Παρένθεση —> Για καλύτερη κατανόηση του κειμένου, μερικά βασικά στοιχεία: είμαι από την Ελλάδα, ζω προσωρινά στη Φινλανδία λόγω ενός προγράμματος της ΕΕ.
Μέσα σε αυτούς τους 4 μήνες που βρίσκομαι εδώ, πολλές είναι οι φορές που έχω κληθεί τόσο να απαντήσω σε διάφορες ερωτήσεις περί της χώρας μου και της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει ο λαός αυτή τη στιγμή όσο και να κάνω διαφόρων ειδών παρουσιάσεις για την Ελλάδα. Είτε για τα φαγητά και τα όμορφα τοπία της είτε για την ιστορία της, για τους πολέμους, τις κακουχίες και όλα τα δεινά που την έχουν φέρει στο σήμερα. Ήμουν πάντα και παραμένω ανοιχτή και στα δύο ενδεχόμενα, γιατί πραγματικά χαίρομαι να μοιράζομαι με άλλους ανθρώπους από διαφορετικές κοινωνίες και κουλτούρες ό,τι έχει να κάνει με τον τόπο από τον οποίο προέρχομαι.
Κατά τη διάρκεια μίας συζήτησης που είχα λοιπόν με κάποιο άλλο άτομο που βρίσκεται εδώ έχοντας φύγει από τη χώρα του, έτυχε να υπάρξει μία διάσταση απόψεων ας το θέσουμε, η οποία τελικά κατάλαβα πως υπάρχει ακόμα και μεταξύ των Ελλήνων. Όπως πάντα, έτσι και τώρα, έχουμε βρει ένα θέμα για να γκρινιάζουμε και να συγκρουόμαστε. Ο πρώην αυτός εθελοντής για να γυρίσω όμως στην περιγραφή μου, μου ανέφερε πως πραγματικά βρίσκει ανόητο εκ μέρους μου να λέω πόσο αγαπάω τη χώρα μου και όμως πάραυτα να την έχω εγκαταλείψει περνώντας τα σύνορά της. Το θέμα όπως καταλαβαίνεις, σηκώνει ανάλυση.
Έχοντας φύγει από την Ελλάδα εδώ και μερικούς μήνες και χωρίς φυσικά να θέλω να το παίξω εμπειρογνώμων επί του θέματος “ξενιτιά”, έχω κατανοήσει ότι την πατρίδα σου την αγαπάς ακόμα περισσότερο όταν σου λείπει. Τουλάχιστον, αυτό συμβαίνει αν ποτέ ένιωσες αυτή τη βαθιά σύνδεση που δένει τους Έλληνες με το χώμα, τον αέρα, τη θάλασσα και τον ήλιο αυτού του τόπου. Την αγαπάς γιατί εκεί χτυπά η καρδιά σου, γιατί εκεί μεγάλωσες, γιατί εκεί είναι η ιστορία σου, γιατί εκεί έζησαν οι πρόγονοί σου. Ναι, βλέπεις τα πολλά στραβά που έχει, βλέπεις τους ανθρώπους που μένουν στην ιστορία του Λεωνίδα και του Κολοκοτρώνη χωρίς να γράφουν τη δική τους ιστορία, βλέπεις το εκπαιδευτικό σύστημα που αποτυγχάνει στους βασικούς ρόλους του, βλέπεις το δήθεν της κοινωνίας, βλέπεις την αποτυχία να ζήσουμε βάσει κάποιων ανώτερων ιδανικών, βλέπεις την πολιτική σκηνή που δεν ενδιαφέρεται εδώ και χρόνια για το ευ ζην του πολίτη.
Τα βλέπεις όλ’αυτά, αλλά στο τέλος..σου λείπει ο τόπος σου.
Να κάτσεις σε μία καφετέρια κάτω από τον ήλιο και δίπλα στη θάλασσα. Να εκφράσεις ό,τι βρίσκεται στο μυαλό σου χωρίς να χρειάζεται το μετραφραστικό κομμάτι του εγκεφάλου σου. Να πας μία εκδρομή κάπου όμορφα και να αναπνεύσεις ελπίδα με κάθε ανάσα καθαρού αέρα.
Νιώθω πιο Ελληνίδα από ποτέ και όταν μιλάω για την πατρίδα μου δε σκύβω ποτέ το κεφάλι. Σέβομαι αυτό που ήμασταν κάποτε σαν έθνος, ζω αυτό που είμαστε τώρα με την ελπίδα ότι θα γίνουμε κάτι καλύτερο και πιο μεγάλο στο μέλλον και τα χρήματα δεν είναι αυτό που μας καθορίζει. Ποτέ δεν ήταν!
Σήμερα στο πρόγραμμά μου ήταν μία παρουσίαση για την ιστορία της Ελλάδας και στην τελευταία διαφάνεια υπήρχαν οι πληροφορίες για την οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2010 και μία φωτογραφία των Αγανακτισμένων, όπως είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος σε μία από τις διαμαρτυρίες τους. Όταν τελείωσα και γύρισα το κεφάλι μου προς τα παιδιά, είδα ένα χέρι σηκωμένο και η ερώτηση που ακολούθησε ήτααν η πιο εύλογη που άκουσα σε όλο το 2ωρο. “What keeps you goin’ on if things are so difficult right now in Greece?”. Το πιστεύεις ότι με πήρε μερικά δευτερόλεπτα για να βρω την απάντηση? Δεν ήθελα να πω κάτι στα γρήγορα και δεν ήθελα να απαντήσω με κάτι που δε θα αντικατόπτριζε ούτε εμένα, αλλά ούτε και την κατάσταση ως έχει. “Two things keep Greeks together all these years: family and religion. I guess family and friends is what helps us to go through these difficult moments. That we can still love, laugh, go out and have a coffee”.
Δε ξέρω εάν θα συμφωνήσεις με αυτό που είπα, αλλά για εμένα αυτή ήταν η σωστή απάντηση που ταίριαζε και ήταν το 14χρονο κορίτσι από τη Φινλανδία που με έκανε να το συνειδητοποιήσω, γιατί μέχρι στιγμής απλά σκεφτόμουν ότι μπορείς, δεν μπορείς, απλά σηκώνεσαι από το κρεβάτι και επιβιώνεις με κάποιον μαγικό τρόπο για ακόμα μία μέρα. Στην τελική όμως, δεν επιβιώνεις απλά, αλλά παλεύεις και όσο έχεις κάτι ή κάποιον για να αγωνιστείς υπέρ του, πάντα θα βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή της μάχης!
Μέσα σε αυτούς τους 4 μήνες που βρίσκομαι εδώ, πολλές είναι οι φορές που έχω κληθεί τόσο να απαντήσω σε διάφορες ερωτήσεις περί της χώρας μου και της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει ο λαός αυτή τη στιγμή όσο και να κάνω διαφόρων ειδών παρουσιάσεις για την Ελλάδα. Είτε για τα φαγητά και τα όμορφα τοπία της είτε για την ιστορία της, για τους πολέμους, τις κακουχίες και όλα τα δεινά που την έχουν φέρει στο σήμερα. Ήμουν πάντα και παραμένω ανοιχτή και στα δύο ενδεχόμενα, γιατί πραγματικά χαίρομαι να μοιράζομαι με άλλους ανθρώπους από διαφορετικές κοινωνίες και κουλτούρες ό,τι έχει να κάνει με τον τόπο από τον οποίο προέρχομαι.
Κατά τη διάρκεια μίας συζήτησης που είχα λοιπόν με κάποιο άλλο άτομο που βρίσκεται εδώ έχοντας φύγει από τη χώρα του, έτυχε να υπάρξει μία διάσταση απόψεων ας το θέσουμε, η οποία τελικά κατάλαβα πως υπάρχει ακόμα και μεταξύ των Ελλήνων. Όπως πάντα, έτσι και τώρα, έχουμε βρει ένα θέμα για να γκρινιάζουμε και να συγκρουόμαστε. Ο πρώην αυτός εθελοντής για να γυρίσω όμως στην περιγραφή μου, μου ανέφερε πως πραγματικά βρίσκει ανόητο εκ μέρους μου να λέω πόσο αγαπάω τη χώρα μου και όμως πάραυτα να την έχω εγκαταλείψει περνώντας τα σύνορά της. Το θέμα όπως καταλαβαίνεις, σηκώνει ανάλυση.
Έχοντας φύγει από την Ελλάδα εδώ και μερικούς μήνες και χωρίς φυσικά να θέλω να το παίξω εμπειρογνώμων επί του θέματος “ξενιτιά”, έχω κατανοήσει ότι την πατρίδα σου την αγαπάς ακόμα περισσότερο όταν σου λείπει. Τουλάχιστον, αυτό συμβαίνει αν ποτέ ένιωσες αυτή τη βαθιά σύνδεση που δένει τους Έλληνες με το χώμα, τον αέρα, τη θάλασσα και τον ήλιο αυτού του τόπου. Την αγαπάς γιατί εκεί χτυπά η καρδιά σου, γιατί εκεί μεγάλωσες, γιατί εκεί είναι η ιστορία σου, γιατί εκεί έζησαν οι πρόγονοί σου. Ναι, βλέπεις τα πολλά στραβά που έχει, βλέπεις τους ανθρώπους που μένουν στην ιστορία του Λεωνίδα και του Κολοκοτρώνη χωρίς να γράφουν τη δική τους ιστορία, βλέπεις το εκπαιδευτικό σύστημα που αποτυγχάνει στους βασικούς ρόλους του, βλέπεις το δήθεν της κοινωνίας, βλέπεις την αποτυχία να ζήσουμε βάσει κάποιων ανώτερων ιδανικών, βλέπεις την πολιτική σκηνή που δεν ενδιαφέρεται εδώ και χρόνια για το ευ ζην του πολίτη.
Τα βλέπεις όλ’αυτά, αλλά στο τέλος..σου λείπει ο τόπος σου.
Να κάτσεις σε μία καφετέρια κάτω από τον ήλιο και δίπλα στη θάλασσα. Να εκφράσεις ό,τι βρίσκεται στο μυαλό σου χωρίς να χρειάζεται το μετραφραστικό κομμάτι του εγκεφάλου σου. Να πας μία εκδρομή κάπου όμορφα και να αναπνεύσεις ελπίδα με κάθε ανάσα καθαρού αέρα.
Νιώθω πιο Ελληνίδα από ποτέ και όταν μιλάω για την πατρίδα μου δε σκύβω ποτέ το κεφάλι. Σέβομαι αυτό που ήμασταν κάποτε σαν έθνος, ζω αυτό που είμαστε τώρα με την ελπίδα ότι θα γίνουμε κάτι καλύτερο και πιο μεγάλο στο μέλλον και τα χρήματα δεν είναι αυτό που μας καθορίζει. Ποτέ δεν ήταν!
Σήμερα στο πρόγραμμά μου ήταν μία παρουσίαση για την ιστορία της Ελλάδας και στην τελευταία διαφάνεια υπήρχαν οι πληροφορίες για την οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2010 και μία φωτογραφία των Αγανακτισμένων, όπως είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος σε μία από τις διαμαρτυρίες τους. Όταν τελείωσα και γύρισα το κεφάλι μου προς τα παιδιά, είδα ένα χέρι σηκωμένο και η ερώτηση που ακολούθησε ήτααν η πιο εύλογη που άκουσα σε όλο το 2ωρο. “What keeps you goin’ on if things are so difficult right now in Greece?”. Το πιστεύεις ότι με πήρε μερικά δευτερόλεπτα για να βρω την απάντηση? Δεν ήθελα να πω κάτι στα γρήγορα και δεν ήθελα να απαντήσω με κάτι που δε θα αντικατόπτριζε ούτε εμένα, αλλά ούτε και την κατάσταση ως έχει. “Two things keep Greeks together all these years: family and religion. I guess family and friends is what helps us to go through these difficult moments. That we can still love, laugh, go out and have a coffee”.
Δε ξέρω εάν θα συμφωνήσεις με αυτό που είπα, αλλά για εμένα αυτή ήταν η σωστή απάντηση που ταίριαζε και ήταν το 14χρονο κορίτσι από τη Φινλανδία που με έκανε να το συνειδητοποιήσω, γιατί μέχρι στιγμής απλά σκεφτόμουν ότι μπορείς, δεν μπορείς, απλά σηκώνεσαι από το κρεβάτι και επιβιώνεις με κάποιον μαγικό τρόπο για ακόμα μία μέρα. Στην τελική όμως, δεν επιβιώνεις απλά, αλλά παλεύεις και όσο έχεις κάτι ή κάποιον για να αγωνιστείς υπέρ του, πάντα θα βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή της μάχης!
Για να κλείσω κάπου εδώ το μακροσκελές αυτό κείμενο, τη χώρα μου δεν την έχω εγκαταλείψει. Αναγκάστηκα όμως να την αποχωριστώ. Για μικρό ή μεγάλο διάστημα, αυτό ακόμα δεν το γνωρίζω. Για μένα, πάντα αυτή θα είναι η Γη τη Επαγγελίας, γιατί πίστεψέ με, δεν υπάρχει πιο ευλογημένος τόπος από την Ελλάδα, πιο τυχερός λαός από τους Έλληνες και οι μόνοι που δεν το έχουμε καταλάβει αυτό είμαστε εμείς. Θεοποιούμε το εξωτερικό και νομίζουμε ότι εκεί είναι όλα καλύτερα και τελικά όσοι φεύγουν ή οι περισσότεροι, αποζητάνε να πατήσουν ξανά το πόδι τους στο Ελευθέριος Βενιζέλος μόνο και μόνο για να νιώσουν ότι ολοκληρωτικά ανήκουν σε ένα σύνολο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου