Θαρρώ πως είμαστε μία γενιά γεμάτη αντιθέσεις. Είμαστε αυτοί που επαναστατούν καθήμενοι μπροστά από έναν υπολογιστή, αυτοί που υποστηρίζουν ότι ακούνε μόνο alternative μουσική και τελικά γουστάρουμε το τσιφτετέλι κάθε φορά που ο dj πατάει το play, αυτοί που έχουν κινητά τελευταίας τεχνολογίας, αλλά κάρτα των 5€ μέσα και άλλα τέτοια σχετικά που έχουν πολλοί διατυπώσει πριν από εμένα σε διαφόρων ειδών άρθρα. Αυτή τη στιγμή εγώ προτιμώ να σταθώ σε μία άλλη πτυχή: στον έρωτα.
Ξέρεις, μ'αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους όταν είμαι ανάμεσά τους. Στο club, στην καφετέρια, στην παραλία. Παρατηρώ το ντύσιμό τους, τη συμπεριφορά τους, τις ματιές τους, την αύρα που εκπέμπουν.Αν το κάνεις και εσύ, θα παρατηρήσεις αυτό που βλέπουν και τα δικά μου μάτια. Θα δεις ανθρώπους να αποζητούν σαν πηγαία ανάγκη τον έρωτα, την αγάπη, την αποδοχή. Ανθρώπους που αισθάνονται στην ουσία τους μόνοι και δεν είναι απλά μοναχικοί. Το καλύπτουν καλά βέβαια. Τα χαμόγελα και οι ξένοιαστες στιγμές με φίλους, οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα όμορφο ρούχο είναι πάντα καλοδεχούμενοι αντιπερισπασμοί, κανείς νομίζω δε θα το αρνηθεί αυτό.
Η αντίθεση όμως ξέρεις που βρίσκεται? Στην αντίπερα όχθη. Σε εκείνους που ακολουθούν την τακτική του "φθηνού" αν μου επιτρέπεται η έκφραση φλερτ για να καταλήξουν σε "φθηνό" σεξ. Σε αυτούς που νιώθουν πληρότητα όταν απλά θα καταφέρουν να σκοράρουν ακόμα ένα θήραμα, ακόμα ένα νούμερο σε μία λίστα που έχουν νοητά στο μυαλό τους.
Δεν το κατακρίνω, σκοπός μου δεν είναι αυτός εξάλλου, ο καθείς όπως λέω συνέχεια κάνει τις επιλογές του και ζει με αυτές, απλά μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως αυτές οι προσωπικότητες δεν έχουν την ανάγκη για κάτι παραπάνω. Μπορεί να πεις ότι ζω σε ροζ συννεφάκι, μπορεί να πεις πως έχω δει πολλές ρομαντικές ταινίες, αλλά άφησέ με να ξεκαθαρίσω ότι αυτός δεν είναι ο λόγος.
Αντιμετωπίζω την αγάπη που βλέπω γύρω μου σαν ένα μικρό, καθημερινό και ανεκτίμητης αξίας θαύμα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας κι εμείς απλά προτιμάμε να στρέφουμε το βλέμμα αλλού. Δεν ανοίγουμε την καρδιά μας παρά καλωσορίζουμε κάποιον στο κρεβάτι μας. Γινόμαστε κυνικοί με τον έρωτα, χάνουμε την πίστη μας σε αυτή την μικρή ομορφιά της ζωής και απλά με το χρόνο, αποξενωνόμαστε. Καλώς ή κακώς, είναι σπάνιο να βλέπεις δύο ανθρώπους να εμπιστεύονται ο ένας στον άλλον την καρδιά τους και συνήθως, γίνονται αντικείμενο ζήλιας αντί θαυμασμού.
Δε ξέρω σε ποια από τις δύο πλευρές του παιχνιδιού μπορεί να βρίσκεσαι εσύ, αλλά θα πω μόνο αυτό: δε ξέρεις πόσο ευτυχισμένο μπορεί να σε κάνει ένας άνθρωπος μέχρι να του δώσεις την ευκαιρία ή τουλάχιστον, μέχρι να ανοίξεις τα μάτια σου και τους ορίζοντές σου για να δεις πως μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι απλά άσπρο/μαύρο. Όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις είναι αυτές που κρύβουν την μαγεία αυτής της ζωής.
Ξέρεις, μ'αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους όταν είμαι ανάμεσά τους. Στο club, στην καφετέρια, στην παραλία. Παρατηρώ το ντύσιμό τους, τη συμπεριφορά τους, τις ματιές τους, την αύρα που εκπέμπουν.Αν το κάνεις και εσύ, θα παρατηρήσεις αυτό που βλέπουν και τα δικά μου μάτια. Θα δεις ανθρώπους να αποζητούν σαν πηγαία ανάγκη τον έρωτα, την αγάπη, την αποδοχή. Ανθρώπους που αισθάνονται στην ουσία τους μόνοι και δεν είναι απλά μοναχικοί. Το καλύπτουν καλά βέβαια. Τα χαμόγελα και οι ξένοιαστες στιγμές με φίλους, οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα όμορφο ρούχο είναι πάντα καλοδεχούμενοι αντιπερισπασμοί, κανείς νομίζω δε θα το αρνηθεί αυτό.
Η αντίθεση όμως ξέρεις που βρίσκεται? Στην αντίπερα όχθη. Σε εκείνους που ακολουθούν την τακτική του "φθηνού" αν μου επιτρέπεται η έκφραση φλερτ για να καταλήξουν σε "φθηνό" σεξ. Σε αυτούς που νιώθουν πληρότητα όταν απλά θα καταφέρουν να σκοράρουν ακόμα ένα θήραμα, ακόμα ένα νούμερο σε μία λίστα που έχουν νοητά στο μυαλό τους.
Δεν το κατακρίνω, σκοπός μου δεν είναι αυτός εξάλλου, ο καθείς όπως λέω συνέχεια κάνει τις επιλογές του και ζει με αυτές, απλά μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως αυτές οι προσωπικότητες δεν έχουν την ανάγκη για κάτι παραπάνω. Μπορεί να πεις ότι ζω σε ροζ συννεφάκι, μπορεί να πεις πως έχω δει πολλές ρομαντικές ταινίες, αλλά άφησέ με να ξεκαθαρίσω ότι αυτός δεν είναι ο λόγος.
Αντιμετωπίζω την αγάπη που βλέπω γύρω μου σαν ένα μικρό, καθημερινό και ανεκτίμητης αξίας θαύμα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας κι εμείς απλά προτιμάμε να στρέφουμε το βλέμμα αλλού. Δεν ανοίγουμε την καρδιά μας παρά καλωσορίζουμε κάποιον στο κρεβάτι μας. Γινόμαστε κυνικοί με τον έρωτα, χάνουμε την πίστη μας σε αυτή την μικρή ομορφιά της ζωής και απλά με το χρόνο, αποξενωνόμαστε. Καλώς ή κακώς, είναι σπάνιο να βλέπεις δύο ανθρώπους να εμπιστεύονται ο ένας στον άλλον την καρδιά τους και συνήθως, γίνονται αντικείμενο ζήλιας αντί θαυμασμού.
Δε ξέρω σε ποια από τις δύο πλευρές του παιχνιδιού μπορεί να βρίσκεσαι εσύ, αλλά θα πω μόνο αυτό: δε ξέρεις πόσο ευτυχισμένο μπορεί να σε κάνει ένας άνθρωπος μέχρι να του δώσεις την ευκαιρία ή τουλάχιστον, μέχρι να ανοίξεις τα μάτια σου και τους ορίζοντές σου για να δεις πως μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι απλά άσπρο/μαύρο. Όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις είναι αυτές που κρύβουν την μαγεία αυτής της ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου