αυτό που ποτέ δεν κατάφερες να έχεις ολοκληρωτικά, αυτό που συνεχίζει να σε παιδεύει και να σου τριβελίζει το μυαλό. Σε άλλες περιπτώσεις είναι το πείσμα πως ποτέ δεν κατάφερες να πεις αυτά που ήθελες. Έχω ακούσει να ταλαιπωρεί ανθρώπους η σκέψη πως δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να χειριστούν μία κατάσταση έτσι όπως αυτοί θα ήθελαν. Τόσοι άνθρωποι, τόσα διαφορετικά σενάρια.

Όχι ότι είμαι σοφή και έχω πιάσει το νόημα της ζωής, αλλά εάν θες, άκουσε αυτό που έχω να σου πω. Το παρελθόν σου, εφόσον αυτό είναι παρελθόν που σημαίνει πίσω στο χρόνο που συνεπάγεται πως είχες δυνατότητα  να το αντιμετωπίσεις από μία διαφορετική και πιο μακρινή οπτική γωνία, μην το ωραιοποιείς, μην το θεοποιείς, μην το ρίχνεις στα Τάρταρα. Αποδέξου το, κατανόησέ το, εκτίμησέ το ακόμα και αν σε κέρασε πίκρες. Από αυτό βγήκες πιο δυνατός, πιο ώριμος, διαφορετικός. Κάτι έμαθες, κάτι έχασες, κάτι έδωσες, κάτι εκτίμησες, πίστεψες, σε κάτι ήλπιζες, μα τώρα ζεις σε μία καινούρια εποχή, με καινούρια δεδομένα, ίσως καινούριους ανθρώπους.

Κάτι που πλέον δεν έχει να σου προσφέρει ή που ακόμα χειρότερα το μόνο που μπορεί να σου δώσει είναι αρνητική αύρα στη ζωή σου, δε χρειάζεται να το κρατάς με νύχια και με δόντια. Leave it in peace.

Είναι ειρωνικό να καταστρέφεις αυτό που μπορείς να έχεις για κάτι που πια δεν είναι στη ζωή σου. Είναι κρίμα να φοβάσαι, γιατί κάποτε πληγώθηκες. Είναι κρίμα να μη δίνεις, γιατί κάποτε στερήθηκες. Είναι κρίμα να απομακρύνεσαι, γιατί κάποτε σε εγκατέλειψαν. Είναι κρίμα να κρατάς αποστάσεις, γιατί κάποτε έδωσες πολύ χώρο στη ζωή σου.