Δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι πρότινος ποια είναι η τακτική που συνηθίζω να ακολουθώ ορισμένες φορές. Ξέρεις, υπάρχουν αυτές οι στιγμές που νιώθεις ότι όλο το σύμπαν γκρεμίζεται, ότι όλα πάνε στραβά, ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου, ότι ποτέ δε θα συνέλθεις από κάτι που σε αναστάτωσε ή πλήγωσε και άλλα τέτοια πεσιμιστικά.
Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, ο κάθε άνθρωπος αντιδρά όπως είναι φυσικό, με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι καταφεύγουν στη στοργική φροντίδα των ανθρώπων που τους αγαπάνε, άλλοι κλείνονται στον εαυτό τους, άλλοι πεισμώνουν και τα κάνουν όλα λίμπα και άλλοι ανεβάζουν απροσπέλαστους τοίχους. Α να γεια σου, εκεί βάλε με κι εμένα, σε μία ακρούλα.
Τελικά αυτοί οι τοίχοι όμως, πέρα από τα κλασικά του τύπου "να δεις ποιος ενδιαφέρεται αρκετά για να προσπαθήσει να τους ρίξει" είναι ουσιαστικά η πιο άμεση μορφή ίσως άρνησης. Αρνείσαι να αντιμετωπίσεις face to face αυτό που σε πληγώνει και αυτό που σε ενοχλεί. Θεωρείς ότι αν προστατευτείς πίσω από μία γυάλινη βιτρίνα που κανείς δεν έχει πρόσβαση, δε θα κλάψεις, δε θα νιώσεις ένα κομμάτι σου να σπάει, δε θα σε ακουμπήσει τίποτα και κανείς. Θα καταφέρεις να σηκωθείς ξανά στα πόδια σου, θα καταφέρεις να συνεχίσεις σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Και όντως, τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται, αλλά όταν όντως ξανά κάποια στιγμή βρίσκεις τον εαυτό σου, τότε αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή να αντιμετωπίσεις το ο,τιδήποτε μπορεί να σε έκανε να κλειστείς στο καβούκι σου.
Μηχανισμός του εαυτού σου και αυτός για να περιορίσει τις παράπλευρες απώλειες και να σε βοηθήσει να βγεις αλώβητη από κάτι που νιώθεις πως σε πνίγει. Όσο κι αν πάρεις τα κουβαδάκια σου για να πας στην πιο απόμακρη παραλία, αυτό δεν είναι η λύση, είναι απλά μία αναβολή, γιατί κακά τα ψέματα, από ό,τι κι αν θες να κρυφτείς, ό,τι κι αν θες να αποφύγεις, αργά ή γρήγορα αυτό θα εμφανιστεί μπροστά σου. Αποφασίζεις λοιπόν απλά αν θα το αντιπετωπίσεις με την τακτική του τσιρώτου, μία κι έξω δηλαδή, ή αν απλά θα κερδίσεις λίγο χρόνο παραπάνω μέχρι να κάνεις ανασύνταξη δυνάμεων.
Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, ο κάθε άνθρωπος αντιδρά όπως είναι φυσικό, με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι καταφεύγουν στη στοργική φροντίδα των ανθρώπων που τους αγαπάνε, άλλοι κλείνονται στον εαυτό τους, άλλοι πεισμώνουν και τα κάνουν όλα λίμπα και άλλοι ανεβάζουν απροσπέλαστους τοίχους. Α να γεια σου, εκεί βάλε με κι εμένα, σε μία ακρούλα.
Τελικά αυτοί οι τοίχοι όμως, πέρα από τα κλασικά του τύπου "να δεις ποιος ενδιαφέρεται αρκετά για να προσπαθήσει να τους ρίξει" είναι ουσιαστικά η πιο άμεση μορφή ίσως άρνησης. Αρνείσαι να αντιμετωπίσεις face to face αυτό που σε πληγώνει και αυτό που σε ενοχλεί. Θεωρείς ότι αν προστατευτείς πίσω από μία γυάλινη βιτρίνα που κανείς δεν έχει πρόσβαση, δε θα κλάψεις, δε θα νιώσεις ένα κομμάτι σου να σπάει, δε θα σε ακουμπήσει τίποτα και κανείς. Θα καταφέρεις να σηκωθείς ξανά στα πόδια σου, θα καταφέρεις να συνεχίσεις σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Και όντως, τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται, αλλά όταν όντως ξανά κάποια στιγμή βρίσκεις τον εαυτό σου, τότε αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή να αντιμετωπίσεις το ο,τιδήποτε μπορεί να σε έκανε να κλειστείς στο καβούκι σου.
Μηχανισμός του εαυτού σου και αυτός για να περιορίσει τις παράπλευρες απώλειες και να σε βοηθήσει να βγεις αλώβητη από κάτι που νιώθεις πως σε πνίγει. Όσο κι αν πάρεις τα κουβαδάκια σου για να πας στην πιο απόμακρη παραλία, αυτό δεν είναι η λύση, είναι απλά μία αναβολή, γιατί κακά τα ψέματα, από ό,τι κι αν θες να κρυφτείς, ό,τι κι αν θες να αποφύγεις, αργά ή γρήγορα αυτό θα εμφανιστεί μπροστά σου. Αποφασίζεις λοιπόν απλά αν θα το αντιπετωπίσεις με την τακτική του τσιρώτου, μία κι έξω δηλαδή, ή αν απλά θα κερδίσεις λίγο χρόνο παραπάνω μέχρι να κάνεις ανασύνταξη δυνάμεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου